Mayısın son günü, annemin ''Hadi Kuzguncuk'a gidelim'' dedi. Bu ay hiç gezmek, keyif olsun diye çıkmamıştık. Bu mahalle ve ev, yaka, yabancılık hali bizim evde sakin ve korunaklı bir hayatı seçmemizi biraz mecburi kıldı. Çok nadiren çıkıyoruz, dışarda az kalıyoruz ve yorgun şekilde dönüyoruz. Bugünkü 28-30 derece hava, benim için dışarı çıkma limiti olarak belirlendi. Yine de dışardayken gördüğümüz çiçekler, hafif rüzgar, deniz bazen, ağaçlar çok güzel. Birbirimize gülümseyerek bakmak güzel. Aidiyetimiz hiçbir yere, insana değil, birbirimize sadece, çok yeterli ve öz. Yavaşça, adım adım, birlikte iyileşiyoruz. Sonsuz sevginin verdiği sabırla, güçle ve anlayışla. Minnettarım.
Bugünden iki gün önce, salonda sabah keyfimizle otururken, kendiliğinden sonsuz - kısa, kusursuz bir anı paylaştık. Anneme bir şarkı sözünden bahsettim, Mor ve Ötesi'nin ''Dünya Yalan Söylüyor'' cümlesini. Hep ilgisini çeker böyle derinlikler, yenilikler, keşifler. ''Açsana, dinleyelim'' dedi. Spotify'dan açtım, (Yardım Et şarkısı) kanepeye yanına oturdum, başımı omzuna dayadım. Turunç da öteki yanındaydı. Birlikte tavana, etrafa bakarak, omuzlarımız bir, içimiz mutluluk dolu, şarkıyı dinledik. Nasıl sade ve dolu bir büyülenme anı. Aynı büyüyü paylaşmak. O an yaşlarımız aynıydı, 18'di, bir festivaldeydik, bir yandan da ilk kez keşfediyorduk bu müziği, heyecanı. Üstüne de o anı ve müziği iyice güzelleştirmek için, en yakışan ''Daha mutlu olamam'' şarkısını açtım. Sözler nasıl da bizim bugünümüzdü. ''Küçük şeyler sevindirir ruhumu, hayal bile edemezdim, ben bunu...'' Ellerimiz bir, birbirimize gülümsedik. Daha mutlu olamazdık o an, bunu sayısız kez yaşadık. Bu anı onunla paylaşmanın büyüsü tüm gün ve sonraki günlerde hala, beni gülümsetiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder