Artık biliyorum ki, sen, Cherubim, benim daima gözeteceğim, sevgiyle izleyeceğim, kalbimdeki bir meleksin. Bu isim bile unutulup gitti, geçmişte kaldı ama ben böyle hatırlayacağım, Cherubim.
Bazen melekler insanları değil, insanlar melekleri izler ve sevgisiyle korur. Senin koruyucu insanın benim. Hep bendim, çünkü buna böyle inandım. İnsanın kendi inancından daha güçlü hiçbir şeyi yok ki.
Çok alıştım. Nasıl bırakırım bu sevgiyi, şefkati, rahatlığı ve sevdiğim düzeni? Ne için bırakırım, tekrar yaşanabilecek neler için?
Bu yazın en güzel tatili ve en huzurlu zamanlarıydı bu yatak odası, annem ve Şeker üçgeninde korunmak benim için, her şeyden ve herkesten. Akşamlarımız müzikli (Tarkan'lı hatta Nil'li), kendi halimizde, bazen ortak bir diziye bakarak (Atiye'nin yeri başka) Birbirimize maske takacağımız zamanları hatırlatarak, akşam çaylarımızı en büyük boy cam kupalarımızda içerek ve en güzel sabah saatlerimizi salonda, öğlen kahvaltılarında geçirdik. Ben şimdi nasıl kahvaltıyı tek başına ve kupkuru bir tostla yaptığım, evde ses olmayan, neşe olmayan, tamamen yalnız olduğum bir eve giderim? Akşama kadar da ses olmadan, kediler olmayan, annemin bulunmadığı, yalnız ve tatsız ev.
Çok zorlanıyorum, çok kıvranıyorum. Hele ki salgının yükselişe geçtiğini, ben yokken olabilecekleri düşününce midem ve aklım birbirine giriyor. Lütfen bitsin artık, lütfen bitsin. Dayanamıyorum.
Ben burada çok rahat ve iyiyim.
Başını ve sonunu bıraktım, orta kısmı (olayların gerçekleştiği kısmı) ertesi günün sabahı sildim itinayla.
Bir yara zar zor kapatıldıysa;
Açıp gösterilmemeli durup dururken.
Açıp bakılmamalı bile.
''Bazı şeyler yarım kalır. Bu bitmiş olmanın bir şeklidir.''
Çok beğendiğim bir kadının twitter'da yazdığı bu sözleri alıp kalbime koydum, en çok orada ihtiyaç duyulan bir sözdü, en çok orada bir yerlere yara bandı oldu.
Ben hiçbir bitişi kabul edemiyorum, sadece kendime ait olanları da değil, başkalarının bitişleriyle de sorunlarım var.
Yarım kalarak biten çok fazla insan ilişkisi var hayatımda. Nostaljilerimin çoğu yarım sonlar üzerine kurulu. Dinlenmeye devam edeceğim, tek başıma ve sessizce, huzura muhtaç bir biçimde. Sonra umarım, halim varsa, bıraktıklarım bıraktığım yerdeyse, boş sayfaları doldurmaya devam edeceğim.
Teşekkür ederim V. C. bir sözünle, uyurken üstümü örttün.
