18 Haziran 2015 Perşembe

Bir başına tuhaf

.....İşte ben sürekli bir şeyleri fark ederim, bir şeyleri fark etmekten ve bu farkındalığımın en derinlerine kadar inmekten, bulunduğum yüzeyden koparım, o yüzeyin en yabancısı ve sersemi olurum.

Diğerleri bunu bir fark ederse, vasatlık ve normallik değerlerine göre, muhtemelen ve genellikle canıma okurlar. Bazen içlerinde şefkatli ve anlayışlılar olur, hisliler, efkarlılar, sadece tuhaflar (sadece tuhaflarla çocukluğumdan beri iyi anlaşırız.) bir şekilde canı sıkkınlar, ortamdan kopuklar olur. Onlar iyi ki olur, olmasalar ben indiğim derinliklerde yitip giderim, kalkar başka masaya geçerim. Bir kedi bulur, onunla insanları rahatsız edecek kadar fazla vakit geçiririm ve ilgilenirim. Bunlar benim normal hayata adapte oluşumun ve sosyallik deneyimlerimin kaçınılmaz sonucudur.

Bir dahakine kadar, şimdi penceremin önünde, içeride ve güvendeyim, teşekkürler.


2 yorum:

  1. o içeride olma durumu alışkanlık yapar ,dikkat!!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu yorumu şimdi gördüm! İçeride olmak en sevdiğim (ve en berbat) alışkanlığım oldu hep. Ama uyarı için teşekkür ederim :)

      Sil