Temmuz kaydı

 Temmuz hakikaten kaydı bu arada. Yine iki ay uzunluğunda, yine çok sancılı geçti. Hava 34 derece, hissedilen daha da beter, öylece evimizde kaldık. Ülke gündemi çok yaktı, daha da yakar. Buna alışılmaz, bundan kaçılmaz. Bu böyle bir dönem ve ilerde insanlar, şu anki psikolojimizi, neye nasıl dayandığımızı, sosyolojik her açıdan halimizi uzunca konuşup yazacaklar. Önemli bir konu olarak, hayatta kalıyoruz. 

  Klimalara tapınarak geçen bir ayın ve bu ayın yarısının ardından, epey bir şey okudum, izledim, yedim, pek çizemedim ama onun zamanı var. Hızlı ve çok severek başladığım Hyunam Dong Kitabevi çok sakin, akıcı, dingin bir roman. Son hafta biraz sıkılarak ara verdim ama devam ediyorum. Aldığıma çok memnun olduğum iki Sempe ustanın resimlediği kitabımdan, ''Bir Çatışma'' incecik bir Süskind öyküsüydü ve keyifle, üç güne yayarak okudum. O arada öylesine paylaştığım Twitter'dan, yine çok gereksiz yere büyüyen bir ilgi ve paylaşım gelince, sanal olan her şeyden ne kadar bıktığımı anladım. Görselli ve yazılı sanal paylaşım alanları epeydir tüketmek için var, biraz daha malesef kirletmek ve bulandırmak için. Hayatımdaki sanal insanlardan birinden de, kendisinin ne kadar yargılayıcı ve duyarsız olabileceğini gösterdiği bir hadsiz müdahale aldıktan sonra, buralardan iyice uzaklaştım. Gerçek ve aidiyetim olan, güven veren, anlamsızlık değil anlamları besleyen insanlarıma, kendime, araçlarıma döndüm. Çok iyi geldi. Berkay'la uzun, derin, komik sohbetlerimizle hatırlayacağım bu yazı. Birbirimize verdiğimiz anlayışları, ortak ve farklı çabalarımızı paylaşabilmemizi, bazen sadece absürd ve havadan sudan geyiklerimizi. Dizilerden Vikings Valhalla muazzamdı, uzun zamandır izlediklerimin en iyisiydi. Üzerine Last Kingdom, aynı dönem ve benzer konu diye başladım ama onun tadını vermedi. Maman, The Boss'ı izledi, ben de yan gözle ve keyifle arada eşlik ettim. Birkaç romana başlayıp, az az okudum. ''Mrs. Harris Paris'e gidiyor'' filmine ikimiz de bayıldık. Those about to die da bu ay başladığım şahaneliklerden. Kitap ve filmlerin yanına eklenen en güzel şey bir oyun, Domino! Belki de annemle, çocukluk yazlarımda en çok oynadığımız oyundu. 37 yaşımda hala, aynı şekilde nefis yeniliyorum, zerre gelişmemişim ve hala taş çekmeye başlayınca, dirseğime kadar diziyorum. Kadın kazanıyor, kahkahalarımız terasta çınlıyor. Onunla büyümek, onunla eğlenmek, her şey.

  Hareket etmeyi, esnemeyi, düzgün ve temiz beslenmeyi oturttuğum aydı bu, ön hazırlığı ve denemeleri aylardır süren, artık kalıcı ve iyi sonuçlar verir hale geldi. Bedenimde olumlu değişimler, iyileşmeler var, sinir sistemi ve sindirim sistemi onarımına çok dikkat ediyorum. Bunların devamında, hala çok zayıf olan bağışıklık sistemimi de onarmayı çok istiyorum. İlaçlarla en mesafeli haftamı da unutamam, her yönden bir arınma yaşadığım o tatlı hafta. Yaşamak, görmek ve en çok hak eden canımla paylaşmak çok güzeldi. Nicelerine olsun birlikte. Ah maman demişken, 11 gündür ara vermeden devam ettiğim Fransızca dersleri, nasıl da hazırmışım ve zihnimi iyi yönde yormak iyi gelecekmiş. Şimdiden mantığını anladığım, rahat kurduğum birkaç basit cümle var. Duolingo hocamla iyi anlaştık. 

  İşte gelecekten, bu karanlık günlerimize bakan sayın sosyologlar, tarihçiler, psikologlar ve diğer herkes. Böyle şeyler yaparak dayanmaya çalıştık. Dayanamadığımız ve serilip yattığımız da çok oldu. Bugün kendi içimde bir zorluğu aştım, ferahladım, sevindim. Yani diyebilirim ki, Ça va bien, merci. Hadi bonne nuit cheri'lerim. 

Ufak ve yumuşak

 

 Seneler sonra, sayfamda tekrar resim var. (Kuzma Petrov tablosu) Her şeyden sonra ve bir şeyler, ben dönüşmüşken, bunu artık hep fark ederken ve kutlarken, sayfamı da renklendirmek istedim. Sayfama resim astım yine. Seneler sonra duvarıma geçen hafta resim asmam gibi, o Firenze afişi, bu yeni evde, yeni yaşamımda. Artık baktığımda, bana acı veren eski çift yaşamımızı, paylaştığımız evi hatırlatmıyor. Floransa'da bir dükkanda görüp bayıldığım, özenle iki tane aldığım (bir annemle evimize, bir çift evimize) harika yeşil tonlarda, güzel kağıtlı bir afiş o, sevdiğim, beğendiğim. 

  Objeler, eşyalar, giyisiler, hatta bazı hisler, sözler en sonunda eski anlamlarından özgür kalıyor. Onlar, ben çok büyük dertler atlatırken yanımda bana eşlik eden (ya da başka bir evde kaldığı için ulaşamadığım) giyisilerim ve hislerim. Evet, bir noktada hepsi aynı, hepsi benim verdiğim anlamlardan ibaret. Sevdiğim insan gibi, eski ilişkim gibi, eskide kalan mekanlar ve insanlar gibi. Yeni anlamları olanlar hala benimle. Yeniye esnemeyenler, yeniyi beslemeyenler benden uzak, ben daha da uzak. Çok acıdı. Hala çok acıyor ama ben pansuman yapmayı öğreniyorum. Tekrar ve tekrar, başkalarının ayırdığı parçalarımı, yeni parçalarımı bir bütün haline getirmeye uğraşıyorum. Canımın en içi annemin sevgisi, şefkati, sabrı var her şeyden önce. İki en eski dostumun özeni, inancı, bekleyişi var. Başımın üzerinde gündüz, akşamüstü, gece güzel gökyüzü ve kırlangıçlar var. Sonunda kavuştuğum romanlarım, yazmaya doyamadığım defterlerim, bedenimle ve kaslarımla yeni kurduğum ilişkim, ruhuma ve bedenime özenim, şefkatim, anlayışım var. Biliyorum ki bu vardığım geniş alan benim, bana en ait olanı kuruyorum ve bu... bu her şeye değer. Tüm ufak ve yumuşak adımlarımla, yavaş bir ritmle. Minnettarım. 

Rüyalar tersine çıksın

   Dün geceki rüyayı atlatamadım, çok fena geldi. Beni en sarsan, düşüncesi bile içimi sıkıştıran, hep korktuğum ihtimalin rüyasını görmek ne fena. Zihnim resmen işkenceyle, zorla, bana o düşüncenin görüntülerini gerçekmiş gibi izletip yaşattı. Ah zorba zihin.

  Yeni bir kızarkadaşı vardı, oluyordu resmen. Birkaç kez buluşmuştu, çok hoşlanmıştı, bunu bana açıklayıp sakin kalmamı istiyordu. İçimdeki acıyı hissettim, içim ezildi. Sorduğum soruları hatırlıyorum, neleri merak ettiğimi, onun ne kadarını anlatıp ne kadarını artık benimle paylaşmadığını. Hatta öğrenmek için, normalde asla armayacağım, zebani gibi bir eski yüzü arayacak kadar çıldırdığımı. Sonra onun benimle dertleşir gibi paylaştığı bazı şeylerle, o ''kız'' hakkında edindiğim fikirleri, kendimle kıyasladığımı, içimin bir kez daha yandığını.

  Olan biten hiçbir şeyi işleyemedik. O olduğu gibi kabarık halısının altına tıkıp geçti. Ben hepsi önümde, hepsi kırıklar yığını, kalakaldım. Asla birlikte temizlemeyeceğini, onarmayacağını anladım sonunda. Hep oyalayacağını ve beni de idareten sürenler listesinde tuttuğunu. ''Belki bir gün'' diye diye. Hiç gelmemiş ve yaşanmamış tüm sözleri gibi. Sorun değil, artık istemiyorum ve beklemiyorum. Odağımda kendime verebildiklerim ve verebileceklerim var. Artık başka birinin sözlerine zaten güvenmem. 

  Yine de. Gördüğüm berbat rüyaya ve o kadarına hazır olamam. Olmak zorunda da değilim. Sadece unutmak istiyorum. Çok acıdı. 

Haziran Kaydı

 Haziran ayında birkaç kez kaydetmek istediğim vakitler oldu. Kaydetmeye ve sonra açıp okumaya değer bulduğum hisler, anlar, kitaplar, diziler ve geceler. 

  Annemin ilk defa açan, 20 senelik kaktüsünün kocaman, beyaz, uzaylı gibi farklı, büyüleyici çiçekleri mesela. Onları birlikte izlememiz, paylaştığımız coşku, heyecan ve hayranlık.

  Zor hislerle başa çıkmakta, sindirmekte kazanmaya devam ettiğim pratik. Beni çok zorlamaya, ağlatmaya, kendinden uzaklaştırmaya ve her seferinde ben kopacak hale gelmişken buna da izin vermemeye devam etti. Kendi iyiliğimi, akıl sağlığımı, hayatımı önceliklendiriyorum. Her seferinde büyük bir keder, hayalkırıklığı yaşasam da, güne en sevdiğim şekilde başlamayı, elimden geldiğince o kırığa basmadan günü geçirmeyi sürdürüyorum. Sonra gelip hatır soruyor, değer verdiğini, üzgün olduğunu söylüyor. Affetmiyorum, affetmediğimi söylüyorum. Onun istediği şekilde içi rahatlıyor ve tekrar uzak, özensiz, acımasız davranmaya başlıyor. Bu döngüden ben çıktım Temmuzdaki son umut ve güven kırdığında. Veda ettim. Kabul etmedi, o edemedi. Artık onun çaresizliklerini görüyorum, ben kendimi çaresiz bırakmadığım için şükrediyorum. 

  Yağmur ve fırtına olan harika Cuma gününü hatırlıyorum. İlk 35 derecelik haftanın üstüne, nasıl da ilaç gibi gelmişti. Gezeceğimiz yerler hep kaldı ama, birkaç serin havada bir Kuzguncuk, bir Üsküdar tepeleri, bir iki Küçükyalı yaptık. 

  Malcolm in the Middle bitti. Arada çok tatlı ve kısa Not Dead Yet bitti. Çıtır çerez birkaç film baktık. Ben Call My Agent'a başladım ve bayıldım. Kitaplarımdan Evlilik Portresi'ni çok kapılarak okudum. Ortaçağda evlilik, gerçek bir tarihi olay, Floransa tasvirleri, sevgili Lucrezia karakterinin içime işleyici, çok doyurucu bir romandı. Simyacı bu ay biter uzun aylardan sonra. Olasılıksız ve Yerdeniz Büyücüsü başlanmış halde bekliyorlar. Zweig iki senedir az az ve tam istediğim şekilde ilerliyor. O arada sayısız psikoloji konusunda kitap bitiyor, ellerimde ve zihnimde bilgiler dönüşüyor, beni tamamlıyor, çabam bu.

  Somatik egzersizler ve lenfatik masaj hayatımda ve günümde kalıcı oldu Haziranda. Artık yeni ve etkin araçlara ihtiyaç duyuyordum ve bu kesinlikle bedenimle ilgili olmalı, ruhsal kaynaklı fiziksel sıkıntılarımı çözmeliydi. Buna yönelik olanları buldum ve iyi sonuç aldım. Devam ediyorum. 

  Çok güzel bulutlu kırlangıç saatleri oldu. Önceleri çıkma isteğim yokken, anneme uydum, onun istekleriyle terasa çıkmaya başladım. Çok iyi geldi. Tavanımızın gökyüzü olduğu o alan için hep şükrediyorum. Bu evdeki ikinci yazımıza girerken, bu yepyeni şansa alışmış değiliz, hala inanılmaz geliyor. Bir gece ilk cin tonikli, serin, İtalyanca şarkılar dinlediğimiz gecemizi yaptık. Kadehler tokuşturduk, yıldızlara baktık. Sarhoş oldum aylar sonra. Gülümsüyorum hatırlarken bile.

  Beklemediğimiz sıcaklıkta, evden çıkartmayan Haziran'ı, güzel ve dingin yaptım elimden geldiği kadar. Minnet doluyum. 

Mayısa yetişen gün

   Mayısın son günü, annemin ''Hadi Kuzguncuk'a gidelim'' dedi. Bu ay hiç gezmek, keyif olsun diye çıkmamıştık. Bu mahalle ve ev, yaka, yabancılık hali bizim evde sakin ve korunaklı bir hayatı seçmemizi biraz mecburi kıldı. Çok nadiren çıkıyoruz, dışarda az kalıyoruz ve yorgun şekilde dönüyoruz.  Bugünkü 28-30 derece hava, benim için dışarı çıkma limiti olarak belirlendi. Yine de dışardayken gördüğümüz çiçekler, hafif rüzgar, deniz bazen, ağaçlar çok güzel. Birbirimize gülümseyerek bakmak güzel. Aidiyetimiz hiçbir yere, insana değil, birbirimize sadece, çok yeterli ve öz. Yavaşça, adım adım, birlikte iyileşiyoruz. Sonsuz sevginin verdiği sabırla, güçle ve anlayışla. Minnettarım. 

  Bugünden iki gün önce, salonda sabah keyfimizle otururken, kendiliğinden sonsuz - kısa, kusursuz bir anı paylaştık. Anneme bir şarkı sözünden bahsettim, Mor ve Ötesi'nin ''Dünya Yalan Söylüyor'' cümlesini. Hep ilgisini çeker böyle derinlikler, yenilikler, keşifler. ''Açsana, dinleyelim'' dedi. Spotify'dan açtım, (Yardım Et şarkısı) kanepeye yanına oturdum, başımı omzuna dayadım. Turunç da öteki yanındaydı. Birlikte tavana, etrafa bakarak, omuzlarımız bir, içimiz mutluluk dolu, şarkıyı dinledik. Nasıl sade ve dolu bir büyülenme anı. Aynı büyüyü paylaşmak. O an yaşlarımız aynıydı, 18'di, bir festivaldeydik, bir yandan da ilk kez keşfediyorduk bu müziği, heyecanı. Üstüne de o anı ve müziği iyice güzelleştirmek için, en yakışan ''Daha mutlu olamam'' şarkısını açtım. Sözler nasıl da bizim bugünümüzdü. ''Küçük şeyler sevindirir ruhumu, hayal bile edemezdim, ben bunu...'' Ellerimiz bir, birbirimize gülümsedik. Daha mutlu olamazdık o an, bunu sayısız kez yaşadık. Bu anı onunla paylaşmanın büyüsü tüm gün ve sonraki günlerde hala, beni gülümsetiyor. 

Geçince. Sonra.

 Bugün değil, bu gri, hüzünlü, acılarımı çok hissettiğim Pazar akşamı değil...

Daha aydınlık ve iyi bir günümde yazmak istiyorum Nisan ayındaki tatlılıkları, hafiflikleri, iyileşmeleri, annemle paylaştıklarımızı. 

Hiçbir şeyin kalıcı olmadığını, yitip gidenleri fazlasıyla görüp hissettiğim bugün değil. Geçince. 

Sonunda geldi.

   Neşe, tutku, heves hissetmiyorum. Hissedemiyorum. Tamamen tükendiler, en çok neşe için üzgünüm. Ben kendiliğinden neşelenen, coşan, parıldayan bir şeydim. Tutkuyu da özlüyorum, bir işe, bir esere, insana tutkuyla dolmayı. Heves, ne gerekli bir yaşam gücüymüş, merak gibi, istek gibi. 

  Yoklar. Ben sundukça, ben yarattıkça boşa gittiler. Sonunda hiç kalmadı.

  Öylesine yaşıyorum. Anlam kaybımla, yakınlıklardan uzak, birkaç üzgün hisle uykuya kavuşuyorum. 

  Dört senedir korkunç acılar, şoklar, kayıplar yaşarken, sürekli kendimi yalanlarla ve geçiştirmelerle uzak tutmaya çalıştığım depresyon. Sen mi bana geldin, ben mi sana, umursamıyorum. Artık olanları değiştirme çabam yok. İyileştirme, düzeltme, onarma... Onlar da boşa gitmekten yok olan diğer kayıplar. İstediğin her yeri kaplamana izin veriyorum, yakışıyoruz. 

Arayı uzatma ihtiyacı

   Annemin doğumgünü için, üzerime çöken o koyu, ağır, acı hale ara vermeyi denedim. Verebildim şükürler olsun. 

  Küçük bir kız gibi heyecanlandı hayatımın güzelliği, ışıl ışıl parladı. O parladıkça ben de renk almaya başladım. Üç buket çiçeği, iki vazoya bölüştürdük, sarı, pembe, yeşil, beyaz. Minik hediyeler paketlerini saklayıp, gününde vermeyi başardım. Hediyelerinin hepsini koltuğa dizdi kızım, yeni ayakkabıları kutusunda, ajur hırkası, parfümü, çiçekleri... Bluzunu giydi, tombik kedisiyle fotoğraflarını çektim. Nasıl güzel, nasıl duru ve zarif. İçim sevgisiyle temizlenip arındı, kimbilir kaçıncı kez. 

  O kedere ara vermek kendiliğinden uzadı sonra. Cuma hava sıcaktı, caddede zorunlu işimiz vardı. Çıktık. İyi hissetmedim, ışık ve ses, kalabalık ve tüketim kaosu çok fazla, çok yıpratıcı geldi. Ben artık küçük ve gerçek, saf, sakin dünyama aidim. Bu şehirde rahat etmeme imkan yok. Huzursuzluğuma hakim olabildim, çok yorgun hissederek ama işlerimizi halletmiş şekilde eve döndük. 

  Birkaç gün daha, hafif konuşmalarla, pek derinlere dalmayarak, dalmışsam sabredip ertesi sabahın dinginliğine ulaşarak geçti. Arada 18 derece, lodoslu ve sıcak bir Cumartesi, aylar sonra bira açtığım, yaklaşan baharın huzurunu ve canlılığını hissettiğim tatlı bir akşamüstü bile oldu.

  ''Bir gün olsun, annem için ara verebilsem şu çöküntüye'' derken, belki de bu ara, yeni bir düzlük oldu. Bunu böyle yapmaya çalışacağım. 

Annemi kutlamak

   Her şeyi unutmak (ya da ara vermek) ve sadece annemin doğumunu, hayatını, var oluşunu, sevgisini kutlamak istiyorum. Bundan öte bir gerçeklik ve anlam yok benim için. 

  Demin, kaç günün ruhsal çöküntüsü ve toparlanamayışı ile, tuvalette hızlıca ağladım, acımı biraz olsun hafiflettim. Bir şey belli etmeden çıktım. Anladı ve anlıyor kederli halimi, annem beni hep anlar. Nasıl bir şefkat, his, sarmalamak. Birbirimize bakıp gülümsediğimizde dünya parlıyor, içimizdeki ışık parlıyor. 

  Ona rengarenk çiçekler aldım bugün, çiçekli bir sabaha uyanması için. Loş odamızda, aynanın önü sarı, pembe, beyaz, turuncu, mor çiçeklerle dolu. Anneme çiçekler topladım, az bile. 

  Son üç senedir her doğumgününde sürünüyordum üzüntüden, denk gelen acılar, yaşatılan acılar içindeydik. Bu sene hafif ve neşeli hissedebilmeyi dilerdim. Olmadı, bırakmadılar, olamadı. Yine de elimden geleni yapıyorum ve yapacağım. Buna değen bir kişi var benim için, her şeye değen, her şeyi hak eden, annem. Seni çok seviyorum. Varlığın, sevgin ve yanyana olduğumuz için şükrediyorum, daima. 

Sonuncu eziyetin ve yerdeyim.

   Son yazdığımdan beri acıyor, çok acıyor. Ruhum, etim, kemiğim, kanım acıyor.

   Bu değersizlik hissi, bu kendime senin gözlerinle ve sözlerinle bakıp tiksinme. Sen bana bunu senelerdir nasıl yaşatırsın? Beni kendimden nasıl böyle uzaklaştırırsın. Beni resmen kendime karşı doldurdun. Artık saf, temiz, iyi, umutlu hiçbir his kalmadı içimde, ne sana, ne bize, ne sevmeye karşı.

  Benim seni sevmeye inandırmam gerekiyordu. Senin beni, sevmemeye değil. İçindeki zehir bunu da yaptı.

  Ben artık sana ısınamadığım için, sana değer veremediğim için, ne yaparsam yapayım senin gösterdiğin gerçekliğini hiçbir boyayla kapatamayacağım için perişanım. Sen hiç geçmeyecek bir yarasın, senin pansumanın yok, senin iyileşme ihtimalin yok.

  İçim acıyla, değersizlikle, senden gördüğüm bitmeyen, senelerin şiddetleriyle dolu. Severken ve sevmezken, daima eksik, yanlış, yetersiz bulduğun ve hiç yükseltmediğin, hep batırdığın, her yanım acıyor. Sana izin veren, severek sevmeyi öğretirim sandığım her yanım. 

  Bütün varsayımlarımı ve bütün olasılıkları paramparça ettin.

Dipteki kumlar, yine

   Geçen haftanın güzel ve hafif sonunu anlatamadan, yazamadan devam ettim. Çok şükür iyi denebilecek sonuçlar. Hafif geçen bir Cumartesi ve Pazar.

  Bugün dozu artarak gelen ve yığılan mutsuzluk. Tüm bunlar nasıl oldu, ben elimde kalanlardan, kendimden kalanlardan ne yapacağım hissi ile mutsuzluktan başım döndü. Kafamı dağıtamadım. Filmlere, dizilere sığamadım. Çok acıdı, çok acıyor. Bunun muhatabı asla dinlemeyecek, asla onarmayacak. Üstüne hesap soracak hep, üstüne azarlayacak. Aş artık, geçti, geçmişte bırak. Lanetler olsun, bu leş gibi haksızlık. Midem bulanıyor hizmet ettiğim ikiyüzlülükten. Ne yaptığımı bilmiyorum. 

  Günübirlik ruhsal çöküntülerle, hiç hesapta yokken kendini yatakta, yorganın altında bulan benim. Boğazımda bir yumru, ağlamadan 7 gün dolsun diye kendini tutan benim. Ben sevdim, ben kaybettim. ''Onlar da seni kaybetti, düşünsene neler kaybettiler'' diyen arkadaşıma, ''Beni kimse kaybetmedi, hepsi bensiz devam ettiler, Evrim bensiz çok daha iyi hissettiğini hep söyledi'' diyen benim. İçim acıyla yanıyor. Her tekmeyi, her vuruşu her gün tekrar yaşıyorum ben. Beni kimse kaybetmedi. 

  Bugünler, bu haller geçer mi bilmem, nasıl geçer, asla bilmem. Ama olur da geçerse, bir daha asla. Her şeye ve herkese, koca bir asla. Sonsuz bir hayır. Kimden hayatta kalmışsam, kime rağmen hayatta kalmışsam, hepsinin yeri kendi dipleri artık.

  

Bir güzel kış günü gülümsemesi

   Çatıkatında, dışarısı buz gibi ve içerisi sıcacıkken, çok güzel geçen bu kış günü için minnettarım. Yarın ve özellikle Çarşamba günkü sağlık kontrollerimizden (özellikle de annemden) iyi sonuçlar duyup ferahlamayı tüm kalbimle diliyorum, bekliyorum. 

  Havanın 6 derece olduğu, güneşin parladığı bugün, fonda Carmen çalarken tek tek siparişlerimi kapattım, güzelce uğraştım, her biri için resmi alana teşekkür ettim. Orijinal kağıt işimi alan iyi insana, kuryeyle resmini ulaştırdım. Listeme tikler atarak hafifledim. Atmasaydım da dingindim. Tamamlamak, sakince ve güzelce çalışmak çok iyi geldi, yormadı ve enerji verdi. 

  Sonrasında kendiliğinden gelişen bir istekle ve keyifle, bedenimle ilgilendim. Bakım yapmak hep çok iyi hissettirir ama kış vakti, sanki plaj günüymüş gibi kapsamlı ve yavaş, ince ince bakım yapmak çok çok iyi geldi. Bunu yapacak alana, zamana, malzemelere, isteğe sahip olmama şükrettim. Hasta yattığım geçen ay boyunca cildimi, kendime özenmeyi ne kadar unutmuştum. Bugünleri görmek, içinde olmak, annemle birbirimize gülümsemek ve kıymetini bilmek çok güzel. Akşam olunca da süper sağlıklı tabağımı alıp yeni dizim olacak gibi duran Succession'a oturdum. Çok uzağında olduğum, alakam bile olmayan bir dünyanın, stressiz seyircisi olmak keyifli. Good Omens'in hala etkisindeyim, o bambaşka bir şeydi elbette, arada bazı bölümleri güzelliği için açıp seyrediyorum. 

  Yarın sabah, hava 1 derece ve güneş doğmamışken, 8'de evden çıkacağız. Bunu o zaman düşünürüz deyip, bugünü hatırlamak için not etmek istedim. Şükrediyorum, çok. 

O da geçti.

   Bu akşamüstü, şimdi olan heyecanım, dört gündür süren tempodan ve iletişimden, mutlu gelişmelerden duyduğum ''fazla'' hislerin etkisindeyim. Öyle unutmuşum ki, öyle sakin ve sessiz günlere, aylara, senelere alışmışım ki. Kendime sadece saf bir şefkat ve anlayış duyuyorum. O kadar doğal ki, olan her şeyden sonra geçen sessizlikte, iyi ve yoğun hareketlerden şaşkınlık ve çekingenlik duymam. 

  Cuma günü çok soğuk, çok karanlıktı. 3 saat kadar ağladım. ''Yapamıyorum'' dedim. Sonra sesimi duyurdum, açıkça, sakınmadan, güvendiklerime. Güvendiğim insanlar da kendi güvendiklerine. Öneriler yerine el verenler hemen oldu, ertesi gün değişti seyir. 

Bu da geçecek

 Bu da geçecek... de... gelecek mi sonra, geçmesini istemediğim bir şey. Yoksa geçmesin bu da. Bu kalsın.

  Ertesi sabah, bu sabah bir vefat haberiyle, kışın karanlık ve buz gibi soğuğu ile geldi. Üzüldüm, tedirgin oldum, kaygılandım. Çok iyi ve çok neşeli bir insandı, hayatın sertlikleri çok fazla ama burada konu benim hislerim değil, birbirini seven bir ailede bir acı var uzakta. Ben dışardan bakan, biraz bencilce kaygılar ve hüzünler duyan bir seyirciyim. 

  Demin hiç beklemezken, ağır geldi yine. Artık ağır gelenleri seçemiyorum ama sevgilerin yokluğu ve terk edilmenin, vazgeçilmenin, konusu geçince ''O iyi, o benim eksikliğimi hiç duymadan aynı hayata devam ediyor. Yok, özlemiyor. Evet, alışıyor insan'' dememin gerçekliği içimi ezdi. Yukarı çıktım, yatağa oturdum ve ağladım, yine. Kalbim kırık, kalbim çok kırıldı diye diye ağladım. Haftada bire düştü ağlamalarım, günde bir olduğu iki senenin ardından, buna şükrediyorum. Yine de görünürde her şeyi atlatmış olması, iyi olması beklenen bir teorinin, pratik hali olarak, sık sık ağlarken buluyorum kendimi. Sonra sabır diyorum, geçecek diyorum. Boşuna bile olsa diyorum. Geçsin, tamam yavaş geçsin ama geçsin, yerine iyi şeyler gelsin. Annemin güzel anne gönlü için. Keder bizden uzak olsun artık. 

  Kalbim kırık, çok kırık. Hava soğuk, çok soğuk. Ne karanlık ve ağır bir gündü. Kapatalım bunu da. Hafifi, dingini, huzurlusu ve gülümsemelisi gelsin. Gelene dek kaydırıp kaydırıp kapatalım. Çay da olsun.

Geçecek dedikleri

   Saat gece 12 oldu. 1 de olur. Uyurum. Zor, ağır bir gece daha geride kalmış olur. Sabaha daha hafif, daha dingin uyanırım. Annemle çayımızı içerken ve birbirimize gülümserken şanslı ve iyi hissederim. Bunlar güzel, bunlar gerçek. Bunlar var, şükürlerim. 

  Geçecek kızım, bir kısmı geçecek. Herkes geçecek diyor, demek ki geçecek yani biraz da olsa. Nasıl, ne zaman, ne kadar geçecek, onu bilmiyorlar. Şeker için de geçecek demişlerdi, bu yüzden güvenemiyorum onlara. Yok geçmedi Şeker, geçemez. Nah geçecek. Ben Evrim miyim ki geçsin. Ben Eylül olanım, nasıl geçsin. Ben kendimi bilirim. Ben kendimi de bilmiyorum ki artık. Geçmeyen her şey oldum kaldım.

  Sabır kızım sabır. Bir gün daha. Arada olan iyi günleri hatırla, o günlerde gelip buraya yazmayı düşündün ama mutlu ve hafif olmakla meşguldün, müzikle, resimle, dansla, kendi halinde. Sabırla geçir gecelerini. Kedere sabret, kalp kırıklığına sabret, daha iyileşecek yerlerin ve hallerin var. İyileşmeye inanırım ben. Benden bunu söküp alamaz kimse. Kaybettiklerimin sızısı, yokluğu bile. Uyu kızım uyu. Dingin, sakin, huzurlu sabaha, pijamalı çaylara, dünyanın en güzel gülümsemesine uyanmak için uyu. 

Nasılsın Eylül

  (Bazen, artık nadiren gelen bir hal bu, hala, hala.)

  Seninle paylaşamadığım her şey, her his, her hava hali, film, dizi, müzik, haber, yüzüm, rüyam, uykum, ellerim, senin hayatın... Canımı yakıyor. Sana öfkem boğazımı yakıyor, kederden kavruluyorum. Hala, bazen, nadiren... Olur da o an ''Nasılsın, iyisin umarım?'' diye mesajın düşerse, bakıyorum öylece. Yazmak istediğim cevaplar içimde bir yumak, içimin her yerini ezmiş milyon kez. Seninle paylaşamadığım her şeyi bir kelime haline getirip suratına fırlatmak istiyorum. ''Bize ne yaptın sen alçak!'' diye haykırmak istiyorum. En çok sevgime yapabildiklerine hiddet duyuyorum. Sevgimin halini ben senden çok umursadım hep. Nadiren bakabiliyorum ne hale geldiğine. Sonra biraz nefeslenip, yutkunup, ''Fena değil, idare ediyorum'' yazıyorum. Çünkü beni buna razı gelmek zorunda bıraktın. Çünkü ben ağlayarak, uluyarak, fısıldayarak, gülümseyerek, ne şekilde anlatsam da dinlemedin, duymadın. Beni duymamak istedin. Benim uzakta ve iyi olduğumu öğrenmek sana yetti, öyle olmadığımı bilsen de, öyle demem yetti,  ötesi gerekmedi. Seninle paylaşamadığım her şey, benimle paylaşamadığın her şey, her hava hali, her haber, her uyku, her şaka... Bize ne yaptığını ben tek başıma görmek zorunda kaldım. Ben başka şey göremez oldum sen bakmadıkça. Nasıl mıyım? Umarım her şey yolunda mı? İyi miyim Evrim? 

  Sana söylesem bir şey değişmezdi, verdiğin acıyı ve yok ettiğin sevgiyi umursamazdın. Artık ben de umursamamak için kendimi eğitiyorum. Bazen, hala evet hala ama nadiren, eğitimden kaçan bir his, bir öfke ya da acı patlıyor kelimelerle. Patlasın. Tamam solup sönene dek. İyi misin Evrim? Artık kendimize hiç benzemiyoruz. 

Pijama ve yorganla

 Zamanın hızlandığını, içini anlamla ve iyi anlarla dolduramadığımda anlıyorum. Bu sene hiç ağlamadığım haftaları ''iyi hafta'' olarak değerlendirdim, birkaç tane belki oldu. Geçen sene ise bu, ağlamadığım günler içindi. 2019'dan 2020'ye girerken, kendimi çok şanslı, çok umutlu, harika şeylerin başında hissediyordum. Her şeye sahip gibi. Sonrasında olanlar, gidenler, bitenler ve hep ağlamak, hep acı hissi, unutamıyorum. 

  Şeker'i kaybettikten sonra, o dehşet ve acının en dibindeyken, eşim en sert şekilde terk etti, kendime gelmemi beklemedi bile. Birlikte oturup bir konuşmadan, görmeden boşanmaya zorladı, 6 ay sonra ilk kez, boşanma kağıtlarını imzalatmak için ziyaretime geldi. Tüm o berbat hislerle ben konuşmamı, hafızamı toparlayamazken, olanların boyutunu algılayamazken, yanımda sadece annem vardı. Benim sevgisinde ve her şeyinde cömert, şefkati sonsuz, elleri yumuşacık, sabırlı, hep yanımda, şükürler olsun yanımda olan annem. Annem ve ben aylarca ağladık, ''Nasıl dayanırız, neler oldu, Şeker nasıl gittin'' diye diye ağladık. Annem hep kendiyle, hem benimle uğraştı. En iyi dostunun daha felaket yazında son bencillik şovunu yaparak defolup bıraktığı, eski çevresi tamamen sahte olan, evleneli 2 sene olmamışken, 12 senelik sevgilisinde ''Kedim yeni öldü, biraz zaman tanı, konuşalım'' diye yalvaran, eşyalarını acilen alması emredilen beni toparladı. Birbirimizi hayatta tuttuk, bunu unutamam. Birbirimize bakıp gülümsediğimizde, neleri atlattığımızı, neleri yaşadığımızı biz biliyoruz. Birbirimizle olduğumuz bu sessiz sakin, huzurlu çatı katında uyandığımız, uyuduğumuz her gün ve gece için şükürler olsun. 

  Alışkanlıklarına, anılarına çok bağlı, atlatamayan ve geride bırakmakta çok zorlanan bir insan oldum hep. Çok bağlandığım ne varsa, çok kötü de gelse, artık var olmasa da, bağlı kalmaya devam ediyorum. Özlediğim imkansızlıklar var, hasret halinde ağır hislerim var. Hepsiyle başa çıkma şekillerimi çoğaltmak istiyorum. Sağlığımı düzeltebilmek, bir aydır sürüklenen bu garip enfeksiyondan iyileşmek, annemle güzel ve yeni anılar yaratabilmek istiyorum. Dilek dilemiyorum, umutla beklemiyorum, sadece yapmak istediklerim var. Pijamalarımla, yatağın içindeyim, epey halsizim. Gündüz birkaç saat iyi ve hatta mutlu hissetmek güzeldi. Akşamla birlikte hüzün ve keder çökmemesini de isterim ama ne kadar zamanı varsa bu nekahat senelerinin, yaşadıklarımın sızılarının dinmesinin, ne kadar zamanı varsa o kadar dinleneceğim. Hislerime, kendime, ihtiyacım olan ve eski yakınlarımın hiç sunmadığı anlayışı, yargılamadan kabulü ben sunuyorum. Yanımdaki hayatımın şansı için, birlikte yeni bir evde yanyana kapadığımız sene için minnetle doluyum. 

Harcandı gitti

 Beni sevmesi, istemesi, seçmesi o kadar önemliydi ki. Bunca sene... 

Yaptığımız en ufak, en sıradan şey bile çok değerliydi, eşsizdi ve özeldi, sadece benim için. Hep.

O kadar çok istedim, bekledim ki. Değer görmeyi, özel hissettirilmeyi, parlatmasını, hadi bari tamam en azından soldurmamasını, çürütmemesini, kirletmemesini. 

Bir şey çok uzun süre eksik olduğunda, artık gerekli de olmuyormuş, gerçekten. Yaşamakta olduğum tam da bu. 

Benimkiler çok saf, çok gerçek ve çok kuvvetliydi. Hepsi için, sevgim ve vaktim için çok üzgünüm. Bu ikisinin toplamı zaten hayatım ediyor. Bomboşum, boşluklarım acıyor. Artık gerekli olmadığı için, istemediklerimi fark ettiğim için çok üzgünüm. Gözden kayboluyor ve bakamıyorum. 

Bir sene dolarken

   Birkaç gün içinde vardığım hislerden şaşkınım. Boşanmanın ilk senesini bir kaybın yıldönümü gibi, derin bir kederle karşılıyorken, biraz yazdıktan sonra artık dolup taşan bardakla yüzleştim. Ben kurtuldum. Kurtulmayı hiç düşünmediğim ve istemediğim bir şeyden kurtuldum, acıyla sökülerek de olsa. O yüzden bu kadar sarsılıyorum, rahatlarken bile, huzur duyarken bile. 

  Saltanatın bitişini yaşayan, kendi cumhuriyetinden korkan ve hazır hissetmeyen, çok yorgun ve yitirmiş bir haldeyim. Ama yapacak bir şey yok, o saltanat, o perişanlık bitti, bütün çabalarıma ve var saymalarıma rağmen bitti. Artık bunun iyiliğini, rahatlığını, tertemizliğini görebiliyorum. Bunun sonu nereye varır bilmiyorum, hazır da hissetmiyorum. Bugün telefonu kapatınca ağladım. Onu sevmemek, ait hissetmemek henüz sadece rahatlık vermiyor, acısı daha yüksek. Neyse ki onun için hiçbir değeri yok bu derinliklerin, hislerimin, sevgimin. O zaten sevgimi hiç sevmedi, keyfini sürmedi, sıkılıp daraldı sadece. Payıma düşen ilişki bu oldu, artık hayatımda bir ilişkiden gelecek yorgunluğa, yüklere, çalkantılara yer yok. Bunu, bizi bir istisna sandım, boşandığımızda bile sandım. 

  Zor hisler. Henüz görmeye başladığım rahatlıklar ve huzurlar. Anlamını hiç bilmediğim bir 12 senelik yol. 2 senelik saçmasapan bir evlilik ve boşanma şımarıklığı, bana ait olmayan. Sonucunda ne hale geldiğimi yaşıyorum. Artık acı çekmemek, hafiflemek, dingin kalmak, hüzünsüz ve gölgesiz yaşayabilmek istiyorum. 

Yağmurlu, serin günün gecesinde

   Buraya içim sevgilerimle ısınıp gevşemiş, odamızda tül perde havalanırken, önümde hep iyi olasılıklar görünürken, sevdiğim adama güven ve aidiyet duyarken yazdığım uzun seneleri hatırlıyorum. Kaydettim hepsini, en başından, en detaylı haliyle, okurken tekrar yaşamak isteyeceğimi biliyordum. Böyle bir halde değil, gülümseyerek ve hatta sesle ona, anneme, kendime okuyacağımı. Geçen gün kendi kendime ''Ben artık anlatmaya da, anlaşılmaya da inanmıyorum'' dedim. Bu nasıl böyle oldu, biliyorum ama algılayamıyorum. 

  Ne çok dinleyen vardı, ne çok izleyen, paylaşan. İzole olmanın da katmanları var. Ben arıyorum insanları, telefonları açmayan, telefondan kaçan ben, görüşmeye gücüm olmadığı halde arayıp hatır soruyorum birkaç eski ama yakın yüze. ''Ben hala buradayım, unutmayın beni'' demek istiyorum sanırım. Kendim de bilmiyorum. Onsuz çıkmak da iyi hissettirmiyor, onunla çıkmak da. Artık dışarısıyla pek bir işim kalmamış gibi hissediyorum, bundan da rahatlık duyuyorum. Dışarısı demek, yaşamak demek değil, normallik demek hiç değil, bunlar sadece bana baskıyla dayatılanlardı. Böyle uzakta, dışarısının hiç keyifli olmadığı bir mahallede ve semtte yaşarken, kendimize kurmakta olduğumuz yeni yuvada anlıyorum. Yaşamak, anlam ve sevgi, güven ve huzur neredeyse, orada. Benimkiler evin içinde, eğer doğada değilsek. Bu anormal değil, hiçbir zaman değildi. Anormal olan, bir kişinin huzur ve güven anlayışına en sert şekilde müdahale etmeyi kendine hak bilmek, o kişiyi iyice yalnız ve garip hissettirmekti. Nasıl izin verdim, nasıl dayandım bilmiyorum şimdi. İyi ki uzaklar, sevgim o kadar çok kırıldı ki. 

  Ekim ayı, ortalama 23-24 derece ile sürüyor, güneşli, serin. Kendimi onarmak için iyi besinler almaya, probiyotiklerle beni geçen ay korkutan bağırsaklarımı onarmaya devam ediyorum. Şu iki günlük hamburger ve tatlı kaçamaklarını saymazsak. Bolca dinlenmek de var. Bedenimin, ruhumun, zihnimin ihtiyaç duyduğu kadar dinlenmek. Onarılmanın en önemli hali. Annemle Cuma akşamı ilk kez Bağdat Caddesine birlikte gittik. Yorgun bir gündü ve mecburen gittik ama sonrasında güzel bir yemek yememiz için canımı ikna ettim, iki kadeh blush bile içtik. Onun yüzündeki gülümseme, andan aldığı keyif, birbirimize en şefkatli, en nazik şekilde destek olmamız nasıl da onarıcı. Bunları yapabildiğimiz için hep şükrediyorum. Ben bir odada aylarca, toplamda iki sene boyunca katılarak ağlamamızı, birbirimize acıdan bir şey olacak diye korkuyla, kederle bakmamızı unutmadım, annem de unutmadı. Hala içimiz titreyerek, gözümüzden sakınarak bakıyoruz birbirimize. Öyle yalnız, öyle acımasızlıklar içinde kaldık biz. Artık yapabildiğimiz her şey ferahlamak, iyileşmek, ağır hislerimizden hafiflemek için. Terasta iki pazar önce ettiğimiz o kahvaltının bile keyfi, hafifliği, birbirimize bakıp gülmemiz, bulutlar, çaylar... Güneşten pişip içeri kaçmamız. Nasıl iyi geliyor. Nasıl şükrediyorum. 

  Bugün sık sık olduğu gibi yorgun, tükenmiş, yakın geçmişin kederi altında sıkıntı dolu hissettim. Senelerin alışkanlığı ile buraya geldim. Artık kimse okumasa, merak etmese, sormasa da (belki daha iyi sonunda) kendime, ben buradayım diyorumdur. Hasretlerimle, yitirdiklerimle, çok hızlı kabullenmek zorunda bırakıldığım ve hiç kabullenemediklerimle, elimde ve yanımda kalan en harika ve en öz hislerle, ben kendim. Çay kupamız, loş odamız, dalgın bakışlarımız ve birbirimize gülümsememiz ile, geceyi kaparken ben yine şükredeceğim.