ayşe ile makyaj keyfi

ayşe, tanıdıklarım içinde en hanımefendi kedi. artık yaşını başını almış olduğundan, kendisini yatağa alabilmek için el vermeyi, ya da ıslak mama beklerken fazla miyavlamaması için hemen servis yapmayı tercih ediyorum, hürmeten. bu sabah ikinci kez yaşadığım ve içimden kahkahalarla güldüğüm durum ise, ayşe'nin beni makyaj yaparken pür dikkat izlemesiydi. ben de annemi çocukluğumda ruj sürerken izlemeye bayılırdım, aynı özenme ve merak durumunu kendisinde de gördüm. gözlerine sürme çekmeyi önerdim, birine mavi birine yeşil çekersen olur dedi. oje sürelim dedim, o da benim gibi sevmiyormuş, halbuki 'patikür' esprimi yapmayı çok istemiştim ona.

fotoğrafta da bodrum'dan aldığım, ama kendisine almadığım biberleri, büyük bir iştahla yerken görüyoruz hanımefendiyi. ayşedir, ne isterse yapar.

for what?

beklemek benim için bir meslek gibi, hayatımın amacı gibi disiplin içinde, sabırla sürdürdüğüm bir eylem. sağ ayağımı hızla sallamadan, parmaklarımı masada tıkırdatmadan, sakince beklerim. beklemeyi bırakmak istemem, sabırsızlanmayı sevmem. sadece aynı masada, aynı sokağa bakarak beklerim.

Who's afraid of Scott Pilgrim?

Henüz gösterime girmemiş ama Hollywood'un patlatmak üzere çektiği filmlerden olduğu için, konuya meraklı hemen her kişi tarafından indirilmiş, hastası olunmuş ve tüketilmiş filmimiz, Scott Pilgrim Vs. the world. Filmi ilk izlediğimde bayıldım. bayıldık. ikinci ve üçüncü de (her bayıldığım film gibi bunu da tüketmeliydim) Micheal Sera'ya fena halde sinir olmaya başladım. Juno'nun da başrolündeydi, Nick and Norah's Infinite Playlist'in de. ve çocuk hep aynı. hep müthiş mülayim, içine kapalı, düzgün çocuk, ama hayatını berbat ettiği kızlar ve peşinden koştuğu yeni bir kız üzerine kurulu fimleri.

Başrolün yüzüne sağlam yumruklar atma isteğimi geçersek, film baştan sona izletiyor kendini. Yeni kızarkadaşının yedi adet eski sevgilisini alt etmek zorunda olan Scott, harika müzikler (Metric'in Black Sheep'i favorimiz), pembe ve mavi saçlar, çizgi roman ve atari göndermeleri derken, atmosferi iyice benimsiyorsunuz. ve mutlak sonuç olarak hikayeyi kendi hikayeniz haline getiriyorsunuz. bu sinir bozucu durumlara yol açıyor, o yüzden fazla benimsemeyin. filmin yapılış amacına uyun, tüketin ve geçin.

parkta çıplak ayaklar

çok güzel bir film vardır, ''barefoot in the park'' diye. 60ların sonu olmalı, genç ve çok güzel bir Jane Fonda ile, temiz yüzlü genç Robert Redford oynar başrollerinde. bana en huzur veren filmlerden biridir, belki geçtiği mekanlar, kıyafetler ve insanlardan dolayı, belki konusunun yakınlığından dolayı. bu filmdeki çifte çok benzer bir çiftiz biz. o adam ve o kadını bir arada tutan şey her ne ise, filmin sonunda adamı parkta çıplak ayaklarla yürümeye iten her ne ise ve kadını kendinden o kadar farklı bir adama bağlayan, sürekli çabalamasını ve heyecanlı kalmasını sağlayan her ne ise... hepsini ben çok iyi biliyorum. kendimden ve ondan.

bugün okuldan çıktığımda tek başımaydım, parktan geçerken iyi tandığım bir kediyle selamlaştım. otursana biraz, çok oldu görüşmeyeli dedi. ben banka oturdum, o kucağıma yerleşti. ben de ona filmden bahsettim, o da bana öğlen yediği şeyleri anlattı, nefesi feci şekilde kedi maması kokuyordu, onun adına sevindim.

kulaklığımda Nico - These Days çalıyordu, dinlememişseniz lütfen dinleyin. çok anlamlıdır, çok sakindir, hemen her duyguya yakışır. güzel bir gün sonunun ardından, yorgun ve mutlu, ben şimdi yine aynı sözleri dinliyorum Nico'dan:

''I've been out walking
I don't do too much talking
These days, these days.
These days I seem to think a lot
About the things that I forgot to do
And all the times I had the chance to''

birgün sen de bir parkta, çıplak ayaklarla yürüyeceksin..

hiç sırası değildi..

ben her hasta olduğumda kendime çok sinirlenirim. hiç zamanı, sırası değildir çünkü ve benim ateşim vardır, hapşırıyorumdur, ayakta zor duruyorumdur; o an güzel görünmem, enerjik olmam, mutluluk saçmam gerekirken hem de... yine aynısı oldu, yarın O'nun doğumgünü ve ben bir çöplükten halliceyim, his olarak ta görünüş olarak ta.

bir haftadır hapşırarak gezdim, ateşim çıktığında hiç sesimi çıkarmadım, başım çatlayacak gibi oldu, sabrettim. ama şimdi hasta olmayı reddediyorum. çok öfkeliyim sana grip, yarının harika bir gün olması için gösterdiğim tüm çabaları sabote ediyorsun, ama yarın kalktığımda gitmiş olacaksın!

evet, ateşin belirtilerinden biri olarak, gribiyle hesaplaşan kız..

mevsimin getirdikleri

sonbaharın tüm renklerini, hislerini, hallerini kocaman bir paket yapıp, ona sarılmak ve bırakmamak istiyorum. bitmesin.

harry potter üzerine

öncelikle söylemeliyim ki, 16 yaşımda yani artık çocuk değilken okuduğum ilk kitaptan beri, ben J.K. Rowling'in anlatım diline ve özellikle kurgusuna hayranım. her kitabı çıktığı an alıp bir haftada bitirerek devam etti bu kitap serisine olan düşkünlüğüm. ama aynı keyfi hiçbir filminde alamadım. elbette hollywood sosuna bulanan her kitap uyarlamasında olduğu gibi, en değerli ufak ayrıntılar atlanmış ve en önemlisi kitabın atmosferi filme yansıtılamamış oluyordu. oyuncu seçimleri ise hemen her filmde kitaptaki karakterlere son derece uyumlu. özellikle severus snape'i alan rickmann'dan, ya da ron weasley'i ruppert grint'ten başkasının oynadığını düşünemiyorum.

dün serinin son bölümü olan deathly hollows'un ilk parçası olan birinci filmine girdik. son kitap o kadar uzun ve detaylı ki, yönetmen david yates bu kitabı iki film halinde çekmiş. ben ilk defa kitap ve filmi bu kadar bağdaştırdım. 'melez prens' de, son film olan 'ölüm yadigarları' da kitaplardaki atmosfere uyuyor. bende zaman zaman kitabı elimden bırakmama sebep olan çarpıntıları filmde de yaşadım. ve en çok sevdiğim sahne, kitapta bulunmayan, harry'nin morali bozuk hermione'yi dansa kaldırdığı ve birbirlerine destek olmak için, eğlenmek için dans ettikleri sahne oldu. elbette bir de, filmin içindeki kısa film olan, ölüm yadigarları'nın anlatıldığı kısa animasyon var. hollywood'a sadece imkanları için bile saygı duyarım.

siz bu seri ile ne kadar ilgilisiniz bilmiyorum, ama benim gibi kitaplarına düşkün, filmlerinden hayal kırıklığı ile ayrılan biri iseniz, bu filmi izlemenizi tavsiye ederim.

ayrıca, filme benimle gelen ve lord voldemort'u görünce ''bu kim'' diye soracak kadar konuya yabancı olan erkek arkadaşıma da teşekkür ederim. oturduğumuz love seat'i de tavsiye ederim, pek rahat, pek hoş bir sinema deneyimi oldu.

toplum hizmeti

modelim diye söylemiyorum..

sanıyorum resim yapmayı ve fotoğraf çekmeyi seven biri için, her duyguyu, ifadeyi görebildiği, anlaşabildiği bir insan bulmak kadar keyifli birşey yok. o insanın harika bir arkadaş olması çok tatlı, aranızda şehirler bulunması ise şanssız bir durum. güzel bir günden kareler gelsin o zaman, yakında tuvalde de belirmek üzere..

