4 Şubat 2015 Çarşamba

Yabani

Kızgın olduklarım da bana kızgın.
Hiç umursamadıklarım da beni hiç umursamıyor.
Aşırı antipatik bulduklarım da benim için aynısını düşünüyor.

Bunları bilmek ve kabul etmek bir nebze rahatlatıyor. ''Herkes itici, herkes gereksiz'' diyerek, içinde gezindiğim geniş çemberi, bir hulahop boyutuna indirgeyebilirim. İndirgedim de. Belimle daireler çizecek kadar fiziksel gücüm de yok, bu metaforu devam ettirecek kafam da.

Hoşlanmıyorum ve hoşlanılmıyorum. Bu netlik, tuhaf bir şekilde içimi ferahlatıyor.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder