11 Haziran 2010 Cuma

a hard day's night

bazı günlerin en iyi tarafı bitmeleridir.. böyle başlıyorum anlatmaya, otur dinle.

bizim okula gelecek bir tanıdığın falan varsa, engel ol, beni örnek göster. yok sen direkt bana gönder, ben anlatırım. bizim okul egosu çok büyük hasar görmüş, bunu öğrencileri sık sık baltalayarak telafi etmeye çalışan, ufak boylu, ufak beyinli, ama malesef mevki sahibi insanların yeridir. çoğunlukla. ve bu insanlara yamanması gereken, bunun için fırsat kollayan, sizin bir açığıızı bekleyen küçük insanlar da bulunur bolca. bu küçüklük hem boy hem işlev olarak böyle. mesela sunumlarda herkesin dalga geçtiği, kimsenin kaale almadığı, tüm günü bilgisayarında fal açarak geçiren kıytırık bir kadın, sizin bir açığınızı bulmuş ve elinden geleni ardına koymamışsa... gün çok zor geçer. ''aferin fifi, görevini mükemmel şekilde yerine getirdin. şimdi seni asistanlıktan profesörlüğe alıyoruz.'' bunu demedilerse, o paçoz kadına gerçekten acırım, bizden yediği onca küfürü boşuna yemiş oldu çünkü.

sonra okuldan çıkarsın. bir yere gidip güzelce sarhoş olursun. dört yılını geçirdiğin atölye bitmiştir. herkes ne kadar buruk ve hüzünlü olduğunu fark edemeyecek kadar öfkelidir, yukarda bahsettiğim olaya. ama yine de gülmektedir, şerefe kadeh tokuşturmaktadır. okulu bitiremeyenler, bugün bitimeden başarıyla çıkmış olanlarla gurur duyar, bitirmiş olanlar, kendileriyle gurur duyamayacak kadar bitirememiş olanların derdine düşerler, böyle kollar herkes birbirini. ve ben çok şanslı hissederim, her seferinde.

bu okuldan ve atölyelerden, pek az şey öğrendim. dört yıl önce bayılarak girdiğim, idealist bir tavırla ''ben öyle bir sanat yapacağım ki..'' ile başlayan cümleleri ilk aylarda yedim daha. şimdi ''bitsin de nasıl biterse bitsin'' aşamasındayım. pek çok rezil insanın içinden pek az değerli insan tanıdım. öğrendiğim azıcık şeyi de onları izleyerek öğrendim, minnettarım.
atölye insanları ise, hiçbiri burdan okuyamayacağı için rahar rahat söylüyorum, hep büyük bir sevgi ve minnet duyacağım. bu kadar zor ve sinirbozucu birgünü bile kahkahalar içinde geçirdiğimiz için, şimdi hala şerefinize içmekteyim.

evet, dediğim gibi, bazı günlerin en iyi tarafı bitmeleridir.. bazı blogların en iyi tarafı da, zor günün sonunda dökülebileceğiniz bir sayfa sunmalarıdır.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder