24 Mayıs 2009 Pazar

anne-kız


bir kız çocuğu için kimi zaman mesele, ''anneye benzemek'' yada ''hiç ama hiç benzememek''tir. evet kararların bundan ibaret olduğu zamanlar oluyor. en azından ben 10 yıldır iki durum arasında gidip gelsem de, sonucun bariz şekilde belli olduğunu biliyorum. dahası artık bu sonuçla kavga etmiyorum. bir yerde birbirimizi anladık. o ve ben, o ve o.
bir öğleden sonra buzdolabımın üstündeki fotoğraflara gözüm kaçıyor, üç kadının en farklı hallerini koyduğum üç fotoğraf. sanırım bu en sevdiğim hikaye.
beni ayakta tutan tüm kadınlara teşekkür etmek istedim bugün. çoğalıyoruz.

2 yorum:

  1. rezzan-eylül hanımlar evinin en sevdiğim köşesidir bu buzdolabı..yemek için değil, bakıp bakıp keyiflenmek için daha çok, işlevi soğutmak olan bu aygıt bir insanda ancak bu kadar sıcak duygular uyandırabilirdi...buz dolabınızın kapağı gibi neşeli günler dilerim efendim :)

    YanıtlaSil
  2. Çok sağol Emeek(biraz geç okudum da:). Zaten buzdolabının değil, fırının kapağı o, sadece kavram kargaşası yaşıyo kendisi :))

    Eylül 'çoğalıyoruz' demiş, sanırım daha da çoğalacağız, şahsına ilişkin beklentim 2012 yılında gerçekleşecek gibi bir his var içimde.
    Hadi hayırlısı..

    YanıtlaSil