Ufak ve yumuşak

 

 Seneler sonra, sayfamda tekrar resim var. (Kuzma Petrov tablosu) Her şeyden sonra ve bir şeyler, ben dönüşmüşken, bunu artık hep fark ederken ve kutlarken, sayfamı da renklendirmek istedim. Sayfama resim astım yine. Seneler sonra duvarıma geçen hafta resim asmam gibi, o Firenze afişi, bu yeni evde, yeni yaşamımda. Artık baktığımda, bana acı veren eski çift yaşamımızı, paylaştığımız evi hatırlatmıyor. Floransa'da bir dükkanda görüp bayıldığım, özenle iki tane aldığım (bir annemle evimize, bir çift evimize) harika yeşil tonlarda, güzel kağıtlı bir afiş o, sevdiğim, beğendiğim. 

  Objeler, eşyalar, giyisiler, hatta bazı hisler, sözler en sonunda eski anlamlarından özgür kalıyor. Onlar, ben çok büyük dertler atlatırken yanımda bana eşlik eden (ya da başka bir evde kaldığı için ulaşamadığım) giyisilerim ve hislerim. Evet, bir noktada hepsi aynı, hepsi benim verdiğim anlamlardan ibaret. Sevdiğim insan gibi, eski ilişkim gibi, eskide kalan mekanlar ve insanlar gibi. Yeni anlamları olanlar hala benimle. Yeniye esnemeyenler, yeniyi beslemeyenler benden uzak, ben daha da uzak. Çok acıdı. Hala çok acıyor ama ben pansuman yapmayı öğreniyorum. Tekrar ve tekrar, başkalarının ayırdığı parçalarımı, yeni parçalarımı bir bütün haline getirmeye uğraşıyorum. Canımın en içi annemin sevgisi, şefkati, sabrı var her şeyden önce. İki en eski dostumun özeni, inancı, bekleyişi var. Başımın üzerinde gündüz, akşamüstü, gece güzel gökyüzü ve kırlangıçlar var. Sonunda kavuştuğum romanlarım, yazmaya doyamadığım defterlerim, bedenimle ve kaslarımla yeni kurduğum ilişkim, ruhuma ve bedenime özenim, şefkatim, anlayışım var. Biliyorum ki bu vardığım geniş alan benim, bana en ait olanı kuruyorum ve bu... bu her şeye değer. Tüm ufak ve yumuşak adımlarımla, yavaş bir ritmle. Minnettarım.