20 Mayıs 2011 Cuma

tek kalan küpe

o kadar kısa bir andı ki... mutlulukla anlattığımda, anlatılacak bir yön bile bulamadı arkadaşlarım. o kadar normaldi ki. yürürken aniden elimi alıp öpmesi. o kadar güzeldi ki. sonra bir sürü mağazaya girip çıktık, ona bir sürü şey aldık, bu gece çok şık olsun diye. sonra bir çift küpe aldı bana, hemen taktım. bir sıra minik inciden oluşan ufak bir halka, ortasında fiyonk. ''senin beni mutlu etmen o kadar kolay ki'' sıkılmasın diye yüzüne söylemedim, gülümsedim.

sonrasını anlatmayacağım elbette. ama bu sabah beşiktaşta yarı uykulu gezerken, hala gülümsüyordum. ne zaman aramıza şehirler girecek olsa böyle olur, herşey mükemmel, anlar anılaşırken. ve ben kavanozdan bir çay kaşığı nutella yemiş gibi, kala kalırım.

bu akşam otobüsten indiğimde küpemin teki beni bırakmıştı. teki şimdi benim gibi kala kaldı.

5 yorum:

  1. "ve ben kavanozdan bir çay kaşığı nutella yemiş gibi, kala kalırım." sanırım o his daha güzel anlatılamazdı. Güzel kavuşmalara...

    YanıtlaSil
  2. ikiniz de ayrı ayrı muhteşem insanlarsınız, teşekkür ederim, öperim :)

    YanıtlaSil