2 Ocak Cumartesi günü, sanırım 10 gün önceydi. Ya da dündü, kafam biraz sisli, hatırlayamıyorum.
Tam olarak duyduğum cümleyi ve kelimelerini de hatırlamıyorum. ''Her şey olsun ve hem de hiç çalışmadan'' vardı içinde. Yani ''Sanki sen oturduğun yerden dünyayı kurtarıyorsun'' gibi, bir başka hakaretti. Fonda çocukken en sevdiğim filmin en sevdiğim sahnesi açıktı youtubeda. Kulaklarım uğulduyordu ve içim bulanıyordu. Yine ve yine, artık saymayı bıraktığım kez.
Yeni yıldan bir şey beklemiyorum. Eski yılın son günü, etrafı cılız bir neşeyle süslerken, kulağıma söylenen ve aşamadığım, içimi bulandıran, o korkunç rüyayı duymak dinlemek zorunda kaldım, daha onu aşamamıştım. Ben hala eski yıldayım, uzunca bir sürede eski yılda, eski yılın ezip büzdüğü hayatımda, dev bir sevgisizlik içinde nefes almaya çalışacağımı biliyorum. Sanırım bir buçuk gün kadar, farklı şeyler olabileceğini düşündüm. İnanmadım, ummadım, sadece düşündüm. Kalbimin buzunun çözülebilme ihtimalini, tekrar ısınabilme ihtimalimi, eski hislerimi içimin çok derinlerinde bulma ihtimalini. Sonra çok sevdiğim bir çocukluk filminin çok sevdiğim bir sahnesini açtım. Zehirli bir cümle daha duydum. Öncekini sessizce yutmaya çalışırken. Bir buçuk gün bitti ve ben eski seneye, eskimiş, küflenmiş, bitik bir gerçekliğin parçası olmaya devam ediyorum.
Yapabileceğim hiçbir şey yok. Yapmam gereken güçlü olmak ve bir karar almak. Çoktan, aylar önce almış olmam gereken bir kararı, gücümü toplayıp uygulamak, yara bandını çekmek ve atmak. Dün gece yatmadan önce kendime bunlar için güç diledim. Kendimi bataklıktan çekip çıkarmak için güç. Güvende olacağım, korunacağım, kendim olmayı tekrar hatırlayacağım yere ulaşabilmek için güç.
Ben artık bomboş gözlerle bakıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder