12 Mart 2015 Perşembe

Analog zamanlar





  Nostalji, benim ilacım, terapim, sığınma alanlarımın en sıcak renklisi ve battaniyelisi. Bir fincan çay gibi güzel. Eyüp'de o zamanlar, bostanlar, iki katlı evler, köşkler, ferah ve büyük sokaklar vardı, pek çok ağaç, pek çok çiçek ile birlikte. İki katlı, cennet bahçeli anane evim, büyütüldüğüm, güldürüldüğüm, çiçek ekmeyi, sulamayı, kedileri sevmeyi, çok mutlu olmayı öğrendiğim ev. Annem, annemin güzelliği ve masumiyeti. Kaktüsleri, geceliği, kabarık, simsiyah saçları. Babam ne kadar zayıf, ne kadar genç, mutlu. O semt çok değişti, o evin izi bile kalmadı, ama benim zihnimde o kadar canlı, o kadar gerçek ki hala. Ne zaman ihtiyaç duysam, gece rüyamda o evde bulurum kendimi, ortancalara bakarım, ananemin kurduğu salıncağa otururum, dayımın ektiği cam güzellerine, lalelere ve çileklere bakarım, dokunurum. Kokusu bile aklımdadır, birkaç kelime ile o koku, eski kumaşlar, ıslak toprak, taze çilek reçeli, kızarmış ekmek, soba, kömür ve hanımeli kokusu, tek kelime ile ise, nostalji kokusu, misler gibi.


2 yorum:

  1. Ne varsa o eski günlerde var. Renkler, manzaralar, mutlu insanlar ve şimdi sahip olamadığımız her şey. Şimdilerde nefes almak bile büyük çaba gerektiriyor. Tek tesellimiz nostalji.

    Not: Rezzan teyze her duygu halinde bir başka güzel.Yüzlerin güleceği ilik ısıtan güzel günler hızla gelsin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kendimin bile birkaç yıl önceki, ya da çocukluğumdaki hallerimi görmek bir şekilde iyi geliyor. ''Bak her şey yolundaymış'' diyorum.
      Annemi de, sevdiğim insanları da mutlu görmek istiyorum artık, benim de dileğim o Peluş'um. İyi olalım.

      Sil