Hiç anısı olmayan bir Ağustos geçti. Kötü anıları ve gözyaşları olan son üç Ağustosun üzerine bu sakinlik, boşluk ve anısızlık bile güzel.
Bir haftadır çok artan depresyon sendromlarımı izliyorum. Arada yana yakıla boyumu aşan çareler aradığım da oluyor. Bir sakinleyip durulmayı bekliyorum. Ne yaşadığımı anlamak için, sonrasında da o çok zorlayıcı çözümlerden başka neler yapabilirim, görebilmek için. Durmayı, beklemeyi hala tekrar tekrar öğreniyorum.
Fransızca çalıştığım 25. gün dolmuş bugün, bu ayın belki de en belirgin ve tatlı gelişmesi buydu. En halsiz, hasta, bitkin halimde bile vakit ayırdım, keyif aldım. Kırlangıçlar, cıvıltıları, gökteki pikeleriyle dolu akşam saatleri, bu da bu ayın doyamadığım güzelliklerinden. Annemle domino ya da çatımızda yanyana akşam saatlerimiz, onun bilimkurgu dizileri, benim kapıldığım kitaplar ve o birlikte dinginlik hali. Tatlılık, huzur. Buhranları önceden yeterince yaşanmış ve kendisine sakinlik, neşe, keyif kalmış bir doğumgünü, sonunda. Biraz daha 37 derim, sonra 38'e adapte olurum.
Her yerden ve herkesten uzaktayım. Olduğumdan da uzak hissediyorum. Kendimi anlıyorum, hiç yargılamam yok, kucaklıyorum ihtiyaçlarımı, hallerimi, dönüşümlerimi. Kendime çok uzun bir yoldan geldim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder