27 Ocak 2011 Perşembe

sabaha karşı rengi

o kadar güzel bir renk ki. şuanın rengi. belki de en sevdiğim renk bu. saat beşten altıya, altıdan yediye dönerken, gün, gün olmaya karar verirken. herşey leylak rengi, soluk, ferah. herşey, olabilir gibi. zaten olasılık hayatımdaki sihirli kelime.

tül perde bembeyaz, önündeki sümbülden, yataktaki kediye, tüm ev uykuda. şuan sevdiğim tüm insanlar da evlerinde uykudalar. düşünüyorum, hayal ediyorum, gülümsüyorum. sabaha karşılarda evin içinde gezinmeyi de seviyorum, dışarısını izlemeyi de. pek çok yeni düşünceyi getiriyor tam uyanmamış aklıma.

en uzağı düşünüyorum. sesimin yankısı en uzak nereye gidebilir? en uzak nereden duyuluyorum tam da şuan, seslendiğimde? her sesleniş farklıdır evet. ben fısıltıyla sesleniyorum bu sabahın en erken saatinde, en uzağa. sabaha karşı hemen sabah oluyor sonra.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder