Birkaç gün içinde vardığım hislerden şaşkınım. Boşanmanın ilk senesini bir kaybın yıldönümü gibi, derin bir kederle karşılıyorken, biraz yazdıktan sonra artık dolup taşan bardakla yüzleştim. Ben kurtuldum. Kurtulmayı hiç düşünmediğim ve istemediğim bir şeyden kurtuldum, acıyla sökülerek de olsa. O yüzden bu kadar sarsılıyorum, rahatlarken bile, huzur duyarken bile.
Saltanatın bitişini yaşayan, kendi cumhuriyetinden korkan ve hazır hissetmeyen, çok yorgun ve yitirmiş bir haldeyim. Ama yapacak bir şey yok, o saltanat, o perişanlık bitti, bütün çabalarıma ve var saymalarıma rağmen bitti. Artık bunun iyiliğini, rahatlığını, tertemizliğini görebiliyorum. Bunun sonu nereye varır bilmiyorum, hazır da hissetmiyorum. Bugün telefonu kapatınca ağladım. Onu sevmemek, ait hissetmemek henüz sadece rahatlık vermiyor, acısı daha yüksek. Neyse ki onun için hiçbir değeri yok bu derinliklerin, hislerimin, sevgimin. O zaten sevgimi hiç sevmedi, keyfini sürmedi, sıkılıp daraldı sadece. Payıma düşen ilişki bu oldu, artık hayatımda bir ilişkiden gelecek yorgunluğa, yüklere, çalkantılara yer yok. Bunu, bizi bir istisna sandım, boşandığımızda bile sandım.
Zor hisler. Henüz görmeye başladığım rahatlıklar ve huzurlar. Anlamını hiç bilmediğim bir 12 senelik yol. 2 senelik saçmasapan bir evlilik ve boşanma şımarıklığı, bana ait olmayan. Sonucunda ne hale geldiğimi yaşıyorum. Artık acı çekmemek, hafiflemek, dingin kalmak, hüzünsüz ve gölgesiz yaşayabilmek istiyorum.
