17 Eylül 2012 Pazartesi

yuvarlağın köşeleri


''Bekle dedi gitti
Ben beklemedim, o da gelmedi...
Ölüm gibi bir şey oldu
Ama kimse ölmedi...''

  Güne Özdemir Asaf kitaplarımı karıştırarak başladım. havanın bu kadar kapalı, rüzgarlı olmasını ve kahvenin güzel kokmasını fırsat bilerek. içime kimbilir kaç kez işleyerek çeviriyorum sayfaları. zekasına ve en kısa şiirlerine daha çok hayran oluyorum, bazı insanlar acı çekmek zorundalar, bir kez daha anlıyorum. sonra kuvvetli esiyor, perde havalanıyor, üzerimde garip bir hal var dünden beri, iyi geliyor. 

  ''sen bana bakma,
    ben senin baktığın yönde olurum''

diyor.

2 yorum:

  1. beni en çok şaşırtan şeydi :

    bir gün tam anlatmaya ...
    bakacaksın.
    gözlerimi kayacağım,
    anlayacaksın

    o anın canlandığı, gözlerimde. o kadar gerçek olurdu ki.

    YanıtlaSil
  2. harika... ya okumamışım, ya unutmuşum bunu, ama çok iyi geldi şimdi. teşekkür ederim sevgili Zedka.

    YanıtlaSil