Gerisi acı, saf ve katıksız acı.
Herkes gitti, tekmeler savurarak. Şeker bana sarıldı ve tekmelenmiş yerlerime yatıp iyileştirdi hep.
En sonunda umut ve minnet içinde debelenmem sustu. Dualarım sustu. Hayattan her beklentim sustu.
Sevdiğim beni iki sene içinde sayısız kez terk etti. Döndü, öptü, sarıldı, tekmeledi, yine terk etti.
Sevdiğim bana bunları nasıl yaptı, neden beni tekmelemeyi bırakmadı?
Artık hareket etmiyorum, kendimi yeni tekmeleri için açıyorum, daha da beter etsin diye, ediyor.
Artık tekmelenen yerlerimde yatacak, beni sessiz huzuruyla saracak ve her koşulda güldürecek kedi ablam yok ya, fark etmiyor, 2 tekme, 50 tekme, kimse sarmayacak beni ve annemi, biz Şeker'siz kaldık, gelsin sadistler, gelsin ne yapsak sevmeyenler. Ruhsuzluğunuz ve acımasızlığınız ile sarın bizi. Kimbilir hayat başka ne felaketler, ne acılar planlıyor, kimbilir daha ne büyük çaresizlikler çoktan yola çıktı... Artık hayattan sadistlik dışında bir şey beklememeyi öğrendim, 2 senedir başıma gelen her kötü olaya şükrettikten ve daha iyi bir şeye sebep olacaklarına aptal gibi emin olduktan sonra. Daha iyi bir şey elbette olmayacaktı. Bana tanımlanan mutluluk, neşe, umut bitmişti çoktan. Yağdır hayat yağdır, sevdiğimin eliyle katlet beni, iyiliklerimden kanat, sevgiyle verdiklerimden kanat, inançlarımdan kanat.
Şeker'ime kavuşana kadar. Çekeceğim. Düştüğüm yerden kalkmadan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder