1 Nisan 2014 Salı

Yola kaçmak

Bu seferki durumum yola çıkmak değil, açık açık, hayatta kalma içgüdüsüyle yollara kaçıyorum. Ege her zaman nefes almaktı ve benim bir sonraki nefese hiç bu kadar ihtiyacım olmamıştı, üzerimde çok ağır bir şey var, silkinemiyorum, normalleşemiyorum (hangi normal? sorusu gayet yerinde olacaktır.)

Kedime pazar akşamından beri neden büyük bir utanç ve keder içinde olduğumu anlatamıyorum. Politika, siyaset, sandık, elektrik kesintisi, kirli oyunlar, oylar, kirli oylar yok onun dünyasında, ben onun dünyasında yaşamak istiyorum, ama o sığındığım yerlere bile sığamama halindeyim, duramıyorum.

Arada hala umutlu ve hala çaba gösteren insanları görüyorum. İçimden onlardan özür diliyorum. Ben yokum sanırım. En azından bir süre için kesin yokum. Bu kadar mutsuzluk sarsıyor, bana şuan sadece uzun yol gerekiyor. Yolun sonunda da Bodrum. En azından Bodrum hala bizim, ne kadar süre için bilmesem de, bir yerlerde çocukluğumdan beri içimi açtığım, beni anlayan bir iskele ve sonsuza uzanır gibi giden bir deniz var, ben şuan biliyorum ki, sadece oraya sığınabilirim ve sığabilirim.

Hepimiz için akıl, güç ve sevgi diliyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder