Yine 2 haftalık ev sıcaklığının, huzurunun ve şefkatinin sonu. Bir hafta önce Pazar sabahı, Şeker'im, benim güzel ablam, Turunç pisliğinden hayatının dayağını yedi. Ben ayırana kadar çoktan pert hale gelmişti zavallı kızım, birkaç gün topalladı, kasları seğirdi. Annem ben yokken ikisini ayrı tutmakta çok zorlanacak. Ben yokken aklım hep annemde ve Şeker'de olacak.
Beklenen fırtına geldi. Daha sadece başındayız. Bir gün sonra annemden ayrı olacağımı aklım, kalbim, zihnim kabul etmiyor. Keşke bir koruma büyüsü yapabilsem bu eve, gitmeden önce. Saydam bir kürenin içine alsam evi, virüs dokunmadan, geçip gitse. Kalbim endişeyle ve kederle çırpınıyor, yanında kalmak istiyorum, iyi olduğunu ve iyi kaldığını görmek istiyorum. Senin ve Şeker'in. İki hafta ne kadar çabuk geçti.
Ben hayatım boyunca hiçbir kıştan böyle korkmamıştım, lütfen lütfen boşuna korkmuş olayım. Sadece yıprandığımla kalayım, lütfen...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder