Beşinci 22 Eylül ve artık acımıyor. Bu o kadar güzel bir özgürlük hissi, öyle geniş bir ferahlıkmış ki. Geçen sene bugün acıyla haykıran halimi okudum günlüğümden, onunla hesaplaşmalarımızı okudum. Ben kendimi oradan çıkardım ya, güçsüz kollarımdan tutup, kollarımla sarılıp kendime. İşte bir yıldönümü, önce yasgünü oldu, sonra da özgür kaldı anılarından. Demin bir saat boyunca tatlı tatlı konuştum onunla, içinin sızısını da dinledim, hep konuşmayı sevdiğimiz ortak konularımızı da, güldük, bazı harika anıları özlemle andık. İki arkadaş gibi. Bir zamanlar, uzunca bir zamanlar bir bütün olmuş, sonra acıyla parçalanmış, sonunda da uygun bir mesafeden birbirine uzanmaya devam eden iki yakın ''şey'' gibi.
Bugünün minik mucizesi, çizimim bana geri döndü. İki ay rahat olmuştur, belki üç. Kalem kağıda yaklaşamayalı, imkansız hale gelmişti sonunda. Öylesine geçiverdi bir serin, turuncu akşamüstü. Kırlangıçları gittiler sanıyordum, bir anda onların şahane cıvıltısını, uçuşlarını, harika bulutları fark ettim. Annemin kaktüslerinden biri son derece çizilesi göründü. Defterime, kalemime uzanıp yerleştim ve iki saat boyunca sadece çizdim, kalemin sesiyle, önümdeki formlarla bir oldum. Uzun zamandır en canlılık hissettim haldi bu. Beslemeye değer bir hal ve bir fincan da çay lütfen, teşekkür ederim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder