Özgür kalmanın bir sınırı yok, başlangıcı varmış sadece. Kırk ile gelenler, tesadüfen.
Öyle de oldu. (Bu cümleyi çok severim. Tek başına bir öykü olan cümlelerden bu.)
Mevsimlerden de özgür kalmışım. Hangisindeysek, ondayım işte. Bu bir mutluluk sırrı değil, Zen öğüdü değil, doğayla uyumlu yaşama felsefesi bile değil. Yani hiç yüce değil. Zaten her mevsim güzel değil, her mevsim rezalet, zorluk, pislik, keyif, kendince sebze, kendince kuş ve aynılıkla dolu. Kendiliğinden birinden diğerine geçerken, bunu umursamadım. Öylece. Bir anda yoğun hislerimin tamamen bitmesi, bunu çok seviyorum. Artık mevsimler bir kare değil, bir daire oldu. Dört tane köşeyi almayı bırakıp, dairede turladığımı algıladım bir sabah. Karanlıkmış, soğukmuş, sessizmiş, güneş açmış ya da batmış, hepsi ''dairenin köşeleri'' değil mi şair? Öyle, öyle.
Hiçbir platformda bulamadığım harika dizinin harika ikinci sezonu için bir aydır laptopu açıyorum mecbur. Bu ufacık ekranı ve içindeki her şeyi unutmuşum. En son içinde bir şey bırakmamıştım, en basit haliyle tuşları bile unutmuşum. Daha da güzeli, hiç ihtiyacım olmamış. Masamdaki kağıtlar ve malzemeler yığını altından çıkardım birkaç kez, birkaç cuma. 2009'da başladığım bu sayfaya uğramayı düşündüm, birkaç iz bırakmayı. Olmasa da olurum ağır bastı, yeltenmeden kapadım birkaç kez. Eskiden çok sevdiğim, alıştığım, yapmazsam rahat edemediğim gibi. Tam tersi yani.
Alıştığım çok şeyden de özgürüm. Artık yapmak zorunda hissetmiyorum, genel, özel, kişisel ya da toplumsal fark etmez, beni zorunda hissettiren yapılarım toz oldu gitti. Mükemmel bir şey. Dertli bir şeyse de, bana değil, derdim değil. Herhangi bir şeyi (zor ya da kolay) yapıyorsam, zorunda olduğumdan değil, istediğimden yaptığımı fark ediyorum. Kötü şeyler oldu ve kendimi eskiden açmayacağım telefonları isteyerek açarken buldum, doğal geldi. İyi şeyler oldu ve kendimi bunu kimseyle paylaşmazken, avuçlarımdan boşluğa salarken buldum, doğal geldi. Zorunda değildim, ricayla değildi. Kendimle gurur duyacak kadar gerzek miyim diye düşündüm bir an (evet de) bu kendimle gurur da değil. Bu, şu anki benin izi buraya. Ellerim boyalı, bastığım ışık düğmesinde mavi bir leke. Sanırım hepsi öyleydi. Geçerken dokunduğum duvarlardaki boya izleriydi. İnsanlarda, yerlerde, kazaklarda, odalarda ve kağıtlarda. İzler.
Uzun bir süredir filmlerde ve müziklerde hep İrlanda var. Öyle ki, İngiliz aksanı kulağıma artık basit Amerikan aksanı gibi geliyor. Grian gibi ''ugly boy'' ya da ''Dublin'' diyorum, -a değil, -u ile. Öyle seviyorum, benimsiyorum. Üç yapraklı bir yonca kolyesi aradım, yoktu, Garanti Bank kolyesi vardı, almadım.
Bu blog çok eskidi, burayı yıkıyoruz ve yerine 7 katlı, çatı piyesi bağımsız son model apartman dikiyoruz. Hayır, hayır, izlerimin pek çoğunu sildim, badana ile kapadım. Bu duvar kalsın böyle. Bir not defteri, bir bilinç boşaltım alanı, bir bir şey olarak. Formsuz, isimsiz, hep dönüşen ve bazen de devam etmeyip biten.
Öyle de oldu.
Öyle de olur.
