Gece 1, balkonda geçmiş birkaç sene ve gelecek birkaç sene hakkında konuştuk. Hiç anlaşılmamak, kendi tarafında yalnız olmak çok yoruyor. Ben kaç yıldır ne için uğraşıp çalıştım, ben neden yazılar yazdım, konseptler ve isimler buldum, ben neden aynı konuda resimler yaptım, ben neden öğrencileri sınavlara hazırladım? Elimde teselli olarak ne kaldı? Hiçbir şey.
Hiçbir şey.
Kesinlikle iyi hissetmiyorum. Elimi uzatsam taş gibi ağır mutsuzluğumu avucumda tutabilirim. 3 haftadır annemi ve Şeker'i görmedim, geleceğe dair hiçbir planım ve amacım yok, resim yapmakta hiç olmadığı kadar çok zorlanıyorum, daha da kötüsü resim yapmakta bir anlam bulamıyorum. Evden çıkıp gitmeye gerek duyduğum hiçbir yer yok. Atölye dedikleri zaman sinirden gülesim geliyor. Derdimi anlatamıyorum, biriken haksızlıklarımı anlatamıyorum.
Hiçbir şey.
Cat Power dinlemeyeli çok olmuş. Cross Bones Style beni hala 10 sene önceki kadar yaralıyor ve sarılıyor, ''Come child, come rescue me.'' diye şarkı söylerdim ve gerçekten de kurtarılacağıma inanırdım. Kimin ve neyin beni kurtaracağını bilmeden.
Her şey neden ve nasıl bu kadar ters gitti, anlamıyorum, hala şaşkınım. Şubat ve Mart ayındaki sancılara, yüzümün her gün boksör gibi şişmesine, ellerimle bir bardağı bile tutmaya aciz olduğum günlere, tuvaletten kalkabilmek için bütün gücümle ve her yere tutunarak çırpındığıma şaşkınım. Öncesinde aylardır iğrenç haksızlıklar yaşadığım halde sesimi çıkarmadan, her şey yolunda gidiyormuş gibi yapabildiğime şaşkınım. Herkesin bu düzene can atarak geri dönmemi beklemesine şaşkınım. Balkonda sadece 20 dakika konuştuk ve üzüntüden yine parmaklarım anjiyo ödemle şişti. Canım yanıyor. Çok ufak bir stresle inanılmaz biçimde şişmeye ve kurdeşen dökmeye devam ediyorum. Bunlar olurken benden hayatıma kaldığım yerden devam etmem bekleniyor, en yakınım tarafından. En yakınım ne zaman en yakınım oluyor? Benim en yakınım hep annem oldu, beni sadece annem her zaman anladı. Bunun asla değişmeyeceğini bilmek canımı yakıyor. Beni en mutlu ve motive günümde bile sinirden ve üzüntüden kudurtmayı başaran insanların olduğu ve yıllarca tahammül ettiğim bir yere koşarak gitmeli miyim? Yusyuvarlak şişip, bir çığ gibi canımı sıkanların üstüne yuvarlanmak için mi? Ben kendi çapımda 2-3 kişiye resim dersleri veriyordum, birkaç sene önceydi, amacımı yaşıyordum, çok iyi hissediyordum. Sonra ne oldu biliyor musunuz?
Hiçbir şey.
Cat Power dinlemeyi çok özlemişim. Canımı çok güzel yakıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder