Bu akşamüstü, şimdi olan heyecanım, dört gündür süren tempodan ve iletişimden, mutlu gelişmelerden duyduğum ''fazla'' hislerin etkisindeyim. Öyle unutmuşum ki, öyle sakin ve sessiz günlere, aylara, senelere alışmışım ki. Kendime sadece saf bir şefkat ve anlayış duyuyorum. O kadar doğal ki, olan her şeyden sonra geçen sessizlikte, iyi ve yoğun hareketlerden şaşkınlık ve çekingenlik duymam.
Cuma günü çok soğuk, çok karanlıktı. 3 saat kadar ağladım. ''Yapamıyorum'' dedim. Sonra sesimi duyurdum, açıkça, sakınmadan, güvendiklerime. Güvendiğim insanlar da kendi güvendiklerine. Öneriler yerine el verenler hemen oldu, ertesi gün değişti seyir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder