Eve dönerken babam ''Hayat umulduğu gibi değil, olduğu gibi'' dedi. Sessizce başımı salladım. Annemi Cunda'ya yolcu ettik, benim boş kalan koltuğuma ayaklarını uzatmasını söyledik. Daha eve dönmeden özlemeye başlamıştım. (ana kuzusu olmak bunu gerektiriyor.)
Belki yine de gidebilirim. Belki her gün tekrar tekrar bıktığım bu şehri biraz daha çekmem gerekiyordur. Bilmiyorum ki, her zaman umulduğu gibi olmuyor işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder