12 Ekim 2015 Pazartesi

Ankara Yası

  Bir şey yapamıyorum, yazamıyorum, öyle halsizce ve uzaktan, izliyorum yaşananları. Çok utanıyorum bu ülkenin vatandaşı olmaktan, devletimden. Benim devletim değiller, beni yönetmiyorlar ama işte boynum eğik, belki hayatını yitirenler kadar kahraman, umut ve aydınlık dolu, cesur ve özgür olmadığım için. Sessiz ve küskün olduğum için, Gezi'den beri.

  Ne güzel çocuklar gitti şu son birkaç yılda, ardı ardına. Önceleri isimleri tek tek hafızamdayken, artık yetişemiyorum, iyiler artık teker teker değil, yüzlerce öldürülüyor. En karanlık zamanındayız bu ülkenin, onu biliyorum sadece.

  İç çekiyorum, denizi izliyorum, kalkıp kedileri besliyorum. Kedilerin hiçbir şeyden haberi yok. İnsanlıktan haberimin olmadığı, utancın ne olduğunu bilmediğim, özgür ve mutlu bir hayvan olduğumu düşlüyorum. Hayvanlardan biri gibi hissetmek ve yaşamak için büyük çaba harcıyorum.


2 yorum:

  1. Sessiz bir şeyler yazmak istedim, cümleleri yazdım yazdım sildim, her seferinde yine ses çıktı.
    Oysa ses istemiyor artık içimiz, belki bir kaç huzurlu ve üzgün şarkı, o kadar.
    Biz yine bir sessizliği paylaşmışız gibi sayıyorum, kedilere -hepsine ve teker teker- selamımı, sevgilerimi ve minnetimi ilet.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sessizlik ihtiyacında ne kadar haklısın. Hiçbir görüşü, tartışmayı kaldıramayacak kadar (tartışanla aynı fikirde olsam bile) yorgun ve küskün hissediyorum. Seninle paylaşıyorum buranın tüm sessiz, rüzgarlı ve huzurlu halini. Beslediğim ve sevdiğim her hayvana, istisnasız sevgini iletiyorum, umarım yakın bir zamanda kavuşursun buralara.

      Sil