Kardiyolog upuzun ve çok rahatlatıcı bir konuşmanın sonunda dedi ki ''Normalden küçük (ki bu iyi bir şey, yani küçücük, sağlam bir kalbin var, korkacak hiçbir şey yok.'' Kalbimin o hasta yattığım dönemde çekilen EKG'de 140 attığını, şimdi 92 attığını söyledi. İki kat maskemle ne kadar dikkatli ve anlamış görünebilirsem, o kadar göründüm. Bir süre için hepimiz rahat bir nefes aldık. Bir süre diyorum çünkü ben artık kendimden hep felaketler bekliyorum, elimde değil, çok korkuyorum. Kollarım o kadar çok acımasaydı, bacaklarım o kopacakmış gibi yürünemez hale gelmeseydi, belki her zamanki endişe düzeyimde kalırdım ama 2 ay boyunca o acıları tüm gün ve tüm gece çektim, ağladım, bağırdım, travması malesef geçmiyor. Tekrar ederse nasıl dayanırım korkusu da bir başka durum. Bari şu salgın olmasaydı da, içimi gökyüzüyle, ağaçlarla, annemle yapacağımız gezilerle doldurabilseydim, kendime düşünecek iyi ve yeni şeyler bulabilseydim. Umarım bunlar olur. Bunların olmasına çok ihtiyacımız var.
Kilolu bir insan olmak zormuş, psikolojik olarak da, fiziksel olarak da. İki ayda 15 kilo aldığıma hala şaşırıyorum ama ev halkından gizli, kaçırarak ve saklayarak yediklerimi düşününce mantıklı geliyor. Hele gündüz vakti anneme ''Bir kurabiye yiyelim, başka tatlı yemeyeceğim'' deyip, birlikte Jane the Virgin izlerken götürdüğüm kurabiye ve muffinler için pişman değilim, bize ait şahane keyiflerdi hepsi. Sonra yavaşça kortizonu bıraktım. Sonra bir gün kalktığımda balkabağı gibi şişmiş olduğumu fark ettim. Sanki bir gecede almıştım hepsini, öyle şaşırdım. Ondan sonra her ayakkabı bağlama denemesi bir işkenceye döndü, 20 metre yürümek (hele de yüzümde maskeyle) dizlerimi, nefesimi yorar oldu. Kışlık bol giyisilerin mevsimi geçip de yaz gelince ve üstüme Large pantolonlarım ve tişörtlerim bile sığmayınca sıkıntı iyice arttı. Her şeyimle bir pehlivan gibiyim artık. Kortizonu bırakınca kilo kendiliğinden gidiyor diyorlardı ama 3 aydır kendiliğinden de, aç kalsam da pek bir şey gitmedi. Ben de iki gün önce saçlarımı kısacık kestim, pek havalı oldu, Evrim çok beğendi, o çok beğenip durdukça ben çok sevindim. Artık görünüşümde en azından iki değişiklik var fark edecek.
Jane the Virgin'i baştan izlemeye başladım Evrim'le. Hala çok seviyorum, her karakteri, tüm abartılı sahneleri, latin renklerini ve dilini. İyi gelen dizileri, filmleri ve müzikleri etrafıma toplamaya devam ediyorum. Balkonda yeni bir örümceğim var, biraz büyük, biraz amatör, ağını hep sabaha uçup gidecek yerlere kuruyor, her akşamüstü tekrar üşenmeden örüyor, onu izliyorum. Bu yazın böyle olacağını hiç düşünemezdim, böyle bir salgın yaşayacağımızı da tüm karamsarlığıma ve endişelerime rağmen aklıma getiremezdim. Bu şaşkınlığı ve şoku sindirmeye devam edeceğim. Acelem yok, yapacak bir işim yok, resim yapasım zaten 5 aydır yok. Sorun değil, zaman geçsin. Eş olmayı sevdim. Bu evde olmayı sevdim. Annemin yanında olmayı özlemeyi hiç aşmadım, aşmayı da düşünmedim. Her akşam tüm minnetlerimi saydığım güzel bir duam var. Ben gerçekten hala çok şaşkınım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder