4 Ağustos 2012 Cumartesi

Pek sık yapmadığım bir şey

  Durup düşünmeme ve bunları yazmama sebep olan yaprak'a teşekkür ederim.

  Kedim, muhteşem ve ilham dolu annem, sanat kitaplarım, şiir kitaplarım, en uzaktaki yakınlarım, dostlarım, en sonunda bitmiş olduğu için ergenliğim, hayal dünyasında geçen çocukluğum, büyümüş olduğum bahçeli ev, balkondaki tüm bitkiler, annemin rönesans kitaplarını önüme koyduğu gün, istediğimi yapmama, okumama, inanmama her koşulda izin veren ailem, kapalı ve rüzgarlı havalar, uzun ve kısa yolculuklar, sevgilim olan çocuk ve o çocuğun güzel elleri, ilham kaynaklarım, yıllar boyunca doldurduğum tüm defterler, yıllar boyunca dolduracak olduğum tüm defterler, ucu yeni açılmış 2b kalemler, Leonardo Da Vinci, bir yerlerde hala 10 yaşımdaki haliyle var olan Gölköy, iskeledeki çocuklar, başım sıkıştığında açabileceğim her telefon ve yazabileceğim her mektup için.

Şükran dolu olduğumu hatırladım. daha çok hatırlamam gerektiğini fark ettim.

Evet bugün, dünden tamamen farklı bir gün. ve dünyanın en şaşı kedisi, yağan yağmurdan ve esen rüzgardan, en az benim kadar hoşnut, yanımda havayı kokluyor.

4 yorum:

  1. Uzun zaman sonra böyle güzel şeyleri hatırlamak ne kadar iyi hissettirmiştir kimbilir seni :) Daha sık hatırlaman ve onlardan güç alman dileğiyle öperim :)

    YanıtlaSil
  2. Nasıl mutlu oldum bunu okuduğuma bilemezsin.Delirsek de üzüntüden bitap düşsek bir şeyler iyi ki var.İyi ki olmuş.Kocaman bir şükür her şey için,en çok da bu şaşı kedilerin varlığına!

    YanıtlaSil
  3. ha şöyle lan bebeğim, içim ferahladı cümlelerinden :)

    YanıtlaSil
  4. üçünüzü burda böyle alt alta dizilmiş görünce nasıl mutlu oldum ve duygulandım, sanki bir masa çevresinde oturmuş çayımızı ya da beyaz şarabımızı içip hoş beş ediyoruz :...) büyük yalnızlık çekiyorum :....)

    YanıtlaSil