küçük bir sahnem vardı. yerleri ahşap parke. ışıksız, karanlık, sadece sokak lambasının ışığı vuruyordu biraz. ben o sahnede muhteşem performanslar sergiledim, yıllar boyunca. garbage'tan çok söyledim. no doubt'ta acaip dans ettim, hoplayıp zıpladım, dar geldi o sahne. alanis morisette'de çığlık çığlığa, uluma benzeri sesler çıkardım. dolores gibi söylerken nasıl duyulduğumu hayal bile edemiyorum.
10 sene önceydi bunlar.. 14-15-16 yaşındaydım. bir grubum olacağına emindim, daha önemlisi bir sahnem. ufak ama. ışıksız.
-napıyorsun iki saattir karanlıkta?
annem odaya girerdi ve sahneden inerdim küt diye yere.
bir başka sahnede, yine kendime ait, ufak. madonna'yı duydum. like a virgin. nasıl indiysem sahneden, kafamın üstüne düştüm, küttt diye. annem koşarak geldi, beni yerden kaldırdı. bu da 25 yıl önceydi, daha sonra pek çok kez dinledim bu hikayeyi annemden.
ben hep bir sahne istedim. hep trajikomik benim sahnelerim.
Kocaman dünyamızın olduğu o yaşlarda hep bir yerlerde kendimizi anlattığımız ufak sahnelerimiz olurdu.
YanıtlaSilNasıl güzel anlatmışsın.
aaa özlemiştim seni ballı süt! :) teşekkür ederim güzel yorumun için, o sahnelerde olmayı çok özlüyorum bazen :)
YanıtlaSilSen de benim aklımdasıın, yazıcam yazıcam diyorum yazamıyorum. :)
YanıtlaSilBen de özlüyorum çok.
Ben de Peter Pan gibi gözümü kapatıp iyişeyler düşünürsem uçabileceğime inanmıştım. Kafamı yardım. Annem de anlatır.
YanıtlaSilBro'luk alameti o zamanlardan belliymiş. peter pan ve madonna.
YanıtlaSil