(Bazen, artık nadiren gelen bir hal bu, hala, hala.)
Seninle paylaşamadığım her şey, her his, her hava hali, film, dizi, müzik, haber, yüzüm, rüyam, uykum, ellerim, senin hayatın... Canımı yakıyor. Sana öfkem boğazımı yakıyor, kederden kavruluyorum. Hala, bazen, nadiren... Olur da o an ''Nasılsın, iyisin umarım?'' diye mesajın düşerse, bakıyorum öylece. Yazmak istediğim cevaplar içimde bir yumak, içimin her yerini ezmiş milyon kez. Seninle paylaşamadığım her şeyi bir kelime haline getirip suratına fırlatmak istiyorum. ''Bize ne yaptın sen alçak!'' diye haykırmak istiyorum. En çok sevgime yapabildiklerine hiddet duyuyorum. Sevgimin halini ben senden çok umursadım hep. Nadiren bakabiliyorum ne hale geldiğine. Sonra biraz nefeslenip, yutkunup, ''Fena değil, idare ediyorum'' yazıyorum. Çünkü beni buna razı gelmek zorunda bıraktın. Çünkü ben ağlayarak, uluyarak, fısıldayarak, gülümseyerek, ne şekilde anlatsam da dinlemedin, duymadın. Beni duymamak istedin. Benim uzakta ve iyi olduğumu öğrenmek sana yetti, öyle olmadığımı bilsen de, öyle demem yetti, ötesi gerekmedi. Seninle paylaşamadığım her şey, benimle paylaşamadığın her şey, her hava hali, her haber, her uyku, her şaka... Bize ne yaptığını ben tek başıma görmek zorunda kaldım. Ben başka şey göremez oldum sen bakmadıkça. Nasıl mıyım? Umarım her şey yolunda mı? İyi miyim Evrim?
Sana söylesem bir şey değişmezdi, verdiğin acıyı ve yok ettiğin sevgiyi umursamazdın. Artık ben de umursamamak için kendimi eğitiyorum. Bazen, hala evet hala ama nadiren, eğitimden kaçan bir his, bir öfke ya da acı patlıyor kelimelerle. Patlasın. Tamam solup sönene dek. İyi misin Evrim? Artık kendimize hiç benzemiyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder