Şeylerin yeni ve hoş biçimi

  Bir şeyler kalıcı olarak değişiyor. Kendimi zorlarsam ve gündelik hayatın bir parçası olursam, ''şeylerin'' değişeceğini, hem de hızla, hem de kalıcı olarak değişeceklerini biliyordum. O kadar uzun bir süre direndim ve bocaladım ki, sonunda halsiz kaldım, kendimi suyun üstüne bıraktım ve gerisi büyük bir hafiflik oldu. ''Şeylerin'' (ki bu şeyler hep değişir, ev olur, arkadaş olur, kedi olur, yemekler bile olur) yeni bir düzen kazanmalarına hazır değildim, buraya da sayfalarca ve aylarca yazdığım gibi, çılgın bir hüzün duyuyordum değişeceklerini bilmekten.

Annem ve kedim bir evde, ben yeni bir evde (kedisiz) ve her nasıl oluyorsa kendimi oraya da ait, huzurlu ve iyi hissetmeye başladım. Bu durumu fark etmek de beni sarsar sandım, öyle olmadı. Yeni bir kitaplık ve yeni bir gardrop gelecek yakında, içlerine konacak olanlar ise çoktan yerleştiler. Artık gündüzleri tek başımayken yapacak bir şey bulamayıp, o beyaz duvarların altında kendime işkence de etmiyorum, hep var yapacak bir şeyler. Hatta o beyaz duvarlar, çok güzel resimlerle dolmaya başladı. Bütün bunlar hem çok tuhaf, hem çok normal. Büyümenin irili ufaklı parçaları mıdır, bir sürecin olağan sonucu mudur, bunu bu kadar büyüten ve sorgulayan başkaları da var mıdır, bilmiyorum.

Şuan annem arkamda Captain America izliyor, babam taze sıktığı limonatadan getiriyor, güzeller güzeli kedim ise balkonda ve uykuda. Bir şeyler kalıcı olarak değişmiş gibi, bir yanıyla ise hep aynı gibi. Çılgınca bir hüzün duymuyorum ve bu her şeyden daha tuhaf geliyor.