Dipteki kumlar, yine

   Geçen haftanın güzel ve hafif sonunu anlatamadan, yazamadan devam ettim. Çok şükür iyi denebilecek sonuçlar. Hafif geçen bir Cumartesi ve Pazar.

  Bugün dozu artarak gelen ve yığılan mutsuzluk. Tüm bunlar nasıl oldu, ben elimde kalanlardan, kendimden kalanlardan ne yapacağım hissi ile mutsuzluktan başım döndü. Kafamı dağıtamadım. Filmlere, dizilere sığamadım. Çok acıdı, çok acıyor. Bunun muhatabı asla dinlemeyecek, asla onarmayacak. Üstüne hesap soracak hep, üstüne azarlayacak. Aş artık, geçti, geçmişte bırak. Lanetler olsun, bu leş gibi haksızlık. Midem bulanıyor hizmet ettiğim ikiyüzlülükten. Ne yaptığımı bilmiyorum. 

  Günübirlik ruhsal çöküntülerle, hiç hesapta yokken kendini yatakta, yorganın altında bulan benim. Boğazımda bir yumru, ağlamadan 7 gün dolsun diye kendini tutan benim. Ben sevdim, ben kaybettim. ''Onlar da seni kaybetti, düşünsene neler kaybettiler'' diyen arkadaşıma, ''Beni kimse kaybetmedi, hepsi bensiz devam ettiler, Evrim bensiz çok daha iyi hissettiğini hep söyledi'' diyen benim. İçim acıyla yanıyor. Her tekmeyi, her vuruşu her gün tekrar yaşıyorum ben. Beni kimse kaybetmedi. 

  Bugünler, bu haller geçer mi bilmem, nasıl geçer, asla bilmem. Ama olur da geçerse, bir daha asla. Her şeye ve herkese, koca bir asla. Sonsuz bir hayır. Kimden hayatta kalmışsam, kime rağmen hayatta kalmışsam, hepsinin yeri kendi dipleri artık.

  

Bir güzel kış günü gülümsemesi

   Çatıkatında, dışarısı buz gibi ve içerisi sıcacıkken, çok güzel geçen bu kış günü için minnettarım. Yarın ve özellikle Çarşamba günkü sağlık kontrollerimizden (özellikle de annemden) iyi sonuçlar duyup ferahlamayı tüm kalbimle diliyorum, bekliyorum. 

  Havanın 6 derece olduğu, güneşin parladığı bugün, fonda Carmen çalarken tek tek siparişlerimi kapattım, güzelce uğraştım, her biri için resmi alana teşekkür ettim. Orijinal kağıt işimi alan iyi insana, kuryeyle resmini ulaştırdım. Listeme tikler atarak hafifledim. Atmasaydım da dingindim. Tamamlamak, sakince ve güzelce çalışmak çok iyi geldi, yormadı ve enerji verdi. 

  Sonrasında kendiliğinden gelişen bir istekle ve keyifle, bedenimle ilgilendim. Bakım yapmak hep çok iyi hissettirir ama kış vakti, sanki plaj günüymüş gibi kapsamlı ve yavaş, ince ince bakım yapmak çok çok iyi geldi. Bunu yapacak alana, zamana, malzemelere, isteğe sahip olmama şükrettim. Hasta yattığım geçen ay boyunca cildimi, kendime özenmeyi ne kadar unutmuştum. Bugünleri görmek, içinde olmak, annemle birbirimize gülümsemek ve kıymetini bilmek çok güzel. Akşam olunca da süper sağlıklı tabağımı alıp yeni dizim olacak gibi duran Succession'a oturdum. Çok uzağında olduğum, alakam bile olmayan bir dünyanın, stressiz seyircisi olmak keyifli. Good Omens'in hala etkisindeyim, o bambaşka bir şeydi elbette, arada bazı bölümleri güzelliği için açıp seyrediyorum. 

  Yarın sabah, hava 1 derece ve güneş doğmamışken, 8'de evden çıkacağız. Bunu o zaman düşünürüz deyip, bugünü hatırlamak için not etmek istedim. Şükrediyorum, çok. 

O da geçti.

   Bu akşamüstü, şimdi olan heyecanım, dört gündür süren tempodan ve iletişimden, mutlu gelişmelerden duyduğum ''fazla'' hislerin etkisindeyim. Öyle unutmuşum ki, öyle sakin ve sessiz günlere, aylara, senelere alışmışım ki. Kendime sadece saf bir şefkat ve anlayış duyuyorum. O kadar doğal ki, olan her şeyden sonra geçen sessizlikte, iyi ve yoğun hareketlerden şaşkınlık ve çekingenlik duymam. 

  Cuma günü çok soğuk, çok karanlıktı. 3 saat kadar ağladım. ''Yapamıyorum'' dedim. Sonra sesimi duyurdum, açıkça, sakınmadan, güvendiklerime. Güvendiğim insanlar da kendi güvendiklerine. Öneriler yerine el verenler hemen oldu, ertesi gün değişti seyir. 

Bu da geçecek

 Bu da geçecek... de... gelecek mi sonra, geçmesini istemediğim bir şey. Yoksa geçmesin bu da. Bu kalsın.

  Ertesi sabah, bu sabah bir vefat haberiyle, kışın karanlık ve buz gibi soğuğu ile geldi. Üzüldüm, tedirgin oldum, kaygılandım. Çok iyi ve çok neşeli bir insandı, hayatın sertlikleri çok fazla ama burada konu benim hislerim değil, birbirini seven bir ailede bir acı var uzakta. Ben dışardan bakan, biraz bencilce kaygılar ve hüzünler duyan bir seyirciyim. 

