Rüyalar tersine çıksın

   Dün geceki rüyayı atlatamadım, çok fena geldi. Beni en sarsan, düşüncesi bile içimi sıkıştıran, hep korktuğum ihtimalin rüyasını görmek ne fena. Zihnim resmen işkenceyle, zorla, bana o düşüncenin görüntülerini gerçekmiş gibi izletip yaşattı. Ah zorba zihin.

  Yeni bir kızarkadaşı vardı, oluyordu resmen. Birkaç kez buluşmuştu, çok hoşlanmıştı, bunu bana açıklayıp sakin kalmamı istiyordu. İçimdeki acıyı hissettim, içim ezildi. Sorduğum soruları hatırlıyorum, neleri merak ettiğimi, onun ne kadarını anlatıp ne kadarını artık benimle paylaşmadığını. Hatta öğrenmek için, normalde asla armayacağım, zebani gibi bir eski yüzü arayacak kadar çıldırdığımı. Sonra onun benimle dertleşir gibi paylaştığı bazı şeylerle, o ''kız'' hakkında edindiğim fikirleri, kendimle kıyasladığımı, içimin bir kez daha yandığını.

  Olan biten hiçbir şeyi işleyemedik. O olduğu gibi kabarık halısının altına tıkıp geçti. Ben hepsi önümde, hepsi kırıklar yığını, kalakaldım. Asla birlikte temizlemeyeceğini, onarmayacağını anladım sonunda. Hep oyalayacağını ve beni de idareten sürenler listesinde tuttuğunu. ''Belki bir gün'' diye diye. Hiç gelmemiş ve yaşanmamış tüm sözleri gibi. Sorun değil, artık istemiyorum ve beklemiyorum. Odağımda kendime verebildiklerim ve verebileceklerim var. Artık başka birinin sözlerine zaten güvenmem. 

  Yine de. Gördüğüm berbat rüyaya ve o kadarına hazır olamam. Olmak zorunda da değilim. Sadece unutmak istiyorum. Çok acıdı. 

Haziran Kaydı

 Haziran ayında birkaç kez kaydetmek istediğim vakitler oldu. Kaydetmeye ve sonra açıp okumaya değer bulduğum hisler, anlar, kitaplar, diziler ve geceler. 

  Annemin ilk defa açan, 20 senelik kaktüsünün kocaman, beyaz, uzaylı gibi farklı, büyüleyici çiçekleri mesela. Onları birlikte izlememiz, paylaştığımız coşku, heyecan ve hayranlık.

  Zor hislerle başa çıkmakta, sindirmekte kazanmaya devam ettiğim pratik. Beni çok zorlamaya, ağlatmaya, kendinden uzaklaştırmaya ve her seferinde ben kopacak hale gelmişken buna da izin vermemeye devam etti. Kendi iyiliğimi, akıl sağlığımı, hayatımı önceliklendiriyorum. Her seferinde büyük bir keder, hayalkırıklığı yaşasam da, güne en sevdiğim şekilde başlamayı, elimden geldiğince o kırığa basmadan günü geçirmeyi sürdürüyorum. Sonra gelip hatır soruyor, değer verdiğini, üzgün olduğunu söylüyor. Affetmiyorum, affetmediğimi söylüyorum. Onun istediği şekilde içi rahatlıyor ve tekrar uzak, özensiz, acımasız davranmaya başlıyor. Bu döngüden ben çıktım Temmuzdaki son umut ve güven kırdığında. Veda ettim. Kabul etmedi, o edemedi. Artık onun çaresizliklerini görüyorum, ben kendimi çaresiz bırakmadığım için şükrediyorum. 

  Yağmur ve fırtına olan harika Cuma gününü hatırlıyorum. İlk 35 derecelik haftanın üstüne, nasıl da ilaç gibi gelmişti. Gezeceğimiz yerler hep kaldı ama, birkaç serin havada bir Kuzguncuk, bir Üsküdar tepeleri, bir iki Küçükyalı yaptık. 

  Malcolm in the Middle bitti. Arada çok tatlı ve kısa Not Dead Yet bitti. Çıtır çerez birkaç film baktık. Ben Call My Agent'a başladım ve bayıldım. Kitaplarımdan Evlilik Portresi'ni çok kapılarak okudum. Ortaçağda evlilik, gerçek bir tarihi olay, Floransa tasvirleri, sevgili Lucrezia karakterinin içime işleyici, çok doyurucu bir romandı. Simyacı bu ay biter uzun aylardan sonra. Olasılıksız ve Yerdeniz Büyücüsü başlanmış halde bekliyorlar. Zweig iki senedir az az ve tam istediğim şekilde ilerliyor. O arada sayısız psikoloji konusunda kitap bitiyor, ellerimde ve zihnimde bilgiler dönüşüyor, beni tamamlıyor, çabam bu.

  Somatik egzersizler ve lenfatik masaj hayatımda ve günümde kalıcı oldu Haziranda. Artık yeni ve etkin araçlara ihtiyaç duyuyordum ve bu kesinlikle bedenimle ilgili olmalı, ruhsal kaynaklı fiziksel sıkıntılarımı çözmeliydi. Buna yönelik olanları buldum ve iyi sonuç aldım. Devam ediyorum. 

  Çok güzel bulutlu kırlangıç saatleri oldu. Önceleri çıkma isteğim yokken, anneme uydum, onun istekleriyle terasa çıkmaya başladım. Çok iyi geldi. Tavanımızın gökyüzü olduğu o alan için hep şükrediyorum. Bu evdeki ikinci yazımıza girerken, bu yepyeni şansa alışmış değiliz, hala inanılmaz geliyor. Bir gece ilk cin tonikli, serin, İtalyanca şarkılar dinlediğimiz gecemizi yaptık. Kadehler tokuşturduk, yıldızlara baktık. Sarhoş oldum aylar sonra. Gülümsüyorum hatırlarken bile.

  Beklemediğimiz sıcaklıkta, evden çıkartmayan Haziran'ı, güzel ve dingin yaptım elimden geldiği kadar. Minnet doluyum.