anane günleri

yine o huzurlu, sakin, uykulu anane günlerindeyim. kedimi çantasına koyup, resim kağıtları ve filmleri alıp geldik, ufak odamızda uyuduk tüm gün. kedim yabancı yerlerde ben ne yaparsam onu yapıyor, gündüz uykuları ikimizin de en sevdiği etkinlik burda.

ve ne kadar şanslıyım ki oturup rönesans kadınlarını konuşabildiğim bir ananem var. hoş, o benimle en sevdiğim şeyleri konuşmasaydı da, ben yine ona bayılırdım, pamuk saçlarını ve mona lisa ellerini öperdim ya, olsun. anane terapisi kadar güzel birşey yok ki. onun çilek reçeli gibisi yok ki. sevgilimi özlüyorum, ona anlatıyorum sevgilimi. bir kızın duygularını bu kadar açık belli etmesini onaylamıyor, ''yakışık almaz'' diyor, ben gülüyorum, o da gülüyor. müzeyyen senar şarkıları dinliyor, ben de dinliyorum onunla, inanılmaz keyif alıyorum.

anane günleri iyi geliyor.

la vie en rose

sen ve ben sokakta dans ediyoruz, gece. this is la vie en rose çalıyor. sana bir kart çizmiştim, sebepsiz, resimli kartlarımdan biriydi. sen ve ben dans ediyorduk, ben senin hediyen olan yeşil paltoyu giyiyordum, sen benim hediyem olan çizgili bere ve atkıyı takıyordun. this is la vie en rose. ben senin haline gülüyordum, ''nasıl bu kadar utangaç olabilir'', sen beni izliyordun şaşkınlıkla, ''nasıl bu kadar rahat olabilir'' ve insanlar bize bakıyordu ''nasıl bu kadar mutlu olabilirler'' diye.. this is la vie en rose.. sen ve ben dans edeceğiz inan bana, bir film karesinde başlayacak, ben hayal ettiğim kadar sürecek, sen eğilerek selam verince bitecek.

Hayali Radyo

Sevgili Bro'cuğum Hasan Şeker, müthiş havalı radyo programları yapmakta ve beni hem müzik zevkine hem iletişim yeteneğine hayran bırakmaktadır son zamanlarda. bunun üzerine ben de düşündüm taşındım ve kendi radyo programımı yapmaya karar verdim. elbette ki pek çok eylemim gibi hayali olarak. hazırsanız programı açıyorum,

Kimbra - Plain Gold Ring: Son zamanların en sık tükettiğim şarkısı ve kadını. hafif ritmli bir başlangıç yaptık. içlenmeye hazırız.

Noisettes - Never Forget You: fakat o da ne, içlenmek yerine fıkır fıkırız, yerimizde duramıyoruz. burası hayali radyo, neşeli hayallere de yer var dinleyicilerim.

Travis - My Eyes: Travis mutlaka yer alacak. sakin sakin üzecek, dinlendirecek, iyileştirecek, aynı anda.

The Doors - Whiskey Bar: arada nostalji de yaparım.

Dee Edwards - Why Can't There Be Love: Adidas reklamlarının hayatıma soktuğu güzellik.

Camera Obscura - Before You Cry: ''I love you baby, oh please don't hate me.. You're feeling a little sad tonight, but you'll be alright'' en tatlı ses, en tatlı söz.

The XX - Intro: Saf, güzel şehir ritmi, kafanız rahat olsun diye.

Oasis - Little by little: bu adamlar da Travis gibi, ne yapsa dinlenir, ben biraz derinlere gitmeye hazırlanın diye bunu seçtim.

Badly Drawn Boy - Promises: ah.. işte bu programımın dibe vurduğu, dinleyicilerimin gözyaşları içinde dramın keyfini çıkardıkları an. benim dinlerken kendimi ağlattığım sonra da ''sometimes you just have to walk away..'' ile gözlerimi sildiğim şarkı.


PJ Harvey - This is Love: bu kadını seviyorum. en dolaysız şarkılarından. canlanın dostlarım, daha fazla üzülmeyeceksiniz.


Dandy Warhols - You were the last high: saf huzur.

Yeah Yeah Yeahs - Phenomena: kendisini en seksi şarkı seçiyorum, dans edin diye çalıyorum. edin.

Polaris - Hey Sandy: hazır kıvama gelmişken, zıplayarak devam edebilirsiniz harekete.

