if you close the door...

herkese ve herşeye küsüp, yatağıma saklanıp, günlerce çıkmak istemediğim zamanlar oluyor. bunlarla baş etmeyi öğrenince büyüdüğüme ikna olacağım.

edie sedgwick'e sardım yine bu aralar. onunla yapılmış röpörtaj videolarını buldum, açıyorum, fonda onun sesi varken daha güzel geliyor herşey. özellikle de aynı anda velvet underground, david bowie, patti smith falan da açıksa paralel başka bir programda... odamın içinde yetmişler varmış gibi. kolayca kapılabilirim. aşık bile olabilirim edie'ye.

bu aralar herkes ayrılıyor çevremde. çok farklı sebeplerle, yavaş yavaş ya da çat diye. en güzelinden, en sevimsizine, çiftler dağılıyor. ben de üzgün bir şekilde izliyorum olanı biteni, iç çekiyorum. ne tuhaf diyorum, bir gün biz de başka birinin üzgün gözlerle izlediği, sebebini merak ettiği bir ayrılığa uğrayacağız. gel de dramatikleşme şimdi..

bugün yaz okulum başladı. altı yıl önce hazırlığı okuduğum, kenarı köşesi abuk subuk anı dolu, bir daha önünden bile geçmem dediğim binada. içeri girer girmez nefret ettim. bir ay boyunca da, temmuz sıcağında, nefret ederek gideceğim.

altı yıl önce, gölgesinde otururken, birine aniden ve çok derinden aşık olduğum ağaç altını da gördüm bugün. bir saniye önce gayet normal bir insanken, bir sonraki saniye aşıktım artık. bir daha da hiçbirşey yolunda gitmedi.

bu maddeler biraz kasvetli oldu. yağmur yağsa keşke.