11 Mayıs 2014 Pazar

herkes ve başkası

ben bir gün olacağım
iyilerinden biri umuyorum ya, herkes ummuştur
en kötüsü de, en iyisi kadar (belki biraz daha az)
iyi olduğunu da başkası söylemeden inanmazsın.
ama ben bir gün başkasına soracağım.
''ben bir başkasıdır'' dedi ya Rimbaud, ben onu unutmuş olurum.

ben de herkes kadar, eh işte.

herkes en başta söz veriyordu ya
biz nasılsa farklı...
o öyle olmamıştı işte, herkes ondan çok üzgün.
üzgün olduklarını da hep başkası söyler,
başkası söyleyince ikna olur herkes.
ben ne herkese, ne başkasına dahil olmak istemem.
eğer olmuşsam da, bu sözümü de unuturum.

büyük büyük sözler, kolay kolay unutulur.

ben de sonunda bir şeyler oldum. herkes ne diyor diye başkalarına sordum, hiç aldırmadılar. daracık bir düzyazı içinde, dümdüz sordum ''belki biz farklı oluruz?'' (kalabalık bir kafa sallama, ses bile yok) ''belki ben farklı olurum, çünkü gerçekten özel hissediyorum?'' (bir buruk gülümseyiş ki, bu daha çok koydu) peki, peki.

herkesleşirken ben, başkası olmanın keyfini süreceğim, olabilecek en düz şekilde. ama gerçekten yalnız olduğum bir akşamüstü vaktinde, ellerime bakarken, kendimi özel hissetmiştim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder