Günler bu evde en sevdiğim, en ihtiyacım olan şekilde geçip gidiyor. Sadece keyifle, bitmeyen bir yaz tatili gibi. Herkes sıcaktan şikayet ederken, bizim odamızın perdesi günün her saati rüzgarla havalanıyor, uçuyor. Akşamları bir de üstüne serin esiyor. Kediler etrafımızda, annemin elinde arşivlemeyi hala bitiremediği sayısız fotoğraf, kart, hatıra ve dosyaları. Arada bana da gösteriyor bir şeyleri, kahkahalar atıyoruz. Çöpe attığım ders notlarını, eskizleri saklamış, iyi ki de saklamış, şimdi çok nostaljik ve komik geliyor. Ben annem kadar titiz bir anı koleksiyoneri görmedim, en hayran olduğum yeteneklerinden biridir. Öfkeden, kibirden, minimalizmden arınmayı gerektirir anı koleksiyoneri olmak. Geçmişte bırakılmış herkesi, her yeri, her şeyi kapsar, bir bütün olarak kucaklar ve bağrına basar, sonra da tarihlendirip sıraya dizer. Önüne dosya olarak koyduğunda, o seneyi her şeyiyle tekrar yaşamış gibi hissettirmeyi başarır seni, işte bu ciddi bir yetenek işidir.
Bu evin yaz gündüzleri ve yaz geceleri, annemle geçen saatler, kahveler, birlikte dinlediğimiz müzikler, birbirimizi uyurken izlemek, arada aklımıza esen anıları konuşmak, birlikte iç çekmek ya da kahkaha atmak... Bunlar beni onarıyor. Bunlara çok ihtiyacım vardı.
Yazarken sağımda tül perde havalanıyor, içerden Turunç'un mama tıkırtıları ve onunla tatlı tatlı konuşan annemin sesi geliyor. Bu kadarı şimdilik ve daima, yeterlidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder