Yazmaya tekrar başladım

  Uzun süren bir tıkanıklıktı, zihnimden ellerime ve en çok da yazma isteğime her yeri tıkadı. Önce yaşadığım dramalı sıkıntılar, sonra uzun sağlık süreçleri ve en sonunda geçen Haziran canım ananemi kaybetmek tıkadı beni. Sessizleştim, kapandım, sustum. Sesi çıkmayacak kadar acı çekmek nasıl bir şeymiş yaşadım. Derdimi anlattığım zamanlarda ise ya en yakınlarımla kavga eder, ya anlaşılmaz, ya öfkeden ve acıdan köpürür oldum. Geçmedi, azaldı. Buraya yazmayı çok istedim, çok özledim ama o kötü ve bunalımlı psikoloji içindeyken sanırım kendimi o halde kaydetmek de istemedim.
  
  Zaman her şeyin ilacı. Her halin. Bu sene olanlara hiç gerek yoktu ama stresler ve sıkıntılar ardı ardına olmaya devam etti (streslerin ve sıkıntıların ortak özelliği, gelince ardı ardına gelmeleridir) Ben en sonunda tekrar tedavi olması gereken anksiyetem, ilk kez yaşamaya başladığım agora fobim ve yer yer koyulaşan depresyonum ile kalakaldım. Bunları 11 yıldır sürekli yaşamak beni kendimin uzmanı yaptı artık. Ne zaman bastıklarını ve neler yaparak kalktıklarını biliyorum, elimden geldiği kadar iyi ediyorum ruhumu. Birileri gelip bozuyor, ben yine iyi ediyorum. İyi olmaya gerçekten inanıyor olmalıyım.

  Geçen doğumgünümde Elif altın yaldızlı bir defter hediye etti. Önce ona yazarak dökülmeye başladım. Her gün minnet duyduğunuz en ufak şeyin bile listesini yapmayı öneriyordu güvendiğim bir doktor, bunu 3 hafta boyunca yapınca psikolojide hatta beynin yapısında ciddi gelişimler not edilmiş. Bunu o defterde yapmaya başladım, en miniğinden en kocamanına o gün içimi minnetle dolduran her şeyi yazıyorum, iyi geliyor.


  Buraya yazmak aklımda hep evirip çevirdiğim, son zamanlarda ise sabırsızlıkla beklediğim bir gelişimdi, en sonunda hazırım. Hatta sağanak gibi döküleceğim ne çok şeyim var, hepsine sıra gelmeli. Annemle Roma'ya, Floransa'ya gittik, en güzel hayalim gerçek oldu, bunu uzunca yazmalıyım, kızımın neşesini, gördüklerimin kusursuzluğunu kaydetmeliyim.

  Çok özlediğim blog dostlarım var, neler yaptıklarını, benim gibi kopup kopmadıklarını, satırlarını merak ediyorum. Yavaş yavaş onları da ziyaret edeceğim.

  Kendimle ilgili yaptığım en iyi şey her zaman yazmak, belgelemek ve kaydetmek oldu. Buna ihtiyacım var. Bunu özledim. Eylül ayı geldi ve beni kendime getirmekle başladı güzelliklerine. Temiz rüzgarlar ve bir fincan çay ile...

Ekimden Aralık ortasına

Belki de en sonunda yazmaktan bıkmışımdır. Yazarak değiştiremediğim düşüncelerimden ise, en çok.

Korktuğum kış vakitlerine girdim, ilk yatağa düşüren hastalığımı oldum, 10 gün ilaçlarla beslendim. Neyse ki kışın gireceğim ruh halinden, bunalımdan, hasta olmaktan daha fazla korkmama gerek kalmadı. İçinden geçip ilerliyorum.

Bir haftadır annemle loş odamızda dizi izliyoruz, Şeker yanımızda, Turunç etrafta koşuyor. En azından bu vakitlerin hakkını verebildiğim ve vaktimi bu huzura ayırdığım için mutluyum. The Crown hala çok iyi, Feud ise başyapıt. İyi bir sinema dili, güzel dekorlar ve kostümler, başarılı oyunculuklar hala beni yükseltebiliyor, iyi ki sinema var.

Resimlerim zayıf, pek üretemiyorum, birkaç kedi ve birkaç kaktüs. Gücümü topladığımda daha iyi şeyler boyamayı umuyorum. Yazmayı da. Yazacak şeyler yapmayı da.

Mevsim Normali

  Geçirdiğim 31 tane yaz mevsimi içinde, en sancılı ve tuhaf olanı geçip bitti. Çok daraldım, çok ağladım, hasret ve keder ne demekmiş öğrendim, ''kaybetme korkusu'' denen şeyin ancak çok yakınını kaybeden birinde gerçek bir korku olmasını yaşadım. Hala da yaşıyorum bunları. Atlatamadım. Atlatmam için daha çok mevsim gerek, daha çok iyi anı, sarılma, parlak renk, fincanlarca çay, Şeker'li uyku. Atlatılmamış bir derin sızı ise hep orada kalacak, kalsın.

  Sonbaharı çok sevdiğim uzun yıllar vardı, ilkbaharla yer değişmelerinden önce hep favorim oldu. Her sene, senenin asıl başlangıcı sonbahar oldu benim için, sanırım hala da öyle. Sonbaharda yeni sene başlıyor, olasılıklar ve yapılacak işler bir dolu, umutlar ve heyecanlar var, bir sürü plan ve proje var. Kışın ortaları büyük bir sancı ve zor bir dönemeç gelip yerleşiyor. Şubat'ı döndükten sonra hava ve içim düzelmeye başlıyor, ara verdiğim planlara ve umutlara devam edecek gücü topluyorum. Yaza kadar güzel dönemler, güneşli günlerin kıymeti, tişörtle dışarda oturabilmek. Yazın yine bir duraklama, yine ufak bir kaybolma ve saklanma hali. Böyle bakınca tüm mevsimler ne kadar da ezberlenmiş geldi gözüme. Bir yandan da bunların üzerimdeki etkilerini bilirsem, belki daha kolay baş ederim gibi geldi.

 

  Soğuk ve karanlık kış günlerinden korkuyorum, çok sağlam sebeplerle ve tecrübelerle korkuyorum artık. Geçen kışın travmalarını, yalnızlığını, ümitsizliğini atlattım (Ama nasıl atlattım, gün gün ve dakika dakika yaşayarak, çekerek) şimdi artık bir düzlüğe şöyle böyle çıkmışken, bir adım aşağıya inmeye cesaretim yok. Umarım en azından aydınlık geçersin kış. İyi geçsin diye hayatımı pastel renklerle, huzurlu ışık kaynaklarıyla, özenle vakit ayırılmış keyiflerle dolduruyorum. Kendime iyilikler. Kışa hazırlıklar. 

 

Klasik bir Ekim ortası, önümüzde planlı sergiler, yetişecek resimler, kocaman bir Tüyap haftası, bir de kurulmakta olan yeni bir kırtasiye dükkanının koşturması. O kırtasiye dükkanını en baştan yerleştirmek, tek tek düzenlemek, yorgun gün sonları ve aralardaki kahve molaları da bu mevsimin sürpriz güzellikleri oldu, oluyor. Annemin hediye ettiği ve bu evde neredeyse en sevdiğim şey olan hardal sarısı yün battaniyem üstümde, melisa çayım yanımda, havalar ve mevsimler hakkında düşünüyorum bugün. Daha güzel olanı ise, uzun zaman sonra düşündüklerimi yazıyorum. 

Derinlikler

  Geçen gün ruhumu sağlığa kavuşturması için para ödediğim doktora gittim. Ne kadar büyük bir yükümlülük. Yıkımları, sancıları olan bir ruhu tertemiz yapmayı, onarmayı vaad etmek, bunun için para almak. Birkaç farklı, başarısız denemeden sonra, bu doktorla iyi bir yol kat ettik. Çok uykulu, sancılı bir kışı geride bıraktım ve beni en büyük bağımlılığımdan kurtardı. Ruhumun sancıları toz olmadı ama, ağırlığı kalktı, özgür oldum o haptan, o kaostan ve yapay kederlerden.

  Sonra, tam iyiyken ve her şey tuhaf bir biçimde yolundayken, alt üst oldum. Yokuş aşağı her şey yuvarlanmaya başladı. Bir kötü haber, bir kayıp, bir kötü hastalık, bir geri dönüş, bir yolculuk.  Geçen gün doktorun karşısına geçtiğimde ve bana ''Anlat bakalım şu 2 ayda neler yaşadın?'' dediğinde, aralıksız konuştuğum 1 dakikanın sonunda ikimiz de çok şaşırdık, bu kadar kısa sürede bu kadar terslik, üzüntü, ağır haber nasıl yaşanır diye. Ama ona anlatırken (ve o beni hiçbir şekilde teselli edemez, halimi anlayamazken) ben ayakta kaldığımı fark ettim. Hemen hemen hapsız, sakinleştiricisiz, olduğum gibi kalarak. Onun anlattıkları değil ama, benim anlattıklarım bana iyi geldi.

 

   İlerleme adımlarımı atamıyorum. Hayatım benden bağımsız ilerliyor ve ben onu kuyruğundan tutup geri çekmeye çalışıyorum. Bir başlangıcın adımını attık, ben o başlangıca gerek var mı diye sorgularken, inanmadığım bir kuruma kolay kolay hiçbir şekilde inanmayacağımı yine fark ettim. (O an insanların ellerini kameraya salladığı fotoğraflarla, kişisel müjdelerini duyurmalarıyla da empati kuramadım.) Hayır, ben kurumlardan, klişelerden bağımsız sevgimi yaşamak istiyorum. Hiçbirine ait olmak istemiyorum. Gereklilikleri kafama girmiyor. Parmağıma takılırken ikimizin de sevgiden ağladığı o minik yüzüğü bir imge gibi üstümde taşımak istemiyorum, devamında gelecek kocaman, yorucu, tuhaf şeyler ise bir çığ gibi uzaktan belirerek beni dehşete düşürüyor. Bu gelişmekse ve ilerlemekse, ben olduğumuz yerde, olduğum kişiyle iyiyim. O yüzük hiçbir şeyi temsil etmediği için, cüzdanımın fermuarlı gözünde iyi, bir pazar günü o bilgisayarda oyun oynarken ve ben en rahat koltukta kitap okurken, kalkıp sarıldığımızda iyiyiz. Asıl ilerleme burada, kendi gerçekliğimizin yeterliliğini görmekte. 

  Kafam çok doluyken ve derinlerdeyken yazamıyorum. Bir iki aydır bu böyle. Ne hafif şeyler hakkında, ne ağır şeyler hakkında düşündüklerimi ifade edemiyorum, içimde birikmeleri ve bazen de kendiliğinden çözülüp dağılmaları daha kolay geliyor. Derinliklerin tek sorunu bu belki de, içeri ışık sızmasına izin vermeden, her şeyi kendi içlerinde halletmeleri.

Seyahat sonrası

  Floransa ve Roma seyahatimizi anlatacağım. Kendimi resmen zorlayarak, o mutluluğumuzu hatırlamaya ve anlatmaya çalışarak yazacağım güzelce. Çok acı çektiğim bir dönemde, aylar öncesinde aldığımız biletler ile yola çıkarak, hayatımın en tuhaf, zamansız, yorucu, şaşırtıcı, rüya ile gerçeklik arasında kalmış seyahatini yaptık. Birlikte bir adım attık, unutulmaz bir günde. Hayatıma şekil veren sanat eserlerini yakından gördüm, hayretle, hayranlıkla, şaşkınlıkla, aşık olarak gördüm.

  Hepsini anlatacağım. Biraz daha dinlenince.

Pamuk...

  Seni kaybettim. 5 Haziran'dı, 20 gün önceydi, sanki hem birkaç sene, hem birkaç saat geçti üzerinden. Öncesinde 3 hafta makinelere bağlı bir derin uykudaydın, öncesinde bilincin yarı kapalı birlikte gülüp kahkahalar attık, seni son kez gördüğümü bilmeden alnını ve karbeyazı saçlarını sevdim, öptüm, ertesi günü seni çok daha iyi göreceğimi sanarak. Ertesi günü odan boştu, sen bitmeyen uykundaydın. Sonrası fena, uzun, ızdıraplı. Seni anlattım, uzun uzun yazdım, hem kendime, hem seni sevenlere anlattım. Ağladım ve yazdım. Daha fazla yazamam, şimdilik yazamam. Acım dağlandı ve kabuk tuttu, bir şekilde devam ettim, hatta kendimden hiç ummadığım kadar çabuk devam etmek zorunda kaldım. Roma'ya gittim, başka bir gökyüzüne bakarak seninle konuştum. Hiç görmediğim parklara, çiçeklere, ağaçlara konuştum. Sana ulaşmasını çok isteyerek, seni nasıl sevdiğimi ve özlediğimi hissetmeni dileyerek.

  Ağlasam daha çok, çok ağlarım. Seni kaybettiğimi fark ettiğim her an ağlarım.

  Sen gittin. Bilmediğim, çok güzel olduğunu umduğum bir yere gittin. Seni günün her anı özlüyorum. Seni çok seviyorum ananem. Sonsuz şefkatin, bütün teselli ve telkinlerin, kızarmış ekmek üstüne çilek reçellerin, yumuşacık ellerini ellerime koyduğun her an için minnettarım, iyi uykular canım.

Rönesans Olmak

  Artık bir çağımın sonunda tıkanıp kalmıştım, zaman akmıyordu, üstümden atlıyordu. Biraz kımıldarsam çokça donuyordum, donuk bakıyordum önüme, hareket gerektiren fiziksel ve ruhsal hiçbir şey bana göre değildi.

 

  Bana Rönesans'ın gerektiğini, çok sevdiğim o güzel aydınlık dönemi kendim için de yaşamam gerektiğini (hem de çok uzun zamandır) yeni anladım, bugün, demin. Bir Rönesans yaşamakta olduğumu, bu yüzden figürlerin giderek hareket ve akışkanlık kazanırken, anlatımın güçlendiğini ve ışığın gözle görülür biçimde artarak yayıldığını, evet yaşadığım tam olarak da bu.

  Ocak ayında çok umutsuz günlerim, bunaltılarım, çıkmazlarım oldu. Şubat ayında daha kötüleri de oldu. Yıllardır sığındığım hiçbir yere, hiçbir yatağa ve hiçbir hapa sığamaz oldum sonunda. Hep sakinlik veren hap artık sadece bunaltılı ve kabuslu uykular verir oldu. Ben bir tıkanıklığın sonunda, en yakınlarıma ve iyileştirmeyi de bilen birine gittim. Sonra kendi elimden geçtim. Aylar boyunca, daha önce hiç olmadığı şekilde, tüm yaşamım, alışkanlıklarım, tekrarlarım ve imkansızlarım ellerimden geçti, birçoğu büyük boy çöp torbalarında atılıp gitti. Işığın içeri girmesi gerek.

 

  Artık ilerlemeyen bir resmi kapatmak bazen çok iyi bir çözümdür. Kalın boya katmanları o birbirine girmiş, ilerlemeyen resmi güzelce kapar, üzerinde sıfırdan çalışılacak bir parlak, kaygan yüzey hazırlar, kurumaya bırakılır. Kendimi o mantıkla elden geçirdim işte, artık hayır gelmeyen, bitemememiş bir resmi elden geçirir gibi kapadım, kurumaya bıraktım.

  Kurudum, hazırlandım. 45. günüm bugün temiz bir zihinle ve ertelediğim şeylere kalkışıyor olmanın verdiği heyecanla. Birkaç ay önce ne kadar imkansız görünüyorsa, aydınlandıkça o kadar makul görünüyor değişmek. Evet, ben yaşamış olarak söylüyorum, insanlar değişebilir. Kim isterse değişebilir ve değişim ancak benliğinde başka yol bulamayıp içinden geçerek mümkün olan bir süreç, böyle bir şeymiş yani.

  Ertelediklerim içinde bana en çok heyecan veren için bir aydan az kaldı, o çok istediğim yolculuğa, Rönesans'ın ve Barok'un topraklarına gitmeye. İnanamıyorum buna kalkışacak halim olmasına, cesaretten çok halimin olmasına inanamıyorum, zihnimin açık, gücümün yerinde olmasına. Ben nasıl şükredeyim, ben nasıl sevincimden yerimde durayım, günleri kaçar kaçar sayayım Roma'ya? Ben Rönesans oldum, şimdi bana Leonardo'nun, Bernini'nin, Boticelli'nin, Rafaello'nun, Caravaggio'nun vaftizi gerek. Bir sanat eseri bir insanı vaftiz edebilir mi? Bence edebilir, bir papaz efendiden çok daha iyi yapar hatta bunu. Ben yeni yaşamıma doğmaya çok hazırım, ben aylardır arkası dönük kurumaya bırakılmış bir tuvalim.

  Ben, belli oluyordur belki ama, biraz heyecanlıyım.

21 Gün

  ...Sonra çok tuhaf, çok parlak bir şey oldu. Bir bağımlılık (ama hastalık gibi bir bağımlılık) usulca beni terketti. Günleri nasıl geçireceğimi bilemezken ve dakika dakika yaşarken, o günler özgür ve hafif haftalara dönüştü. 3 hafta, 21 gün, ajandama attığım çarpıların sayısı oldu. Bir şeyi 21 gün boyunca yaparsan alışkanlığa dönüşürmüş ya, ben de 21 gün boyunca yapmamayı başardım, alışmak için, böyle özgür ve hafif kalmak için. Oldu gibi. Anksiyete yolumda attığım en büyük adımdır, 10 yıllık ruhsal ve fiziksel işkencenin sonunda, ilk defa zihnim temizleniyor, benim için çok yeni bir şey. Ah çok güzel bir şey.

 

Bir sevgilim var ki, bazen akşamları o bilgisayarda oyun oynarken, ben koltukta kitabımı okurken, sakince onu izliyorum ve içimden nasıl gerçek olabildiğini düşünüyorum. Zihnime destek oldu, kalbime destek oldu, ve başka desteğe ihtiyaç duyan-korkan tüm yerlerime. Yanımda oldu, ben ortada yokken bile yanımda oldu. Beni bu süreçte çok güçlü ve tam yaptı, güvenini ve aşkını hiç eksik etmedi, öyle ki; ben onun için iyi olmak zorunda hissettim. Ben seni ne yapayım? Ben seni nereye koyayım, hangi tepelerde saklayıp büyüteyim? Kalbim aşkla ve huzurla dolu işte, onu izlerken içimden bir şükrediyorum, dışımdan bir iç çekiyorum, böyle böyle geçiyor akşamlarımız ve günlerimiz. Artmasın, eksilmesin, olduğu gibi sürsün, amen!

 

Annem ve kedim var bir de, hayatımın demirbaşları, benim iki elim. En yalnız hissettiğim anlarda bile, bu ikisi beni hiç yalnız bırakmadı, en sonunda da gerçeklikleri ağır bastı, benim tüm soyutluklarıma. Annem artık kalıcı olarak yerleştiğim bu eve gelip gitti, gelip gidiyor, asla kopmuş ve uzaklaşmış hissettirmiyor. Şeker hiç ummadığım şekilde aylardır benimle Beşiktaş'taki evimde kalıyor, bunlar dev yenilikler benim için. Hiç alışmaz sanıyorken, evdeki favori köşeleri, alışkanlıkları oldu, bu da bizim küçük mucizemiz. Akşamları bu koltukta yatıp onu çılgınca özlediğim geceleri düşünüyorum, o sırada kucağımda yatması daha da değerli oluyor, bir sarılıyorum, bir sıkıyorum, ''Meeoovh?'' diyor, ''Ay uyuyorum ya yapmasana'' diyor. Peki Şeker, peki bebek.

 

Tam bir yıl önce Nisan başında verdiğim ama bir yıl boyunca uygulamayı başaramadığım kararımı doktor yardımıyla uyguluyorum, anksiyete yıllarım boyunca kullandığım haplarla vedalaşıyorum (Özellikle ismini yazmaktan kaçındığım, en tehlikeli ve yapışkan olanla, o küçük, yapay mutluluk ve uyku hapıyla). Bir günü bile göze alamazken, 21. günü geride bıraktım. Nereye varacağımı, ne kadar devam edeceğimi bilmiyorum. Sadece hafiflik ve temiz bir zihin güzel. Haplı uykuların yerine erken kalkıp resim yapmayı koymak güzel. Bunları tamamen atlattığım gün, önceki aşamalarda sürünen hassas ruhlar için bir şeyler yapacağımı, ne bir şeyleri yahu elimden geleni yapacağımı bilmek güzel. İhtiyaç duyan herkese motivasyon ve itiş gücü dilerim.

Yazamıyorlarsa resim yapsınlar.

 

  Boyuyorum. Boyamaktan daha çok sevdiğim tek şeyi de yapıyorum, öğretiyorum. Ufak atölyem, daha önce hiç resim çizmemiş ama hep istemiş birinin sağlam adımlarına ev sahipliği yapıyor. Yıllar içinde deneye yanıla öğrendiğim, ''Keşke bunu bu şekilde öğrenseydim.'' dediğim ne varsa, en basit ve keyif alma odaklı şekliyle karşımdakine aktarıyorum, bu beni kendime getiriyor, tam olarak. Neden resim yaptığımı hatırlatıyor, neden öğrenmeye devam etmem gerektiğini hatırlatıyor. Karşımdaki insan günden güne kendine ve eline güvenirken, ben onun kendi zihnindekileri görselleştirme çabasına ufak katkılarda bulunuyorum, geri çekilip izlemem gereken anları biliyorum, izlemekten ve gelişimi görmekten, kendim boya sürmek kadar keyif alıyorum, belki biraz daha fazla.

En yorgun anımda, en sevdiğim ve tutku duyduğum işe canla başla sarılmışım. Boyadıkça boyuyorum. Öğrettikçe öğreniyorum. Gerisi vahşi hayvanların sakin bakışları, çölde parlayan yıldız takımları ve dikenler, boyanın üstüne damlatılan resim yağı, boş tuvale sürülen fırçanın çıkardığı ses.

Gergedan gibi sakin, ağır

Ben böyle uzun aralar vermezdim, 29 Ocak'tan beri yazmamışım. İyi yanı, artık ufacık bir Metis ajandasına her şeyi günlük, hatta bazen saatlik yazıyor olmam. Yani kaydetmekteki isteğim bitmiş değil, bitirilebilmiş değil, buna da şükür. İlk defa çantamdan ayırmadığım ufak bir ajandam var, içinde planlanmış günler ve olaylar var, bir de zor bir şekilde geçtiğim sürecin notları var, faydasını görüyorum, iyi geliyor.

Yıllar sonra yolum tekrar psikiyatriste düşünce, kalıcı ve gerçek bir tedavi için umutlandım yine. Belki panik atak bu sefer en uzun arasını verir benimle, yıllarca gelmez, uğramaz. Tekrar rahat nefesler alırım. Rahat nefesler alabilmek için gereken tüm temizliği yaptım hayatımda, tertemiz sadeleştim, öfke ve üzüntü yaratan insan bırakmadım, psikiyatristin yapabileceğinden fazlasını yaptım, gerisi klasik tedaviye, zamana kalıyor. Bir de en iyi ilacım olan resimlere, boyayabildiğim kadar boyamaya.

Şu ''Yazacak ne var ki?'' ruh halim bir geçsin, yazacak çok fazla güzel konu, ressam, sergi, kitap, dizi ve film var. Bu böyle ufak bir başlangıç, nedense yıllardır düzenli olarak konuştuğum ve halimi anlattığım bir arkadaşım gibi gördüğüm bu blog sayfasına bir gönül alma gibi olsun.

Kedi Şeker haftalardır yeni evimde, benimle ve sevgilimle, etraf çiçeklerle dolu, fonda Frasier açık ve çayım var. Şimdilik bu yeterlidir.

Sakin, iyi pazar

-Genelde evdeyim. Genelin dışında resim yapmaya çıkıyorum, ne zaman biteceğini kestiremediğim ''Arizona Gecesi'' boyuyorum büyük bir tane. Ama genelde boyamıyorum, evdeyim.

 

-Harry Potter'lar bitti. Daha ciddi ve ağır bir şey okumaya konsantrem yok. Kafamı meşgul ve hafif tutması için eskiden okuduğum romantik komedi romanlara sarmak makul görünüyor.

-Bugün sonunda duvara asılmak için bekleyen resimlerimizi astık. Yıllardır sadece bir resmin asılı olduğu duvarda şimdi sekiz tane resim var, yirmi tane olduğu günleri hayal ediyorum. Sıvama resim dolu, uzun uzun izleyebildiğim duvarları çok seviyorum.

-Radyo Eksen özellikle hava berbatken çok iyi çalıyor. Gri havanın tesellisi gibi.

 

-New Girl'e pek düştüm bu aralar. Zooey Deschanel'e katlanamadığım halde, yan karakterlerin hepsinin tek tek muhteşem olmasının hatırına bayılarak izliyorum ezberlediğim bölümleri bile.

-Zaman geçiyor işte, geçsin. Zaman demek, iyileşmek demek.

-''Pazar günü bu kadar gürültüyü kim, neden yapar?'' diye söylendiğimiz, homurdandığımız sesler bugün bizden çıkıyor. Daha asılacak dört-beş tane resim var. Kahve molasından sonra gürültüye devam.

- Annem demin Şeker'in bu fotoğrafını yolladı, çevresini izlemekten uykuya bir türlü dalamayan, sonra da yumuk gözlerini açık tutmaya çalışırken ''hffff'' diyerek iç çekip uyuyakalan hali bu.

Kendim için birkaç not

- Ocak hep çok zor ve sancılı geçiyor, yıllardır her sene. Depresyon da bu ayda geliyor, anksiyete de. Ama bu sefer ki Ocak ayının farkı, dün en sonunda doktora gitmem ve bu duruma müdahale etmem oldu. 8 sene sonra o koltukta oturmak, çok geriye sarmak, hatırlamak istemediğim en zor şeyleri anlatmak... gözümde büyüttüğüm kadar zor olmadı.

- Bu noktaya gelene kadar, geçtiğimiz ay yaşadıklarımı yıllarca unutmayacağımı biliyorum. Apaçık bir travmaydı ve zihnimin derinlerine gömdüğüm en berbat anılarımı tekrar ve tekrar yaşadım, 3 hafta boyunca, aralıksız. ''İyilikten maraz doğar'' derler ya, bu bazı insanlara karşı doğru değildir, sonsuz iyiliği ve fedakarlığı hak eden insanlar da var, çok şükür. Ama bir de dibimde yaşayan, her iyiliğime ve hoşgörüme beni bin pişman eden, bütün ağır travmalarımı gururla ve kibirle şekillendiren (asla da sorumluluk kabul etmeyen, hatta başkalarını keyifle ve ısrarla suçlayan), ben ileriye dönük zar zor birkaç metre sürünüyorsam beni geriye birkaç kilometre kolayca ve umursamadan götüren bir insan varsa, benim ona hiçbir bağışlama, iyilik ve hoşgörüde bulunmamam gerektiğini öğrenmem tam 30 yılımı aldı. Sayısız hakaret, aşağılama, suçlama, öfkeli ve fazla yüksek bir ses ile geçen çocukluk, gençlik, yetişkinlik, bitmeyen bir yıpratılmaya gereksiz bir tahammül. 3 hafta öncesine kadar affettiğimi sandığım şeylere inanamıyorum. Aslında hiçbirini unutmamışım, en ufaktan en beterine. Bir çocuğa, bir genç kıza bütün bu üzüntüler ve sıkıntılar nasıl psikopatça yaşatılır ve nasıl hiç pişman olunmaz, nasıl sahip olduğu korkunç kibiri, öfkeyi, zapt edemez bir insan, zarar verdiğini açıkça göre göre uzaklaşmamayı içine sindirir, onu da bilmiyorum, bilmek de istemiyorum. Ne kadar uzaksam, o kadar rahatım artık, sonunda.

- Eski blog yazılarımı okudum tek tek bu süreçte. Burayı sadece kendime not almak, daha sonra geriye dönüp okumak için yazdığım zamanlar çok daha yararlıymış ve amacına uygunmuş. Bir süre dışarıya kapatıp yine öyle kullansam güzel olacak. Her gün yazıyordum birkaç cümle, ortaya senenin ufak bir duygusal arşivi çıkıyordu. En çok onları okudum, hangi duygulardan geçip neleri atlattığımı görmek biraz iyi geldi. Evet en sarsıcı travmalar, depresyonlar, derin uykular hep geçip bitmiş. Ben hep bir noktada, annemden aldığım güçle devam etmişim, iyi olmuşum. Bir de sağlam ve müthiş sevgilim var yanımda, bu ikisi varken sırtım yere gelmez, gelse de iyi bakılırım, bunu bilmek de yetiyor.

- İlk defa bu sene ajanda kullanmaya başladım. Bu ay yaşadığım büyük değişiklikler, atlatmaya çalıştığım ruh halleri ve yeni bir düzene ulaşma çabama yardımcı olması için. Bu ajanda içindeki birkaç sayfa ile birkaç ay sonrasına güzel bir şekilde ulaşmaktan başka isteğim yok.

- Aile evimde hiç kalmıyorum artık, hiç de kalmamayı planlıyorum. Aşık olduğum kedimi günübirlik görüyorum, anneme sarılıyorum ve bu yeni (en sonunda tamamen ait hissettiğim) huzurlu yere geri dönüyorum. Oluyor, sandığım gibi yoksunluk çekmiyorum. Aile evim zaten annemin yanıma geldiği, sevgilimin hayatımı güzelleştirdiği bu yer artık.

- Ocak ayları hep tedavi ayları oluyor benim için. Bir sonraki Ocak ve genel olarak kış ayları keşke sıcak bir yerde geçse, bitse. ''Mevsimsel depresyon'' tanısı konmuş biri olarak, artık bunu hayal etmeye hakkım var sanırım.

- Daha iyi ve huzurlu günlere, daha iyi kişisel notlara.

Bir haftaya sığan Aralık ritüelleri

 Önceki yazım sabırsızlıkla beklediğim Aralık ayının nasıl da hayalkırıklığı olduğu ve istediklerimi yapamadan geçişi hakkında bir mızmızlanmaydı. Sonra daha o gün evden çıktım, atölyeye gittim. Hem resimlerime, hem sevgilime kavuştum. Dönüşte çok sevdiğim Pera'ya yürüdük, hava buz gibiydi ama üstümde en kalın paltom vardı, sorun değildi. Odakule'nin girişindeki çiçekçi teyzeden, bütün Aralık boyunca alamadığım koca bir demet kokinayı aldık, sivri yaprakları elime batsa da, mutlu mutlu taşıdım. Evimize gelince tek vazomuza yerleştirdim, suratımda kocaman bir gülümsemeyle izledim durdum sehpadaki kokinaları. Sonra başucumdaki hediye paketlerini gördüm. Sevgilim ben yokken almış almış, biriktirmiş orada. ''Yılbaşı akşamına kadar açmayacağım, daha 25'i'' dedim ve beş dakika sonra hepsini açtım. İyice neşelendim.

Sonrasında bir sürü başka güzel şey, bir sürü başka üzüldüğüm şey oldu. Bunlar irili ufaklı, peşpeşe ve hiç durmadan devam etti. Her fırsatını bulduğumda, özellikle de gece vakitleri, mum ışığında Harry Potter kitaplarıma gömüldüm. Nasıl da özlemişim. Basım tarihleri 2001, yani ilk okuyuşumun üzerinden tam 15 sene geçmiş ve ben o heyecanımı, büyüye kapılışımı hala aynı kuvvetle yaşıyorum. Huzurlu bir Pazar sabahı ve evden çıkmamaya karar verip her şeye boşverdiğimiz bir haftaiçi günü, benim ideal yılbaşımdı. Fonda hep Ella Fitzgerald'ın yumuşak sesi, mutfakta çorba ve demli çay vardı. Seinfeld izleyip kahkahalarla gülüyorduk, tepsilerle salona yemek ve içecek taşıyorduk. Hiç konuşmadan iletişim kurabildiğimiz çok güzel ve gerçek anlar var, o anlar genele bakınca bütün ruh halimi toparlamaya yetiyor.

 

  Sonra yine yokuş aşağı gittiğim iki gün oldu. Yılbaşına saatler kala, yatağımda iki büklüm halde, hüngür hüngür ağlıyordum ve sanırım bunu hiç unutmayacağım. Geçen seneki gibi yine tam 31 Aralık'ta regl olmayı başarıp (Çünkü ben hangi gün için özensem ve heveslensem, hormonlarım o günü rezil etmek zorundadır.) karın ağrısından ve sinir bozukluğundan başka bir şey hissetmeyip, bir de üstüne şartlar elimde olmayarak şekillenince ve kendimi hem çaresiz hem çok yalnız hissedince, 2 saat boyunca ağladım, uyudum, uyandım ve ağladım. Gece 10 gibi sakinleşmeyi başardıktan sonra, zavallı sevgilimin yaptığı güzel tostu yedim, yeşil çayımı içtim. It Crowd'dan peşpeşe 8 bölüm izleyerek kafa dağıttık ve onun çekinerek yan yan ''Tekrar ağlamaya başlamazsın değil mi?'' diyen bakışları ve elimi hiç bırakmayışı sayesinde ben bir şekilde daha iyi oldum. Gece 2'den sonra birer kadeh şarap bile içtik, ''En kötü yılımız ve en kötü yılbaşımız böyle olsun'' diyerek. Umarım öyle de olur. En büyük derdimiz benim sinir bozukluğum ve çıldıran hormonlarım olsun, üstünden gelemeyeceğimiz derdimiz olmasın.

Sonraki günler daha güzeldi (ülke yine korkunçtu, haberler yine felaketti elbette) Ama nedense ve çok şükür, bendeki umut budandıkça fışkıran ağaçlar gibi. ''Evin içinde kendini şaşırtmanın ve mutlu etmenin 100 farklı yolu'' diye liste yapsam yeridir. Pazar günü de öyle kendi çapımda hareketlendim ve tüm kütüphanemi tekrar düzenledim, temizledim, ışıklandırdım. Yıllardır her hafta bir şeyler için çöküp, bir şeyler için tekrar neşe ve coşkuyla dolduğumdan, artık bu dengesizlik hali beni istemsizce pozitif olmaya koşullu yaptı. Gürültüyle ağlarken bile, içimden ''Bir gün sonra kendimi çok daha iyi hissedeceğim, yeni aldığım kupalarla kahve içeceğiz ve kalbim minnetle dolacak'' diyerek kendimi telkin edebiliyorum. Buna da derinden şükrederim, kimse düşüp yattığı yerde kalmasın, kalbinde kalkacak gücü her zaman bulsun.

  Yeni yıl için makul ve uçuk isteklerim var, bunları da ya bu akşam, ya yarın sabah listelemeli, kenara köşeye not etmeli.

İyi şeyleri beklerken

  Yıllardır kapıldığım tüm genel-geçer ve kalıcı dramlar içinde, ilk defa toplumla ve tüm tanıdıklarımla paylaştığım bir dram yaşıyorum. Genel olarak (en iyi ihtimalle) günler süren depresyonlarımda, bir köşede kendimi böyle olduğum için tuhaf ve yalnız hissederken bulurdum kendimi. Şimdi ise herkes açıklayamadığı her şeyden korkuyor, apaçık bir trajediyi paylaşıyor. ''Bu savaş mı?'' diye soruyorum kendime, çok daha fazlasını da soruyorum ama artık sanırım kafam durmuş, varsayımlar üretemiyor, soyut korkular tasarlayamıyor, gündelik hayatın gerçekleri tamamen yetiyor canıma okumaya, bana başka fırsat kalmıyor.

Geçen haftalarda, her şeyin hala normal olduğunu hissettiğim zamanlar vardı. Muhteşem bir Aralık ayı yaşamak, her günü başka bir güzel atmosferde geçirmek, evime hediyeler almak istiyordum, ah ne hafiflik... Olmadı, 10 gündür evden bir kez bile çıkmadım, balkona bile. Bana böyle olur korktuğum zamanlarda, kımıldayamam, başkasına zor ve imkansız gelen o sabit durma hali, bana çok kolay ve vazgeçilmez gelir. En yakınlarım çok üzülür, beni görmek için çok çaba gösterirler ama bütün sevgimle yalnız ve sabit durmaya devam ederim. ''Bugün de çıkamıyorum.'' derim halsizce, bunu bazen 10 kez, bazen 20 kez söylerim, bir mevsim boyunca söylediğim de olmuştu, içinde hiç bulunmadığım tarihler var.

  İyi şeyler yazmak istedim, iyi şeyler yazabilecek gücü bekledim. O arada Westworld, New Girl, Gotham izledim, iki Harry Potter kitabı okudum ki en büyük ilacım onlardı, kedimle uyudum, kedimle konuştum. Annem Cunda'dan döndü, ona kavuştum. Zaman geçti yani, benimle sabit durmadı. Aralık bitmeden en azından birkaç buket kokina alsam, büyük cam vazoma koysam. Ufak bir beklenti ile büyük bir mutluluk yaşamış olurum.