Sevdiğimin, ömür boyu beni sevecek sandığımın bana yaptığı kötülüklerden perişan bir haldeyim. Benimle meğer sırf terk etmek için evlenmiş. Beni sırf kendisi en acı zamanımda en kötü şekilde terk edebilmek için, zalimce umut vermiş. ''Sana verdiğim hiçbir sözü tutamam, tutmayacağım'' dedi, en ufak mahcubiyet bile duymadan. 10 aydır bu evde ağlıyorum, nefessiz, yalvarıyorum, beni tekrar tekrar reddetmesi ve telefonda terk etmesi için mi o kadar bekledim... Bu ne alçak, ne onursuz bir bitiriş. Bize bunu nasıl yapar... ''Bekle halledeceğim'' dedi. Sürekli gelip gidip öptü sarıldı, vazgeçemezdi o benden. Bekle dedi, kaç kez dediyse hep bekledim. O benden, ben yokken, ben perişanken vazgeçti. Benimle bunu konuşmadı bile, ben onun isteğiyle onu beklerken, o bana boşanmak için mesaj çekti. Ben dayanamıyorum. 2009'dan beri sevgimi anlattığım bu sayfaya, asla tahmin edemeyeceğim, en acı sonumuzu yazıyorum bugün. Beni mahfetti Evrim. Beni uzunca süründürerek, bilinçli acı vererek, perişan olduğum anlarda daha da kötü davranarak, ümidimi ve umudumu, inancımı paramparça ederek mahfetti, yıktı, bitirdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder