28 Ekim 2010 Perşembe

tek çocuk


''tek çocuk musun?'' sık sık duyarım bu soruyu. genel algı tek çocukların daha çok şımarık ve bencil olarak nitelendirilmesi ise, başarısız bir izlenim bırakıyor olmalıyım.

tek çocuk olmanın binlerce dezavantajını sayabilirim size ama, saymayacağım. kendi üzerimden de fark etmiş olduğum avantajlarını sayacağım. yakınımdaki, özellikle de çok yakınımdaki insanların minnet duymaları gereken avantajları..

-tek çocuk olmak, koşulsuz bir yalnızlıkla başa çıkmayı öğretir. evin tüm gün sessiz olması ve bu sessizlikte kendinizi duymanızı engelleyecek uğraşıları daha çocukken bulur ve geliştirirsiniz. birileri çıkıp yetenek diye adlandırır, oysa siz sadece kendinizi oyalıyorsunuzdur.

-kendi kendinizi mutlu etmeyi bilirsiniz. evet. yalnız başına büyüyen bir çocuk, kendini saçma sapan sebeplerle mutlu etmeyi de, mutsuz etmeyi de çok iyi bilir, ikisi için de başkasının yardımınca ihtiyacı yoktur. çevresindekiler için büyük kolaylık.

-kendi kendine konuşmaktan çekinmez. bu kötü birşey değil, delilik alameti hiç değil. karşındaki seni dinlemiyorsa, duymuyorsa, o an çocukluktan gelen alışkanlığın devreye girer, kendin anlatır, kendin dinlersin. pek koymaz.

-evet, tek çocuklar çok sevilir ve şımartılır. ama hayatı boyunca alacağı en yoğun sevgi ve görüp görebileceği en büyük ilgi de genellikle bununla sınırlı kaldığından, çok görmemelisiniz bu durumu.

yine de, hepsini bir yana bırakarak, içtenlikle söylemeliyim ki, birgün ebeveyn olmayı planlıyorsanız eğer, tek çocuk olmak ideal bir durum değildir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder