''de ki işte''

bu sabah uyandığımda kedi tanrı başucumdaydı yine. bir tanrı (en azından benim tanrım) olmayı böyle mağrur kabul ediyorsun, ama bir konserve kapağını açamıyorsun öyle mi? ''aslında istesem çok rahat açarım, sadece hizmet edilmek hoşuma gidiyor, bir de konserveyi açmanı beklerken bacaklarına falan sürünüyorum, kediliğimi öyle yaşıyorum'' peki. peki, kalkıyoruz hadi. sonra çay demlenirken yere bağdaş kurdum, tam ortasına yerleşti. burnunu, çenesinin altını, kulaklarını deli gibi kaşıdım. aşırı keyiflendi ve zevkin doruklarında yuvarlandığı her an gibi, çılgınca ısırma ihtiyacı duydu. dirseğim çok yakındı, birkaç kez hart hurt dirseğimi ısırdı, ancak öyle sakinleşti. ağzı dirseğimle dolu ve şaşı gözlerle bana bakan bir şeker'in fotoğrafını çekemedim, ama kendisine de söyledim, seni birkaç gün fazla ciddiye alamayacağım tanrım, her zamankinden de çok güldürdün beni.

hava tam üç gündür olduğu gibi kalabilir mi üç ay daha? güneşli ama rüzgarlı, serin ama üşütmeyen, açık ama yağmur ihtimali de var. şöyle ama böyle ne güzel. ''ama'' olmayan cümleler fazla sıkıcı bir huzur taşıyor. Oruç Aruoba'ya iyice sardım, düştüm, derinleştim. ilerde hissedeceğimi bildiğim şeyler yazıyor. şu kafamda uçuşan soyutlukların biraz olsun kalıba girmiş hallerini. çok huzur veriyor, birilerinin aynı kıvranmalardan sağ salim çıktığını görmek. bunları söz ve yazıyla ifade edebildiğini görmek de. zaten diyor sayfaların birinde ''yazabilmen, yapabileceklerinin tükenmesi; senin hiçbir şey yapamayacak duruma düşmen olacak. Hiçbir şey yapamıyorsan, yazarsın- ancak da o zaman...'' biri bana bir kitap okuttuğunda, süreç çok benzer işliyor.

If I could make the world as pure and strange as what I see

bugün istiklalde yürüyüşümüz vardı

kapalı ve uykulu pazardan sonraki hareketli ve güneşli pazartesi. ama cuma gibi pazartesi. o izinli. akşamüstü istiklal. elim. eli. kedi komik patili. (basmıyor çünkü aynı anda hepsine, bir ona basıyor, bir diğerine, sebebini sordum, güneşten dolayı neşelenmiş) sonra fransız kültür merkezinin güzel bahçesi, güncel sergisi, elmalı turtası (hem de sıcak ya, iyi)

havadan sudan. havayla su ne güzel.

sonra kitap alışverişi. yeni tanışmalar. yaprak çok seviyor bu adamın yazılarını, bir bildiği vardır onun. gerçi hiç canım demedi onun için, acaba o kadar iyi değil mi, neyse aldım okuyayım belki ben derim canım.
sonra tünel. kilisenin bahçesindeki burgu heykel. tuhaf olan ne güzel şaşırtıyor. sonra kokular. mısır mı alsak, waffle koktu, kestane (ay yok sevmiyorum hiç) bir kahve içilir, dondurmacı şurda.
vazgeçip aç karnına dönüş. iki kararsızı toplayınca bir karar bile etmiyor bazen.
pera müzesine gidiş. bugün pazartesi, kapı duvar.
üşüdüm ben gideyim evimi de özledim, kedim de bekler.
uzun süredir ''çıkma'' eylemine girmemişiz. güzel eylem oldu. iyi bir yürüyüş gerçekleşti.

ikimiz birden sevinebiliriz

bana biri bir şair bulaştırdı
ben de bir şiirini bulaştırdım birilerine
çünkü biz böylesini severiz.
o halde göğe bakalım.

battlefield mıydı neydi

sanal bir oyunda bazukayla pek çok insanı, içleri karşı duvara fışkıracak şekilde ve amansız bir şiddetle havaya uçurmak istiyorum, bu mantıklı isteğimi demin sevgilime ilettim. her zaman benden bu kadar mantıklı istekler almadığı için sevindi. ama bir oyun bulamadı hemen şuan oynayabileceğim. böylece deşarj olması gereken öfkem daha da arttı. mutfağa gidip misafirden kalan üç dilim kekin  üstüne böğürtlen reçeli ve peynir dizdim, hepsini iki lokmada yedim. bu ayılığım çok kızdırdı beni. sonra sinirim geçsin diye fincan çay, kuşlar, kelebekler ve serin bahar rüzgarları geğiren bloguma girdim. bir türlü açılmak bilmedi. parmaklarımla klavyeyi dövdüm. sonra bu kesmedi ve çat çut enter'a vurmaya başladım. enter tokatladım. yıllarca kullanılan ucuz saç boyaları ve röflelerin beyin hücrelerini öldürdüğü hakkındaki tezimi doğruladım birkaç kez içimden ve dışımdan. hatta bunun etraflıca bir geyiğini de yaptık. sürekli gördüğüm yapay suratlardan ne kadar yoruldum ve ne kadar sinir birikti içimde. zaten bazı günler neye dokunsam elektrik çarpıyorum artık. toprağa basmak kesmeyeceğinden tüm ayakkabılarımı toprakla doldurup öyle gezmeyi planlıyorum. karşımdan kahkahalarla, yılışık, iş bilir, iki yüzlü, entrikaya susamış, küçük hesaplar peşinde ve mızmız bir şekilde gelen herkese de içi toprakla dolu ayakkabılarımı fırlatıp yapaylıklarından arındırmak istiyorum.

çok uzun süre insan görmemeye ihtiyacım var. ve hayır sevgilim, bunların lanet pms'le hiç ilgisi yok.

vallahi 6 yaşından 1 yaş bile fazla göstermiyorsun

9 yaşını dolduruyor, 10'a girecek mayıs'ta. ona da söyledim ''sen benim gördüğüm en güzel şeysin. ki inan ben çok güzel şeyler görüyorum çevremde, kediler de görüyorum sık sık, seviyorum, bayılıyorum. ama sen hepsinin içinde en güzelisin benim için'' anladı elbette, keyifli keyifli gırıldadı, purladı. benim minik kedi tanrım. köfte patilim. tüylü deniz kabuğum, kulağımı karnına dayayıp okyanus gırıltıları dinlediğim kabuklu yatak hayvanım. lütfen birlikte en az 10 yılımız daha olsun. bak en az diyorum. ben çok alışığım sana, kendimden daha çok sana alışığım.

Oh, dream maker, you heart breaker...

gün sonu. uzun banyo. karşımda lap-top, film her zamanki film. banyo rafında yeşil çay dolu bir kupa. bu bir terapi. yapaylıklardan yorulan ruha ve bedene iyi geliyor. onarıyor, hissediyorum.

ben tahammülsüz oldum. insanların şaşırdığı ve gereksiz bulduğu sabrım, şefkatim, hoşgörüm tükendi.

başucumda okunmayı bekleyen uzun bir mektup, pırıl pırıl yeni rujum, ikinci kupa yeşil çay. ve fonda sürmekte olan tiffany'de kahvaltı. güvendeyim.

live through this

Havanın mis gibi koktuğu bir erken bahar gününde, çok sevdiğim bir balkonda elimde yeşil çay kupam, aşağıda birbirini kovalayan kedileri izlerken, telefonumu çıkarıp hiçbirinin fotoğrafını çekmediğim için kendimle gurur duyuyorum.
sonunda başardım. yeni çiçek açmakta olan ağacı da, kabarık kuyruklu, minyon sokak kedisini de, kocaman pamuk bulutları da çekmeden, kaydetmeden, sadece izleyerek mutlu olmayı başardım. daha çok yapmam, yaşamam gereken bir deneyim bu.

bir de Courtney Love ve Kurt Cobain'in birlikte söyledikleri bir şarkıda geçer şu sözler ''If you live through this with me, I swear that I will die for you.''

en özel olan

uzun süredir geçirdiğim en güzel cuma gecesini kaydetmeliyim, hem senin için, hem kendim için. akşama, akşamüstünden başladık. kahve vardı, sonra senin marketten aldığın başka abur cuburlar, sonra kendin yemeyip benim için sakladığın evdeki tek çikolatalı muffin, tuzlu kurabiyeler, son derece şekerli, incir marmelatlı kurabiyeler. ve big bang theory'nin yeni bölümü. aynı yerlerde gülmekten püskürmelerimiz. arkasından Dont trust the bitch in apartment 23'ün son iki bölümü. hepsi arka arkaya, ikimiz seninle yatakta yanyana. daha mutlu olduğum pek az an vardır, yıllar sonra bile hatırlayacağım anlarımız bunlar.

annem. annelerin güzeli, özeli, delisi. öyle iyi geldi ki bu akşam bana. seninle çocukluğumdan beri yaptığımız tüm keyifleri düşünüp durmuştum zaten tüm gün. iş yerinden izin alıp, okuluma gelip bana sürpriz yapmanı, etüd derslerine girmekten yırtmamı sağlayıp, elimden tutup Bakırköy'e ya da Beyoğlu'na götürmeni, yeni kitaplar almanı, sonra güzel bir hazır yiyecek alıp eve dönmemizi, yüzlerce kez seyrettiğimiz bir video kaseti takıp yine aynı yerlerde kahkahalar atarak izlememizi. benim sevdiğim artistleri, şarkıcıları benden çok sahiplenip, benim için poster avına çıkmanı, elin kolun dergilerle, kartpostallarla dönüp bana sevinç çığlıkları attırmanı. ilkokulda sen işteyken tüm rujlarını, farlarını sürüp, makyaj masanı darmadağın edip, bazı malzemelerini kırdığım halde asla sesini çıkarmamanı, sonraları söylediğin üzre içinden kahkahalarla gülmeni. seninle yolculuklara çıkmayı, yanımıza aldığımız tenten ve asterix kitaplarını ufacık otel odamızda okumalarımızı ve sonra kitapları değişmelerimizi. sevmek istediğim her kedi ve köpek için yanımda gelip, onları beslemeden gitmeyişimizi. hepsi ne kadar değerli. çocukluğum ne kadar değerli. sen hep ne kadar güzel bir anne oldun. avaz avaz kavga edip, en kırıcı lafları birbirimize edip, günlerce konuşmadığımız zamanlarda bile, sen hep ne kadar güzel bir anne oldun.

bu akşamki keyfimizde anladım ki, çocukluğum hiç bitmemiş, hala sürüyor ve sürecek. bu senin sayende benim en büyük şansım.

myosotis arvensis

ve tüm diğer güzel şeyler başucumda.

dört

adı konulmuş özel günler yerine, herkesin kendisi için özel olan günü yaratması ideal olan. benim için de 26 şubat öyle günlerden biri, 4 yıldır en heyecanla beklediğim, her geldiğinde eski fotoğraflarımıza, videolarımıza, benim için özel şarkılara gömülerek güne başladığım ve onunla buluşmamızla tamamladığım gün. çiçek vermeyen bir çocuğun, çiçek almayan bir kıza bir buket gül hediye ettiği, o sıradaki halini asla ve asla unutmayacağım gün. ve ilkinde, tabaklarımız ağzına kadar dolu ve biz çok aç olduğumuz halde, heyecandan hiçbir şey yiyemediğimiz, ikimizin de ellerinin masanın altında zangır zangır titrediği, dışarı çıktığımız anda onun bir cesaret elimi tutmasını, benim ilk defa elimi bir elden çekmememi bize yaşatan gün.

bu seferkinde ben hastayım, o çalışıyor. o yüzden bugünü ayın 23ü kabul ediyorum. ona bir kart çizdim ve yazdım, bir minik sürpriz hazırladım.

geçen bu sürede yaşadığım mutluluktan nefesimin kesildiği tüm olağan anlarımız, izlerken sevinç gözyaşı bile döktüğüm ama senin asla beğenmediğin güzel yüzün ve ellerin, kendi hayatıma dayanamadığım her an kendi hayatına beni konuk etmen, yaptığımız her araba yolculuğu ve beraber keşfettiğimiz her şehir, yemek, insan için minnetle doluyum. sana ya da kendime değil artık, bize minnetle doluyum. 

insanların birkaç yıldan sonra heyecanlarını, neşelerini yitirip sadece kavga eden, şikayet eden mutsuz çiftlere dönüştüklerini sanırdım eskiden. hatta ilişkinin kendisini öyle bir şey sanırdım ve hep yalnızdım. ama geçirdiğimiz tüm zamanın ardından, yanında olduğum her yeni gün ''sanırım bundan daha mutlu ve heyecanlı hissedemezdim'' dediğim bir sevgilim var benim. bunu her seferinde yeni baştan söyletebilen, beni kahkahalarla güldüren, yaptığım fedakarlıklara değer bir gülümsemenin sahibi, ilham veren, üzdüyse ve kırdıysa tamir etmesini bilen, ama mutlaka ve mutlaka yaşadığımı hissettiren. 26 şubat'ımız kutlu olsun, kutlu olmak için ikimizin de müsait olmasını beklesin bu sene. 

''domuz''

''Yataktan kalkip da yanlarina gitmedim. Uyandiklarini duyabiliyorum. Kapimi cekmisler uyanmayayim diye. Ama kapisi kapali odam bir anda havasiz bir hücreye donuyor. Ve uyaniyorum. Mutfaktalar. 
Mutfagi dun gece daginik biraktim. Bulasik makinesi temizlerle dolu, kirliler disarda ve dolaplar neredeyse bos. Gurultu yapmamak icin toplamadigimi soyleyecegim yanlarina gittigimde ama aslinda yapmak istemedim. 
Bu kadar.
Bazen oyle gunler oluyor ki, ne temizlemek ne temizlenmek istiyorum. Domuz gibi kendi pisligim icinde yuvarlanmak sadece. 
Baskalari yapsin.''

demin merve oksal'ın tumblr'ında okudum bu yazısını. ekleyecek ya da çıkaracak bir şeyim yok. 

şaka şaka, hiçbir yere bırakmıyorum sizi

takıntılarım bu akşamüstü canıma tak ettiğinden dolayı, pek açık bir yazı yazmıştım saatler önce. tabak çanak takıntımdan, her gün yapmadan evden çıkmadığım şeylere kadar. nasıl bir cins olduğumu açıkça ifşa edersem, bir daha hiçbirini tekrarlamam sandım.

sonra hemen sildim yazıyı.

hiçbirini açık etmeye, vazgeçmeye, sırasını bozmaya hazır değilim. bu da sanırım nasıl bir cins olduğumu daha da güzel ifşa ediyordur.

bir aslan olarak ne kadar tembel, geniş, rahat isem, yükselenim başak ile o kadar huzursuz, takıntılı ve ayrıntıcıyım. burçlara da inanırım.

life lately according to my i-phone

and evrim's i-phone too ;)

(şaka şaka. bende samsung var. eleanor yerine de şeker'le idare ediverin. )

''şimdi suratına bir tane çaksam, sanat diyebilir miyim buna?''

Fang Ailesi, bir aydan biraz daha uzun süredir, az az okuduğum, bitmemesi için elimden geleni yaptığım kitaptı, az önce bitirdim. hakkında hiçbir şey bilmeden, önce kapağı beğendim, gayet yüzeysel bir biçimde, kapağı gördüm ve almaya karar verdim. yine de arkasını çevirdim, inceleme maksatlı. başlıktaki alıntıyı okudum, içinde böyle bir dialog geçmesi de yeterliydi aslında. ama güzel bir kitap alıyor olmayı sindirmek gerekiyor ya, Nick Hornby'nin ''Yılın en iyisi... Bildiğiniz şaheser'' demiş olması da heyecanımı arttırdı alırken. belki bu kadar patlamış olması, domingo yayınevi'nin güzel bir tanıtım yapmış ve yapıyor olması biraz önyargı yaratabilir henüz okumamış olanlarda. yaratmasın, çok keyifli ve kaliteli bir roman bu.

çok tadını çıkararak okudum. kahkaha attığım sayfaları başa alıp tekrar okudum. mesela güzellik yarışması sahnesini, aslında içinde Buster'ın olduğu hemen her sahneyi. fakat kahkaha atmak bile içinize sinmiyor, her şey tuhaf olmak üzerine, belirsizlikler üzerine kurulmuş sahnelerden ibaret. evet bu kitapta bölümler yerine sahneler var. olaylar bir film kurgusu taşıyor zaten, hatta direkt Wes Anderson filme çeksin diye yazılmış gibi. öyle zekice, tuhaf ve şık. kafamda bu kitabı okurken pek çok şarkı çaldı, fon müzikleri oluştu. (elbette ki Nico'dan These Days durgun sahnelerde) kitabın ortalarındayken filme çekileceğini öğrendim, umarım okumanın verdiği hazzı yaşatan bir film olur. Royal Tennenbaums'a benzer hisler taşıyan bir film epey tatmin edici olabilir mesela. performans sanatçısı anne-baba Fang'ler ise çok tanıdık geldiler, okul zamanında ellerini kollarını savurarak, ortaya karışık bir yığın çöp üreterek ''işte bakın sanat!'' diyen sivri zeka hocalarımızı gördüm. ya da başkalarının yaptığı çöplere, o çöpleri yapanların aklından bile geçmemiş olan sayısız anlam ve derinliği atfedip, aslında hiç anlamadığı bir iş hakkında sayfalarca alt metin yazan teori sevicileri. ikisi birbirinden ne kadar farksız aslında, çöpü üreten ve onu takdir eden. performans sanatının çöp olduğunu düşünmüyorum, 70'lerde beğendiğim pek çok insan deneysel, sürecin önemli olduğu, seyirciyi şaşırtmanın, hatta kendinin de şaşırmanın esas olduğu bu durumu ele aldı. kitaptaki anne-baba fang'lerin boş işler peşinde olduğunu da düşünmedim okurken. ama ''sanat yapmak için'' sanat yapan herkes, ne üretiyor olursa olsun, kesinlikle sanatçı değiller ve başarısızlık öyküleri yaratıyorlar.

kitap hakkında konuşacak çok şey olsa da, şuan okuyan ya da okuyacak dostlarımın keyfini kaçırmayıp bir şeyler söylemeyeceğim. ama neyin sanat, neyin sanat dışı (caleb ve camille'e göre her şey ve hayatın kendisi sanatın içi zaten), nelerin güzel ve çirkin olduğu, sanat yapmak adına ne kadar ileri gidilebileceği  hakkında kafamız bu kadar dolup taşmışken, bana büyük bir sakinlik verdi bu kitap. daha önemlisi, ailenin bazen ne kadar acımasız olabileceği, kendi yolunu çizmek için özgür olmanın yetmeyebileceği, yaratma sürecinin bilgiden ve hatta dehadan çok daha fazlasını gerektirdiği, hepsinden öte, bir kardeşe sahip olmanın ne kadar muhteşem bir şey olduğunu bir kez daha anladım okurken.

son olarak bir alıntı daha,
''kötü sanatçıların sığınması için sıradan bir hayattan daha mükemmel yer yoktur'' bu ise bambaşka düşüncelerin ve sohbetlerin konusu.

la lalalala la lallala lii a little bird lit down on henry lee

 ben seni daha fazla anlatıp durmam ki insanlara. kendime de. ''aman tamam kavuştunuz anladık'' deyip, ağzıma bir tane çarpsalar yeridir, o kadar hevesle bekleyip sürekli ettim lafını. seni görmeme dakikalar kala, yerime oturamaz oldum. seni gördükten dakikalar sonra hala sakinleşemez oldum.

ama artık anlatmam. artık üzülmem de. aslında bu bir yıl sen de, ben de hiç yalnız kalmamışız. ben seninle geçirdiğim şu dolu dolu üç günden sonra anladım onu. evet sana en yalnız yılımdı dedim, sen yokken kimse yok gibi oldu dedim. evet öyleydi de gerçekten. ama biz bu yıl seninle her gün, günde en az üç saat konuştuk zaten. hiç yalnız kalmadık ki aslında. o yüzden biraz bile tuhaflık olmadı, sessizlik olmadı. biz zaten bu sene boyunca kaldığımız yerden her gün devam ettik aynı şehirdeymişiz gibi.

söylüyorum sana, o mektuplar, kartlar, fotoğraflar, resimler ve şiirler bir kitap olacak. bizde laflar hiç bitmeyecek, ülkeler birleşip, ayrılıp, değişecek. sendeki londra huzurunun bir kısmı bana geçti, bendeki istanbul kaosuna iyi geldi. ve önümde seninle geçireceğim iki koca gün daha var. bu şuan en değerli şey. ''emek senin ismin ne güzel, emek sen ne güzelsin'' her zaman derim ve diyeceğim bunu işte.

aynı böyle

beatles'ın help diye bir şarkısı vardır.

 nasıl bir 10 günü geride bıraktığımı tam hatırlayamıyorum. ankara'ya gidiş, sonra istanbul'da üç semt arasında sürekli bir koşturma, sabahlama, çalışma. şimdi eve döndüğüm, çantamdaki kirliler ve temizleri henüz ayırmadığım, çektiğim fotoğrafları bilgisayara yüklemediğim, sadece bacaklarımı dinlendirip kedimle hasret giderdiğim şu dakikaların keyfini çıkartıyorum.

kendime not, bir daha sergi düzenleme işlerine hiç bulaşma, kapıdan resmini teslim et ve hızla uzaklaş.

kendime ikinci bir not, insanlara hayır demeyi, hatta ''kapa çeneni'' ve ''çok saçma konuşuyorsun ve sen konuşurken ben içimden müzik dinliyorum, o yüzden en iyisi sus'' demeyi öğren. kimseyi kimseyle uzlaştırmaya çalışma, arada kalıp en çok öfkeyi ve stresi çeken kişi olmayı bırak.

o çok karlı iki gün güzeldi. aklıma ara ara gelen görüntülerde, o karlı iki günün yeri ayrı ve tatlı. içimin yine huzurla dolduğu, elimizde kupaların olduğu, hayvanları beslemek dışında soğuğa bulaşmadığımız, huzurlu ve sıcak iki gün. sonrası yine koşturma, haddinden fazla bir stres ve gerginlik.

çarşamba akşamı yeni mekanımızda ilk sergi açılışımız oluyor. ''allah utandırmasın'' deyip giriştiğimiz işin sonuçlarını merakla bekliyorum. işlerini en sevdiğim ressam dostlarımı aynı çatı altında topluyor olmak ise en mutluluk veren konu, ilerde pek çok kez yapmayı hedeflediğim işin, ilk tecrübesini yaşıyorum. çok şanslıyım ki, anlayışlı ve hoşgörülü dostlar biriktirmişim. yalnız bırakmıyorlar, ellerinden geleni fazla fazla yapıyorlar. en uzaktaki de en yakına geliyor sonunda, ayın 20'sinde. ayın 20'sini ajandamda kalp içine aldım.

ya biz oturup çay içmeyecek miydik? benim kafamı boşaltmam lazım, ne zaman dinleyeceksiniz beni? kim olduğunuzu da biliyorsunuz, gelip bana peynirli makarna, su böreği, cheescake yedirin, çayımı içirin, önüme dökülenleri silin çok rica ediyorum. ben çünkü, nasıl denir, gerçekten epey ihtiyacım var size.

biz en iyisi çay içelim.

yol öncesi ruh hali en keyiflilerinden. yol kısa olsa da, iki gün sonra evime dönecek olsam da, küçüklüğümden kalma bir bilinçaltı müdahalesi söz konusu. her gece uyuya kalana kadar, ''yarın evden kaçsam yanıma alacaklarım'' listesi yapardım. evim çok korkunç olduğu ya da gerçekten evden kaçacağım için değil kesinlikle, sadece o macera durumu ve yanıma alacaklarımla yetinecek olma hissi çok çekici geldiğinden. (ayrıca hiçbir zaman çok sağlıklı bir çocuk olmadım, fiziksel ya da ruhsal olarak) kitaplardan başlayıp giyisilere, oyuncaklara, anne babamın resimlerinin olduğu çerçevelere, yolda yiyeceğim yemeklere kadar her şeyin listesini yaparken uyuyakalırdım. çocuk işte, ne bilsin.

listeler hala var. her gece kafamda, gün içinde elimin altında. sürekli bir alt alta dizip net görmeye çalışma durumu.

yol öncesi çanta toplamak ise, en büyük keyif. ilk defa yola çıkarken çantama sylvia plath - suyu geçiş girmiyor. o artık benim değil, en değerli kadınlardan birine ait, o artık kendi yolculuğuna çıktı. bu sefer bir adet çizgi roman (x-men'lerden biri) bir adet Fang Ailesi (kendisi başlı başına bir yazıyı giderek hak ediyor) oyuncak olarak bayılarak aldığım ama hala kimsenin benimle oynamadığı batman oyun kartlarım ki eminim otel odasında oynamak için güzel bir seçim oldu. ve çok yoğun kar yağışına gittiğimiz için pofuduk atkı, bere, eldiven. gidiş sebebi olarak bir sergi açılışı olacağı için de, elbette annemin çekmecesinden tırtıkladığım iki çift küpe ve kolye (zaten açılışa giyeceğim gömlek de annemden, neden hep en güzel giyisiler onda, aklım almıyor)

çantam top gibi oldu, otobüs sabahın neredeyse hiç görmediğim erken bir saatinde, ben hala gribim, ama tuhaf bir şekilde fazla keyifliyim. o yüzden de bloguma yeni bir çiçekli masa örtüsü serdim. şuraya iki fincan çay da koymam gerek, böyle kuru kuru olmuyor.

dilerim. diledim.

yeni yılın her sabahı umut taşısın. sabahları umutsuz ve yorgun uyandırmasın bizi. beklenti içinde, aç ve heyecanlı başlayalım güne.

her gecesi huzurlu ve minnet dolu olsun. şüphe dolu, hır gür dolu geceler ne kadar az olabilirse o kadar olsun. gün içinde doğru adımlar atmış, mutlu yüzler yaratmış olmanın hafifliği içinde ulaşalım geceye.

hayatı ve ruhu besleyen tüm o kaynaklar bol bol çıksın karşımıza. insana fark etmeden yeni bir mimik kazandıran etkileyici oyunculuklar, anlam veremediği geçmişte kalmış bir olaya ışık tutan zekice yazılmış bir paragraf, içini tanrısal bir coşku ile dolduran yaratılmış en kusursuz sanat eserleri, kitaplar, filmler ve müzikler hep olsun. onlara ulaşacak para da olsun. onları verimli bir şekilde dönüştürecek zihin ve ruh hali de. 

inanmayan herkese aşkın var olduğunu kanıtlasın. inanan herkese ise aşkın mutlu edebildiğini. 

ve dilerim ki karşımıza hep karnı tok, keyfi yerinde kediler çıksın.