4 Nisan 2010 Pazar

suskun yazı

en sonunda blogumla düzeyli bir ilişki kurmayı öğreniyorum. kendime saklıyorum birçok anı. ketum davranıyorum. kendi başına kaldığı anlar biryerlere dalıp gülümseyen insanların bir bildiği varmış demek, anları kendine saklarken.

yine yorgun bir pazar, hevesle kuracağım öyle cümleler var ki. ama uykusuzum, sakinim, hevesim bile gitmiş sakinlikten. bana edecek laf kalmamış. kedim kucağımda der top olmuş, çayımı içerken aval aval caddeyi izliyorum. anları toplayıp bir koza gibi anıya çeviren süreç, suskunluk olabilir mi? deniyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder