Beni sevmesi, istemesi, seçmesi o kadar önemliydi ki. Bunca sene...
Yaptığımız en ufak, en sıradan şey bile çok değerliydi, eşsizdi ve özeldi, sadece benim için. Hep.
O kadar çok istedim, bekledim ki. Değer görmeyi, özel hissettirilmeyi, parlatmasını, hadi bari tamam en azından soldurmamasını, çürütmemesini, kirletmemesini.
Bir şey çok uzun süre eksik olduğunda, artık gerekli de olmuyormuş, gerçekten. Yaşamakta olduğum tam da bu.
Benimkiler çok saf, çok gerçek ve çok kuvvetliydi. Hepsi için, sevgim ve vaktim için çok üzgünüm. Bu ikisinin toplamı zaten hayatım ediyor. Bomboşum, boşluklarım acıyor. Artık gerekli olmadığı için, istemediklerimi fark ettiğim için çok üzgünüm. Gözden kayboluyor ve bakamıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder