16 Haziran 2011 Perşembe

zor

herşey yolundaymış gibi yapmayacağım, zor günler geçiriyorum. kendi çapımda, kendi başıma.
ananemin elinde büyüdüm, tüm kahrımı o çekti, her zaman güçlü ve güleryüzlüydü. şimdi o çocuk, ben ona bakıyorum. herşeyine. onun kadar güçlü ve güleryüzlü olmayı çok isterdim. ama değilim. dağınık saçlı, çökmüş, sinirleri bozuk bir haldeyim. ama ben her zaman söylerim ''ben dünyanın en güçsüz insanıyım'' tersini hiç iddia etmedim.
destek ve moral bulmak istediğim kapının arkasında kimse yok. boşuna çalıp duruyorum. diğer tüm kapılardan her zaman olduğu gibi destek var, ne yapalım, dostlar sağolsun.
böyle günler için çabuk geçer diyorlar, umarım haklıdırlar.

2 yorum:

  1. bahanen de hazır ha, "güçsüzüm", nah güçsüzsün! tembelsin tembel, zor gelince güçsüzüm dersin tabi, çok kızdım biraz da güldüreyim: olcayın hiçbişey yememesi ve kıtlık çıktığında ona hiçbişey olmayacağı gerçeğini hatırlatmak isterim. güzel bi örnek oldu evet.

    YanıtlaSil
  2. :) gerçekten de güldüm, fakat olcay'ın içimizde yaşayan gizli bir hint fakiri ya da budist olduğu yönündeki söylentilere de dikkat çekmek isterim.

    YanıtlaSil