  Demin hiç beklemezken, ağır geldi yine. Artık ağır gelenleri seçemiyorum ama sevgilerin yokluğu ve terk edilmenin, vazgeçilmenin, konusu geçince ''O iyi, o benim eksikliğimi hiç duymadan aynı hayata devam ediyor. Yok, özlemiyor. Evet, alışıyor insan'' dememin gerçekliği içimi ezdi. Yukarı çıktım, yatağa oturdum ve ağladım, yine. Kalbim kırık, kalbim çok kırıldı diye diye ağladım. Haftada bire düştü ağlamalarım, günde bir olduğu iki senenin ardından, buna şükrediyorum. Yine de görünürde her şeyi atlatmış olması, iyi olması beklenen bir teorinin, pratik hali olarak, sık sık ağlarken buluyorum kendimi. Sonra sabır diyorum, geçecek diyorum. Boşuna bile olsa diyorum. Geçsin, tamam yavaş geçsin ama geçsin, yerine iyi şeyler gelsin. Annemin güzel anne gönlü için. Keder bizden uzak olsun artık. 

  Kalbim kırık, çok kırık. Hava soğuk, çok soğuk. Ne karanlık ve ağır bir gündü. Kapatalım bunu da. Hafifi, dingini, huzurlusu ve gülümsemelisi gelsin. Gelene dek kaydırıp kaydırıp kapatalım. Çay da olsun.

Geçecek dedikleri

   Saat gece 12 oldu. 1 de olur. Uyurum. Zor, ağır bir gece daha geride kalmış olur. Sabaha daha hafif, daha dingin uyanırım. Annemle çayımızı içerken ve birbirimize gülümserken şanslı ve iyi hissederim. Bunlar güzel, bunlar gerçek. Bunlar var, şükürlerim. 

  Geçecek kızım, bir kısmı geçecek. Herkes geçecek diyor, demek ki geçecek yani biraz da olsa. Nasıl, ne zaman, ne kadar geçecek, onu bilmiyorlar. Şeker için de geçecek demişlerdi, bu yüzden güvenemiyorum onlara. Yok geçmedi Şeker, geçemez. Nah geçecek. Ben Evrim miyim ki geçsin. Ben Eylül olanım, nasıl geçsin. Ben kendimi bilirim. Ben kendimi de bilmiyorum ki artık. Geçmeyen her şey oldum kaldım.

  Sabır kızım sabır. Bir gün daha. Arada olan iyi günleri hatırla, o günlerde gelip buraya yazmayı düşündün ama mutlu ve hafif olmakla meşguldün, müzikle, resimle, dansla, kendi halinde. Sabırla geçir gecelerini. Kedere sabret, kalp kırıklığına sabret, daha iyileşecek yerlerin ve hallerin var. İyileşmeye inanırım ben. Benden bunu söküp alamaz kimse. Kaybettiklerimin sızısı, yokluğu bile. Uyu kızım uyu. Dingin, sakin, huzurlu sabaha, pijamalı çaylara, dünyanın en güzel gülümsemesine uyanmak için uyu. 

Nasılsın Eylül

  (Bazen, artık nadiren gelen bir hal bu, hala, hala.)

  Seninle paylaşamadığım her şey, her his, her hava hali, film, dizi, müzik, haber, yüzüm, rüyam, uykum, ellerim, senin hayatın... Canımı yakıyor. Sana öfkem boğazımı yakıyor, kederden kavruluyorum. Hala, bazen, nadiren... Olur da o an ''Nasılsın, iyisin umarım?'' diye mesajın düşerse, bakıyorum öylece. Yazmak istediğim cevaplar içimde bir yumak, içimin her yerini ezmiş milyon kez. Seninle paylaşamadığım her şeyi bir kelime haline getirip suratına fırlatmak istiyorum. ''Bize ne yaptın sen alçak!'' diye haykırmak istiyorum. En çok sevgime yapabildiklerine hiddet duyuyorum. Sevgimin halini ben senden çok umursadım hep. Nadiren bakabiliyorum ne hale geldiğine. Sonra biraz nefeslenip, yutkunup, ''Fena değil, idare ediyorum'' yazıyorum. Çünkü beni buna razı gelmek zorunda bıraktın. Çünkü ben ağlayarak, uluyarak, fısıldayarak, gülümseyerek, ne şekilde anlatsam da dinlemedin, duymadın. Beni duymamak istedin. Benim uzakta ve iyi olduğumu öğrenmek sana yetti, öyle olmadığımı bilsen de, öyle demem yetti,  ötesi gerekmedi. Seninle paylaşamadığım her şey, benimle paylaşamadığın her şey, her hava hali, her haber, her uyku, her şaka... Bize ne yaptığını ben tek başıma görmek zorunda kaldım. Ben başka şey göremez oldum sen bakmadıkça. Nasıl mıyım? Umarım her şey yolunda mı? İyi miyim Evrim? 

  Sana söylesem bir şey değişmezdi, verdiğin acıyı ve yok ettiğin sevgiyi umursamazdın. Artık ben de umursamamak için kendimi eğitiyorum. Bazen, hala evet hala ama nadiren, eğitimden kaçan bir his, bir öfke ya da acı patlıyor kelimelerle. Patlasın. Tamam solup sönene dek. İyi misin Evrim? Artık kendimize hiç benzemiyoruz.