Artık hiçbir umudum, hayalim, varsayımım yok. İşkence görmekten yorgunum. Sonrasında zor bela toparlanıp, yine saf salak iyilik varsayıp, yine canıma okumasından, sadistliğini yapmasından yorgunum.
İlk kez, sevdiğim için kopkoyu pişmanım. Asla değmezdi, değmedi. Hayatım karardı.
Böyle bir insanda neleri var saydığıma, bir de kendi hayal gücüme kapılıp sevdiğime inanamıyorum. Her işaret, her rezalet ortadaydı. Kendimi harcattım. Son 3 sene ise, tüm hayatının ızdırabını, içinin birikmiş acısını onu ciddiye alan tek kişiden, benden sürekli çıkarmasına olanak verdim. Hayatımın ilk ve tek pişmanlığı, onu sevmek ve ona inanmak. En sonunda, dün geceki şiddetinde kabul ettim.