Sonic Youth - Incinerate: ne güzel ritmin ve sözlerin vardır senin, canım benim.

Stooges - Never Met a Girl Like You Before: ne varsa eskilerde var deyip, Iggy'ye bırakıyorum sözü. bu şarkıdan önce erkekler beni arasın, sevgililerinin ismini versin ben de bu şarkıyı hediye edeyim.

Velvet Underground - Perfect Day : Lou Reed ne derse o.

Patti Smith - Chicklets: Belki de Hasan için China Bird çalarak bitiririm, o olmazsa Patti'nin sonunda kıkır kıkır güldüğü, bu müzikal şiir uygundur final için.


Haftaya görüşmek üzere derdim dostlarım, ama haftaya başka hayaller peşinde olacağım. siz yine de bulun bu şarkıları, dinleyin. iyi gelir.

fikir ve tasarım üzerine

Dün gezdiğimiz sanat ve teknoloji festivali, çok daha önce haber vermem gereken bir etkinlikti, çünkü bugün son günü. yine de birkaç işin görselini ve içeriğini paylaşmak istiyorum. sanat ve tasarım fakültesi'nde okuyan iki kişi olarak gittik, gezdik ve henüz hiçbirşey yapmamış olduğumuzla yüzleştik dün. hiçbirşey yapmamak sorun değil, çünkü yaptıklarınızı inatla yapmayı sürdürdüğünüz zaman, elbette bir yere varıyor.

tasarım konusunda ise öncelikle bir soruna ihtiyaç var. fakat başarılı bir tasarım illa ki hayatı kolaylaştırmak için yapılmıyor, hatta çoğu zaman sadece yeni bir fikre yol açıyor, ilham veriyor, şaşırtıp 'vay be' dedirtiyor. Bager Akbay, geçtiğimiz yıllarda iletişim tasarımı programında okuyan öğrencilerin ufkunu büyük bir keyifle açan insan, harika bir iş yapmış. icat ettiği ufak, kameralı gözlükle beyaz tahtanın önüne geçtim, üç nokta koyup daha sonra bunları birleştirmeye çalıştım. sadece kalemi ve noktaları görüyordum, yetkili kişi ise taktığım gözlükteki kamerayı çeviriyordu. elbette bir üçgen yerine başarısız pek çok karalama ürettim, bu deneye katılan hemen herkes gibi. daha sonra inatla gözlüğü takıp, gözlerimi kapatarak o üçgeni çizdim evet, görme duyusunun, hafızanın ve algının üzerine uzun uzun düşünmüş oldum bu arada.

işlerden bir diğeri, duvara yansıyan leylak, beyaz, mavi desenler. ben bir jackson pollock tablosuna benzetip daha başlangıçta etkilenmiştim. sonra fark ettik ki biz hareket ettikçe, beyaz lekeler bizi izliyor, leylaklar duruyor ve maviler yavaşça beliriyor. bana pollock'un lekeleriyle dans etme hissini yaşattı. önünde ne kadar vakit geçirdim bilmiyorum.

turuncu objelerin olduğu alan, random vuruşlarla ses üreten bir tasarım. bir mouse var ve, önünüzdeki objelere getirerek ses çıkartıyorsunuz. eğer play derseniz, kendisi ritmlerle bir parça yaratıyor. sese müdahale etmek ve bunu bir oyun gibi kurgulamak zaten güzel bir düşünce. uzun bir süreyi de onunla geçirdik.

'kaç veri' malesef sanatçısının ismini unuttuğum, çok başarılı bir kinetik heykel örneği. teknolojiden kaçan, peşinden gelen kablolar,ekranlar,led ampüllere karşı koyan bir figür var. siz heykelin pedalını çevirerek bu düzeneği hareket ettiriyorsunuz. teknolojiyi kullanarak bir insanın teknolojiden kaçmasına yardım ederken de, elbette yine pek çok düşünce beliriyor zihninizde.

fikirleri besleyen fikirler ve şaşırtabilen düşünceler.. çok başarılı bir sergiydi.

güzel yerler

cumartesi günü, sabahından akşamına her saati başka bir semtte geçti bizim için. gün kısa, yapılacak iş çok olunca böyle oluyor. erkek arkadaşım ertesi gün tatile çıkacağı ve ben onu depolamak peşinde olduğum için, o nereye ben o oraya bir gün oldu, iyi ki de öyle oldu.

istanbul'daki en sevdiğim binalardan olan beyaz, camlı yerin fotoğrafını çekebildim sonunda. beşiktaş'tan çırağan'a yürürken, o güzel çınar ağaçlarıyla dolu yoldan geçerken, solunuzda kalan tarihi bina. camekanlı, beyaz parmaklıklı yer, sonradan yapılma sanırım, henüz araştırmadım. ama her baktığımda zarifliğine hayran kalıyorum. o camekanlı yere uygun mükemmel hayallerim var. birgün...

sonraki duraklarımız sirkeci ve karaköydü. karaköy'de çok tatlı mavi ahşap bir bina gördüm, iki katlı. erkek arkadaşıma, keşke benim evim olsa burası dedim. o da bana oranın bir camii olduğunu söyledi. kapısına baktım ve ''arpacılar camii''nin gördüğüm en sempatik ve değişik camii olduğuna karar verdim.

gezmemiz gereken sergi için (bir diğer yazı konusu olacak kadar önemliydi) fındıklı'ya yürüdük sonra. o sırada karşıdan karşıya geçen onbir tane köpek gördük. bir kısmının fotoğrafını çekebildim. kendi aralarında konuşarak ve yol kenarında buldukları izleri koklayarak-ve yeni izler bırakarak yollarına devam ettiler.

sergiyi gezdikten, hemen her işe hayran kaldıktan sonra taksime, ordan da ümraniye'ye gittik. ümraniye'ye gitme sebebimiz o kadar absürd ki, açıklamakta zorluk çekiyorum. yeni çıkan teknolojik ürünleri mutlaka ve hemen edinmesi gereken erkek arkadaşım, i phone 4'e malesef ulaşamıyor. benim anlayamadığım zırvalardan dolayı kendisine bunu bir türlü satmıyorlar. gün boyunca yaklaşık 20 tane turkcell bayiine girdik ve hiçbirinde ya i phone 4 yoktu, ya da satamıyorlardı. ümraniye'de bir tanıdıktan ''senin için bir adet ayırdım, koş gel'' haberi gelince, hemen gittik ve evet... yeni oyuncağına kavuştu. benim teknoloji ile aram, sadece çalışmakta olan şeyleri bozmak şeklinde olduğu için, bu mutluluğu uzaktan izledim.

çok gezdiğimiz, çok fotoğraf çektiğim, çok hayranlık duyduğum bir cumartesi oldu, birkaç mekanı paylaşmak istedim.

why does my heart feel so sad?

25 yaşındayım ve henüz bir gelecek planım yok.

okulum bitmek üzere, sonra ne yapacağım belirsiz.

sanat tarihi okumak ve eğitmen olmak, resim yüksek lisansı yapıp ressam olmayı denemek, yurtdışına çıkıp sürünmek, gezmek, hayatta kalmak, istanbul'da yaşamaya devam etmek, çalışmak para biriktirmek, bodrum'a kaçmak, saklanmak... ihtimaller. ihtimaller..

arkadaşlarımın adı konmuş planlarına dahil değilim, olamıyorum. izliyorum ve dinliyorum sadece.

25 yaşındayım ve hala ne yapmak istediğimi bilmiyorum.

bu sebeple utanmam ve kendimi sorgulamam gerekiyorsa, bunun için gereken hali de bulamıyorum kendimde.

eğer ne yapmak istediğinizi biliyorsanız ve yolunuzu çizdiyseniz, size gerçekten özeniyorum. saygı duyuyorum.

Mükemmel gün

kahveyle başlar. o sıralar en çok dinlediğim neyse artık, o girer hemen fona. kimbra-plain gold ring, şu sıralar. beyaz tül perde havalanır. kedim güneşlenir. kahve yarım bırakılır, elbise seçilir, küpe seçilir.

hava babet giymek için uygundur ve elde ceket taşımak sorun değildir.

okula sadece emek, berkay, atölyeden insanları görmek için giderim. fazla konuşmam o gün, sık gülümserim. kahkaha da attığım olur. melanj içerim, kucağımdaki okul kedileriyle aldatırım kendi kedimi. fonda daha ritmli birşey çalar okuldayken. the noisettes- never forget you, ki emek'le saçma biçimde dans edelim atölyede, artık herkes alışsın, pelin tavanlara baksın iç çekerek.

okuldan çıktığımda, hava kararırken, şehrin en mükemmel ritmi, the XX- intro ya da basic space. mükemmel şehir ışıkları yanıp sönerken, alçalıp yükselsin. benim içimde müzik çalarken, dışımda planlar yapılsın. plan yapmayı gerçekten severiz. planlarımıza göre her birimiz 12 kişisel, 36 karma sergi açtık şu dört yılda. biz öylesini seviyoruz. havada kalanları.

akşama doğru, benim ellerim üşümeye başlar. hava soğumasa bile. sırf sevgilimi görme ihtimali ellerimi buz gibi yapar. ve ben ardı ardına kırmızı rujumu tazelerim. arada bir tamamen silerim. sonra yine sürerim. o arada Dandy Warhols- You were the last high çınlamaktadır. lütfen güzel olduğumu söyle. ellerim soğuk. sohbetten kopuyorum. ama inan böyle olmasından memnunum.

o gelir sonra. bazen gelmez, çalışmak zorundadır. ''busy, busy all the time, still I can't stop thinking about you - electralane-birds) o gelirse eğer, ellerim ısınır.
kelimlere dökmeye yeltenmeyeceğim saatler. ritm onun ritmi. diğer tüm sesler susar.

sonra eve dönerim. kedim üzerimden diğer kedilerin kokusunu, selamını alır. göz kalemim yine akmış olduğu için annem hemen temizlememi söyler yüzümü. ben öyle yatarım. düşünürüm. ufak defterime yazarım. halim varsa çizerim. içinde hiç dram olmaz, arıza olmaz. PJ Harvey mırıldanır - It's a perfect day, elise...

A perfect day, elise.

öyle işte

''Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.''

Bir arkadaşımın iletisinde görüp hatırladığım, Fuzuli'den alıntı bu güzel cümle, pek başarılı biçimde özetliyor durumumu. sıkıntılıyım elbet, fakat hangi ruh hali çok uzun sürüyor ki. geçer. geçer.

kadınları delirten düşünceler

aslında başlık ''kadınları delirten erkekler''di önce. ben en klasik erkek tipi üzerine yazmaya kalkışmışken. sonra düşündükçe fark ettim ki, erkek te sıradan, herhangi bir araç, acı çekmeye karar vermiş kadın için. diğer sıkıntı yaratan durumlardan hiç farkı yok, ilham veren, huzur veren durumlardan da. sadece yaşama şeklini seçiyor kadın, acı çekerek yaşayacaksa da, klasik bir erkek buluyor. sonra resimler, şiirler, yazılar, gözyaşı ve şarap için bolca vakit var artık. bir ömürlük.

ceplerine taşlar dolduran virginia wolf, ''kimse bizim kadar mutlu olmamıştır'' demişti mektubunda, kocasına. demek ki mutluluk bile, veda edilebilen bir durum.

zararlı düşünceler bunlar. fazla yalnız kalmamak lazım onlarla.

ne ekersen onu biçersin.

sık sık duyduğum bazı sözler, cümleyi kuranın farkında olmadığı kadar derin ve hüzünlü anlamlar taşır.

whatever works

''That's why I can't say enough times, whatever love you can get and give, whatever happiness you can filch or provide, every temporary measure of grace, whatever works...''

Filmimiz Woody Allen'dan, 2008 yapımı Whatever Works. Ben bu adamı sevmiyorum, onun zeka fışkıran, kinaye dolu, insanı bir anda avucuna alan senaryolarını da, üzgün köpek yavrusu bakışlarını da sevmiyorum. belki Woody Allen, bambaşka biri olsa, çok seveceğim her filmini. Annie Hall'u mesela, en az on defa daha izleyeceğim.

ama bu film öyle değil, Woody yönetmen, başroldeki nevrozlu, dahi, aksi ve yalnız adam da kendi karakterini yansıtıyor tabi ki, Woody Allen kendisi oynamasa bile her zaman başroldedir. çok eğlenceli, çok düşündürücü bir film. diyaloglar elbette mükemmel.

Yalnız olan, sonunda yine yalnız kalır. biri varken de yokken de. çok düşünmeyi bir eylem olarak, biliçle gerçekleştiren herkes gibi. ve en sonunda, hayatını devam ettiren cümleyi keşfeder ''Whatever works'' aşk, mutluluk, bağlılık, eğlence... aslında hiç farketmez, herşey olur.