9 Nisan 2010 Cuma

terapi?


sanki filmin en müthiş sahnelerini kaçırdım. ben uyurken, telefondayken, içecek birşeyler alırken geçti gitti ve salona girdiğimde dediler ki ''nerde kaldın en önemli kısmını kaçırdın, öyle güzeldi ki''. öyle bir his işte. bunun biraz daha koyusu ve derini.

ağlama isteği geliyor. iç çekiyorum. zorla gülümsüyorum.

aniden sesimi yükseltiyorum: ''bunu bana nasıl yaparsın?'' ama suçladığım kimse de yok karşımda, kendi başımayım. hiç üstüme de alınmıyorum soruyu. başımı çeviriyorum.

biraz mayıs iyi gelirdi aslında..

2 yorum:

  1. o kötü hissi pek yakından tanırım.
    bu yazıya bir şey yazasım var ama sadece. +1 gibi çiğ bir yorumla yetinebilieceğim çünkü aynı cümleleri kurarım diye korkuyorum.
    etkisindeyim.
    +1

    YanıtlaSil
  2. belki birgün bu huzursuz ve eksik hissetme hali geride kalır. o zaman kendimi tanıyamam gibi geliyor.

    YanıtlaSil