13 Mayıs 2016 Cuma

Dikenleri sevin.

Dikenleri sevin. Dikenleri de sevin ama.
Bu tarla kimin böyle, başıboş ve azgın, sessiz ve kuru?
Bir tarla buldum, ekilmemiş ve terk edilmiş.
Tarla buldum benimdir, belki de hep benimdi.
Ne çok şeyi var, önlü arkalı iki kağıt, ne görsem yazdım.(Çizdiğim de oldu, beğenmediğimi görmedim.)
Dikenleri sevmeli evet, kendi kendini dikenleri.
Bu tarla kimin, elimi nereye atsam hep diken.
Elimin altı.
Kafamın içi.
İki adım daha atsam yok olurum.
İki adım geri gitsem kaybolurum.
Bu tarla bu hale nasıl geldi, böyle başıboş ve zengin.
Hiç olmazsa benimdir, sessiz ve kuru.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder