22 Temmuz 2012 Pazar

pes ya da pas, bir raket.

suskunluk. ifade gerektirecek bir yaşam belirtisi göstermemenin sonucu oluşan suskunluk.

nasıl ve neden ifade etmeye ihtiyaç duyayım ki, ''hiçbir şey yapmadığımı'' insan önce bununla yüzleşmeli değil mi, belki gerisi daha kolay geliyordur. ama aynı insan yapması gereken çok fazla şey olunca, çok fazla şey yaptığı yanılgısına da düşüyor. burası biraz karışık. ama artık terapiye inanmıyorum.

aslında sadece topları karşılıyoruz ve pas atıyoruz. yeni kararlar aldığımızı, daha da komiği bunları uyguladığımızı düşünürken, tek yaptığımız gelen beklenmedik, ani topları, tutmayı bile bilmediğimiz bir raketle karşılamak ve savuşturmak, şansımız varsa. ve yenilerini beklemek.

 eğer siz böyle değilseniz, topları karşılamak ve geri yollamaktan fazlasını yapabiliyorsanız kendi hayatınızda, sizin adınıza mutluyum. normal zamanda biraz kıskanırdım da, ama kendim, dostlarım, ailem ve yakınımdaki kediler bile, bu aralar pek halsiz, pes noktasına yakın. pas ve pes. ne kadar yakınlar. ne kadar uzaklar.

1 yorum:

  1. anlatmaya çalıştığın duygu acaba "şu da bitsin rahatım, şunu da halledeyim sonrası kolay, bu da aradan çıkınca soluklanırım" gibi bişey mi? eğer öyleyse bana da oluyor. yapılması gerekenler, üstelik "gereklilik" doğru kelime mi bilmiyorum çünkü çok sevdiğim bişeyi yapmayı düşünüyorsam bile bu bir anda gereklilik oluveriyor, bittiğinde aynı rahatlama ve akabinde hemen bir "birşeyler yapmam gerek" hissi oluşuyor. pes veya pas etmenin üstümüzde çok iyi durmadığını biliyorum. sadece bu sevgili dost.

    YanıtlaSil