21 Şubat 2015 Cumartesi

Ben de anlatamadım

Yazamadım. Okuyamadım da, ama yazamadığım daha fazla, daha baskın oldu okuyamadığımdan. Kızın başına gelenleri okuduğum an, atölyede bir öküz geldi göğsüme oturdu, daha da kalkmadı. Bu toplumda biz yaşamıyoruz, bir şekilde ve şans eseri hayatta kalıyoruz. Sığındığımız yerler giderek küçülüyor.

10 gün, bir evde (evlerin hangisi iyiydi, unuttum) bir yatakta, koltukta 10 kış günü. Kısmen daha karanlık, daha soğuk. O öküz hep üstümdeydi, hep ezdi beni. Ellerimi de soğutan o muydu, yoksa ellerim soğuk diye daha mı güvenli ve kalıcı çöreklenmişti bilmiyorum. Dehşet duygusu içimden çıkmış değil henüz, üstüne kabus gibi bir karlı gün, yeni başka haberler, yeni öküzler...

İyi hissetmiyorum. Buna iyi tarafından bakacak gücüm de yok. Bir başka ev, bir başka yatak, halsizce camdan dışarıya bakıyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder