Zamanın hızlandığını, içini anlamla ve iyi anlarla dolduramadığımda anlıyorum. Bu sene hiç ağlamadığım haftaları ''iyi hafta'' olarak değerlendirdim, birkaç tane belki oldu. Geçen sene ise bu, ağlamadığım günler içindi. 2019'dan 2020'ye girerken, kendimi çok şanslı, çok umutlu, harika şeylerin başında hissediyordum. Her şeye sahip gibi. Sonrasında olanlar, gidenler, bitenler ve hep ağlamak, hep acı hissi, unutamıyorum.
Şeker'i kaybettikten sonra, o dehşet ve acının en dibindeyken, eşim en sert şekilde terk etti, kendime gelmemi beklemedi bile. Birlikte oturup bir konuşmadan, görmeden boşanmaya zorladı, 6 ay sonra ilk kez, boşanma kağıtlarını imzalatmak için ziyaretime geldi. Tüm o berbat hislerle ben konuşmamı, hafızamı toparlayamazken, olanların boyutunu algılayamazken, yanımda sadece annem vardı. Benim sevgisinde ve her şeyinde cömert, şefkati sonsuz, elleri yumuşacık, sabırlı, hep yanımda, şükürler olsun yanımda olan annem. Annem ve ben aylarca ağladık, ''Nasıl dayanırız, neler oldu, Şeker nasıl gittin'' diye diye ağladık. Annem hep kendiyle, hem benimle uğraştı. En iyi dostunun daha felaket yazında son bencillik şovunu yaparak defolup bıraktığı, eski çevresi tamamen sahte olan, evleneli 2 sene olmamışken, 12 senelik sevgilisinde ''Kedim yeni öldü, biraz zaman tanı, konuşalım'' diye yalvaran, eşyalarını acilen alması emredilen beni toparladı. Birbirimizi hayatta tuttuk, bunu unutamam. Birbirimize bakıp gülümsediğimizde, neleri atlattığımızı, neleri yaşadığımızı biz biliyoruz. Birbirimizle olduğumuz bu sessiz sakin, huzurlu çatı katında uyandığımız, uyuduğumuz her gün ve gece için şükürler olsun.
Alışkanlıklarına, anılarına çok bağlı, atlatamayan ve geride bırakmakta çok zorlanan bir insan oldum hep. Çok bağlandığım ne varsa, çok kötü de gelse, artık var olmasa da, bağlı kalmaya devam ediyorum. Özlediğim imkansızlıklar var, hasret halinde ağır hislerim var. Hepsiyle başa çıkma şekillerimi çoğaltmak istiyorum. Sağlığımı düzeltebilmek, bir aydır sürüklenen bu garip enfeksiyondan iyileşmek, annemle güzel ve yeni anılar yaratabilmek istiyorum. Dilek dilemiyorum, umutla beklemiyorum, sadece yapmak istediklerim var. Pijamalarımla, yatağın içindeyim, epey halsizim. Gündüz birkaç saat iyi ve hatta mutlu hissetmek güzeldi. Akşamla birlikte hüzün ve keder çökmemesini de isterim ama ne kadar zamanı varsa bu nekahat senelerinin, yaşadıklarımın sızılarının dinmesinin, ne kadar zamanı varsa o kadar dinleneceğim. Hislerime, kendime, ihtiyacım olan ve eski yakınlarımın hiç sunmadığı anlayışı, yargılamadan kabulü ben sunuyorum. Yanımdaki hayatımın şansı için, birlikte yeni bir evde yanyana kapadığımız sene için minnetle doluyum.
