Bu tablo ne kadar da çok şey yaşadı elimde, boya katmanları birbirini örte örte giderek kalınlaştılar, ben bir türlü hayalimdeki görüntüye yaklaşamadım, iki ay boyunca. Bu hafta bitti. Çok huzurlu bir günde, atölyenin yeni yerleştiğim köşesinde, artık çok iyi tanıdığım bu kadının (hem gerçek hayattaki, hem resimdeki) ruh halini bir şekilde renklerle tercüme etmeye çalıştım gökyüzüne, köpeği zaten ayaklarının dibinde, epeydir hazır bir şekilde bekliyordu. Artemisia hakkında çok okuduğum bir dönemde başladığım için, bu resimde onun sembolleri, imgeleri var. Fakat bu bir antik tanrıça değil, öyle olsaydı bile, sadece köpeğinin ve bahçesinin tanrıçası olurdu (kim bilir belki de öyledir?) Bu durum da, resimdeki iki dişiye de yeterdi.
''Bu dünyaya karşı durması ile meşhur'' güzel bir Muhsin Ünlü şiirinden, çok gerçek bir dize. Bu resmin ismi, şimdilik bu olsun. Boyadığım her kadının yanına, dünyaya karşı dururlarken, en az ayakları kadar ihtiyaç duyacakları bir hayvan mutlaka gelsin, yalnız bırakmasınlar bizi.
