Birkaç saatte o güneş kapadı. Berbat bir fırtınaya döndü. Evdeyken bakıp huzur duyduklarımızdan değil, dışarda yakalanıp mahfolduğum, perişan eden bir fırtına.
Son 6 saattir, telefonlar, hele umutla iyi cevap beklediğim o 15 dakika, oldu 30 dakika, 45 dakika, 1 saat ve sonunda ellerim buz gibi kendim aradım. Olumsuz cevabı aldım. Mendiller, peçeteler yetişmedi. Sakinleşemedim. Üç arkadaşımı istemeden biraz korkuttum, evde yalnızdım. O iyi telefon gelmedi. Ben sızdım. Saat gece 12 şimdi. Yarın annem gelecek, onun yanında böyle bir telefon silsilesi yaşamamalıyım, sağlam durmalıyım. Her zaman benden çok üzülen, her zaman benim için çok üzülen annem, canım. Senin için iyi olurum, olmak zorundayım.
Lütfen iyi bir şekilde bitsin. Artık bitsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder